Αγαπητό μου ημερολόγιο

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι έχω πέσει σε μια κινούμενη άμμο που σιγά σιγά με καταπίνει. Κάθε μου κίνηση με βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον πάτο. 

Είναι περίεργο, αλλά όλη αυτή η πτώση ξεκίνησε λίγο καιρό πριν από τα γενέθλια μου και κορυφώθηκε με τα διαρκή ξεσπάσματα της μητέρας μου. Τα έχω συνηθίσει πια, πάντα έτσι ήταν, ώστοσο, ήταν τόσο έντονο το πρεσάρισμα από όλες τις κατευθύνσεις που μέσα μου διαλύθηκα.

Ξέχασα να σου πω ότι πέρασα τις εξετάσεις οδήγησης και πρακτικά έχω σχεδόν τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου στην Αθήνα. Βγάλαμε ακόμα και εισιτήρια, όμως αυτή η συνεχής και αδιάκοπη πίεση που μου ασκεί η μητέρα μου, νομίζω ότι συσσωρευόταν εδώ και μήνες και πλέον ξέσπασε.

Δεν της θυμώνω γιατί ξέρω ότι δεν είναι ψυχικά υγιής, ποτέ δεν ήταν, κι όλη αυτή η αλλαγή την βαραίνει πολύ. Νιώθω ότι έχω γίνει φόρτωμα στους δικούς μου, παρότι ξέρω πως έχουν κάθε πρόθεση να με βοηθήσουν. 

Απ' το πουθενά σκέψεις θανάτου άρχισαν να περνάνε πάλι φευγαλέα από το μυαλό μου. 
"Καλύτερα να μην υπήρχα", "νιώθω ότι θέλω να πεθάνω", "θέλω να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω", "είμαι δυστυχισμένη", "είμαι τόσο κουρασμένη".

Κλαίω αρκετές φορές μέσα στη μέρα χωρίς λόγο, νιώθω έναν αδιευκρίνιστο πόνο μέσα μου.

Νιώθω ότι θα μείνω για πάντα μόνη και κανένας δεν θα με αγαπήσει ποτέ.

Είμαι αξιολύπητη ε;

Πόσο θα 'θελα να παγώσει λίγο ο χρόνος, να σταματήσουν όλα και να πάρω μια ανάσα.

Ξέρω πως όλο αυτό είναι περαστικό, το έχω ζήσει αμέτρητες φορές. Απλά κουράστηκα.. Αντί να με στηρίζουν οι δικοί μου την στιγμή που όλη μου η ζωή ανατρέπεται, τους στηρίζω εγώ για να μην καταρρεύσουν συναισθηματικά.

Και αλήθεια δεν έχω θυμό μέσα μου, ούτε απογοήτευση, ούτε αγανάκτηση. Μόνο κούραση. Απλά κούραση..