I killed the prince

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι έχω πέσει σε μια κινούμενη άμμο που σιγά σιγά με καταπίνει. Κάθε μου κίνηση με βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον πάτο.  Είναι περίεργο, αλλά όλη αυτή η πτώση ξεκίνησε λίγο καιρό πριν από τα γενέθλια μου και κορυφώθηκε με τα διαρκή ξεσπάσματα της μητέρας μου. Τα έχω συνηθίσει πια, πάντα έτσι ήταν, ώστοσο, ήταν τόσο έντονο το πρεσάρισμα από όλες τις κατευθύνσεις που μέσα μου διαλύθηκα. Ξέχασα να σου πω ότι πέρασα τις εξετάσεις οδήγησης και πρακτικά έχω σχεδόν τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου στην Αθήνα. Βγάλαμε ακόμα και εισιτήρια, όμως αυτή η συνεχής και αδιάκοπη πίεση που μου ασκεί η μητέρα μου, νομίζω ότι συσσωρευόταν εδώ και μήνες και πλέον ξέσπασε. Δεν της θυμώνω γιατί ξέρω ότι δεν είναι ψυχικά υγιής, ποτέ δεν ήταν, κι όλη αυτή η αλλαγή την βαραίνει πολύ. Νιώθω ότι έχω γίνει φόρτωμα στους δικούς μου, παρότι ξέρω πως έχουν κάθε πρόθεση να με βοηθήσουν.  Απ' το πουθενά σκέψεις θανάτου άρχισαν να περνάνε πάλι φευγαλέα από το μυαλό μου....

 Ήρθε λοιπόν η ώρα μου να φύγω με γλυκόπικρα συναισθήματα, με μουδιασμένα άκρα, με μια κρυφή αναρώτηση για το πόσο απότομα άλλαξαν τα πράγματα. Τη μια μέρα σχεδιάζαμε να μείνουμε μαζί και την επόμενη έψαχνα σπίτι στην άλλη άκρη της Ελλάδας.  Είναι αστείο, αλλά τελικά μπορούσα να επιστρέψω γρήγορα πίσω, εσύ όμως, ήσουν πολύ βιαστικός για να μείνεις και να το μάθεις.  Με την πρώτη δυσκολία άρχισες να αμφισβητείς αν θα αντέξουμε την απόσταση..κι ούτε καν στάθηκες να περιμένεις. Ήσουν τόσο αναποφάσιστος για τα συναισθήματα σου που δεν άντεχες καν την ιδέα της δοκιμασίας. Καλύτερα που 'φυγες. Αξίζω κάποιον που θα παλέψει μαζί μου κάθε αντιξοότητα.  Μεγάλωσα πια, κι ο χρόνος μετράει αμείλικτα αντίστροφα. Δεν άξιζες την σπατάλη.. Κι όμως, αυτή η ηλίθια καρδιά συνεχίζει να αναρωτιέται. Θα θυμηθείς τα γενέθλια μου αύριο;  Με θυμάσαι άραγε καθόλου;

Η  ζωή μου έχει αλλάξει τόσο πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Δεν στο είχα πει, αλλά τον Μάρτιο διορίστηκα σαν μόνιμη νοσηλεύτρια στην Κρήτη. Ως εκ τούτου, νοίκιασα σπίτι και ετοιμάζομαι για την επερχόμενη μετακόμιση μου. Εξαιτίας αυτού, αναγκάστηκα να μάθω να οδηγώ, κάτι που απέφευγα συστηματικά για χρόνια γιατί απεχθανόμουν την ιδέα. Τώρα που οδήγησα, μπορώ να πω με σιγουρία ότι είχα δίκιο που το απέφευγα. Τέλειωσα τα μαθήματα λοιπόν και δίνω εξετάσεις την άλλη εβδομάδα. Σε άλλα νέα, ολοκλήρωσα την διπλωματική του μεταπτυχιακού μου. Το είχα παρατήσει τελείως τον περασμένο χρόνο κι έτσι αποφάσισα να κάνω μια γερή τελευταία προσπάθεια για να το ξεπετάξω. Το μόνο που απομένει είναι να αδειάσω εντελώς και να καθαρίσω το σπίτι μου, γιατί με το που θα φύγω θα κάνουμε ολική ανακαίνιση.  Τον τελευταίο καιρό λοιπόν, κοιτάζω συνεχώς πράγματα που θαααα αγοράσω κάποτε (γιατί τώρα με το ενοίκιο και την σχολή οδήγησης είμαι πιο στεγνή κι απ' την Σαχάρα), κάνω όνειρα για το μέλλον...

Κάθε πρωί λέω στον εαυτό μου πως σε ξέχασα,  κάθε βράδυ παλεύω με τους εφιάλτες σου. Είναι άδικο σου λέω να υποφέρει μόνο ο ένας. Σε φαντάζομαι καλοντυμένο, ατσαλάκωτο, να στέκεσαι στην λιακάδα του σπιτιού σου, απολαμβάνοντας το απαλό αεράκι. Στη δική μου γειτονιά οι δρόμοι πλημμύρισαν, τα σπίτια πνίγηκαν, οι τοίχοι μούχλιασαν, η γη άνοιξε στα δύο. Πάντοτε έτσι ήμασταν. Μας χώριζαν ολόκληρες ήπειροι, κι ας στεκόμασταν δίπλα-δίπλα.

Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δω κι αναρωτιέμαι τι να κάνεις.. Είσαι καλά; Τρως; Κοιμάσαι καλά τα βράδια; Ελπίζω να φροντίζεις τον εαυτό σου τώρα που δεν μπορώ να σε φροντίσω εγώ. Περπατώ στον δρόμο και κοιτάζω γύρω μου μήπως και σε δω ως εκ θαύματος φευγαλέα.. Ξέρω φυσικά πως όλα είναι στο κεφάλι μου γιατί μόνο εγώ υποφέρω. Ο πόνος είναι απελπιστικά μονόπλευρος, όμως η έγνοια μου για σένα παραμένει παρά την πικρία.  Να προσέχεις Αντίο

 Συναντηθήκαμε σήμερα για να μου επιστρέψεις κάτι πράγματα που μάζεψες απ' το σπίτι σου.. Το χέρι σου ήταν σταθερό όταν μου έδωσες τη σακούλα.. το χέρι μου έτρεμε όταν την έπιασα.  Χωρίς να το καταλάβω τα μάτια μου θόλωσαν από τα δάκρυα κι εσύ μου τα σκούπισες επιπόλαια με το μανίκι σου.  Ύστερα έγειρες το κεφάλι σου στον ώμο μου και ψέλλισες τις τελευταίες σου υποσχέσεις σαν κύκνειο άσμα: «θα είμαι πάντα εδώ για σένα» ..λες και ήσουν ποτέ.. Σκούπισες τακτικά τις τύψεις σου και τις παράχωσες κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας μου. Μπήκες βιαστικά στο αμάξι σου και έφυγες από την ζωή μου όσο απρόσμενα είχες έρθει.  Κι εγώ έμεινα πίσω, να κοιτάζω την σκιά σου που μεγαλώνει στο σκοτάδι, νιώθοντας για άλλη μια φορά ηλίθια που επένδυσα στον λάθος άνθρωπο.  Θυμάσαι που σου 'λεγα «μακάρι να αγαπούσα τον εαυτό μου όπως αγαπώ εσένα»;  Οι ίδιες μου οι λέξεις με καταδιώκουν ξανά και ξανά καθώς ηχούν εκκωφαντικά στα μεγάφωνα του μυαλού μου.  Μα πόσο ηλίθια στάθηκα;;...

Δεν μου βγαίνει να γράψω για σένα ενώ ενδόμυχα το επιθυμώ. Σβήνω και ξαναγράφω τις προτάσεις μου χωρίς να έχω κατασταλάξει. Σαν τη σκόνη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα, τα συναισθήματα μου περιμένουν να ωριμάσουν για να μπουν σε λέξεις.  Η αλήθεια είναι πως σου οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Με ταρακούνησες από τη θέση μου, έκανες τα πόδια μου να τρέμουν, την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά με προσμονή, τα μάγουλα μου να ανάβουν από έξαψη. Είχα τόση ανάγκη να ζήσω! Είχα τόση ανάγκη να δώσω όλους τους θησαυρούς της καρδιάς μου που με πόνο και μοναξιά προστάτευα όλα αυτά τα χρόνια.  Εσύ όμως, ήσουν τόσο όμοιος μου! Μου θύμιζες τον παρελθοντικό μου εαυτό που ήταν ανίκανος να αγαπήσει. Μέτραγες τα συναισθήματα με τσιγκουνιά μην τυχόν και δώσεις λίγο παραπάνω και πέσεις έξω στη μοιρασιά.. Τα υπολόγιζες όπως οι άνθρωποι υπολογίζουν τα ψιλά που έχουν στο πορτοφόλι τους. Έδινες στάγδην, μην τυχόν και σου ξεφύγει καμιά σταγόνα.  Κι ενώ σου θυμώνω, σε καταλαβαίνω όσο κανένας. Έχω περπατή...