I killed the prince

Αγαπητό μου ημερολόγιο, η τελευταία μου εξομολόγηση υπήρξε πράγματι λυτρωτική μιας και τα συναισθήματα μου άλλαξαν άρδην απ' την στιγμή που τα αποτύπωσα.. Λίγο αργότερα ξεκίνησα κι εκείνο το μεταπτυχιακό που σου ανέφερα, που σε συνδυασμό με τη δουλειά με έχει φέρει στα όρια της πλήρους εξόντωσης. Απ' την άλλη, τολμώ να πω πως παρά την κούραση, νιώθω ότι διανύω μια αρκετά δημιουργική περίοδο της ζωής μου, πράγμα που δεν στο κρύβω μου χαρίζει μια αίσθηση ικανοποίησης. Πάω για ύπνο γιατί σηκώνομαι χάραμα αύριο..Σου έγραψα απλά για να ξέρεις ότι είμαι καλά Καληνύχτα

Αγαπητό μου ημερολόγιο, το τελευταίο διάστημα έχει φανεί αρκετά δύσκολο και στρεσσογόνο σε πολλούς τομείς της ζωής μου. Απ' τη μια κάνω τα χαρτιά μου για το μεταπτυχιακό που με ενδιαφέρει ενώ παράλληλα κυνηγάω κάτι προκηρύξεις για τη δουλειά. Απ' την άλλη, βίωσα μερικές ατυχίες σε προσωπικό επίπεδο που με κούρασαν ψυχικά. Θα σου μιλήσω για την πιο πρόσφατη μιας και μονοπωλεί τη σκέψη μου αυτές τις μέρες. Τους προηγούμενους μήνες ανακάλυψα κάτι που μάλλον δεν αγνοούσα ολοκληρωτικά, αλλά αρνούμουν να παραδεχθώ. Συνειδητοποίησα ότι τρέφω συναισθήματα για έναν πολύ στενό μου φίλο, ίσως από την πρώτη κιόλας μέρα που τον γνώρισα, αν θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής. Αυτός φυσικά με βλέπει μόνο σαν φίλη.. Δεν του έδειξα ποτέ τι νιώθω και ούτε πρόκειται βέβαια. Δεν θα διακινδύνευα να τον χάσω, ούτε νομίζω ότι θα άντεχα την απόρριψη του. Είναι υπερβολικά σημαντικός για να το ρισκάρω. Για άλλη μια φορά τέλειωσε πριν καν αρχίσει.. Ήθελα να το γράψω για να το πάρω επιτέλους απόφαση μέσα ...

Αγαπητό μου ημερολόγιο, χάθηκα ε; Πάλι με κυνηγούν οι ενοχές που σε εγκατέλειψα μόνο σου στο σκοτάδι. Σε πλάθω με τη φαντασία μου σαν μια μορφή παιδική, που περιμένει αγωνιωδώς να ανοίξει η χαραμάδα της πόρτας για να μπει λίγο φως μέσα στη μοναχική σου φυλακή.. ..Κι αυτό το πόμολο, να παραμένει βασανιστικά στην ίδια θέση, αλύγιστο, ακλόνητο, άκαμπτο όσο άκαμπτες είναι οι μέρες που αργοκυλούν σε μια πραγματικότητα που μένει πάντα ίδια. Πόσο άσχημα νιώθω μ' αυτήν την νοητική εικόνα, πόσο ενοχικά αισθάνομαι που σε άφησα τόσο καιρό να με αναμένεις. Μακάρι να μπορούσα να ξεστομίσω κούφιες υποσχέσεις, μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι θα είμαι πάλι εδώ σύντομα, ακόμα κι αν δεν το εννοώ. Κατά βάθος όμως, κουράστηκα να σου λέω ψέματα ή να δίνω υποσχέσεις όταν δεν μπορώ να τις τηρήσω. Η επιστολή μου αυτή δεν έχει χαρακτήρα αποχαιρετισμού. Σου γράφω απλά γιατί ήθελα να σου αγγίξω το χέρι, να σε πάρω μια αγκαλιά και να σου ψιθυρίσω απαλά: "μην φοβάσαι το σκοτάδι".