I killed the prince

Σου 'χει τύχει ποτέ να έχεις την απόλυτη, την ακατάλυτη, την αδιαπέραστη ανάγκη να κλάψεις γοερά; Να ουρλιάξεις στον ουρανό μπας και ταρακουνηθεί κανα αστεράκι από τη θέση του! Σου 'χει συμβεί;;; Πες...! Σου 'χει τύχει να νιώθεις άδειος μα ταυτοχρόνως ασφυκτικά γεμάτος από πόνο; Έναν πόνο που σε επισκέφθηκε χωρίς αιτία, χωρίς αφορμή, χωρίς καν το παραμικρό φτερούγισμα μιας πεταλούδας... Δρασκέλισε, έτσι ανεπαίσθητα, στα σκοτεινά..και αθόρυβα χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα. Απάντησε μου που να πάρει, βαρέθηκα να σκουπίζω τα βλέφαρα μου για να μην φανεί το δάκρυ στο πρόσωπο μου. Κουράστηκα να βλέπω μόνο την λευκή σου απουσία. Πεθαίνω, ακούς; ..Αργοπεθαίνω αλήθεια στο λέω.. Σβήνω, σαν εκείνη τη φλογίτσα που με κόπο προσπαθούσα να διατηρήσω ακέραιη στην πασχαλιάτικη λαμπάδα μου, όταν ήμουν ακόμα παιδί. Ξεθωριάζω σιγά σιγά σαν αχνή φωτογραφία. Και δεν με νοιάζει αν χαθώ.. ..με τρώει το γαμώτο όμως, που δεν κατάφερα να αγαπηθώ. Που πίστεψα ότι δεν θα μπορούσε κανείς να...

Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά, και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα και ατυχής

Μαρία Νεφέλη, "Η Παρουσία"- Οδυσσέας Ελύτης (1978) Μ.Ν. Περπατώ μες στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά σ' αυτά που 'ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.  Α. Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ' αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι άλλου - που μόνο αυτή τ' ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.    Μ.Ν. Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;» Τι να θυμηθώ; Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρ...