Τέλος εποχής
Ξέρεις, οι σχέσεις μερικών ανθρώπων θυμίζουν εκείνα τα ερειπωμένα μαγαζιά που φέρουν κάτι τεράστιες ταμπέλες: "κλείσαμε, τέλος εποχής". Κι η αλήθεια είναι πως έτσι ένιωσα κι εγώ για τον Νίκο σήμερα. Έναν άνθρωπο που γνωρίζω περίπου τη μισή μου ζωή και που για πολλά χρόνια μου στάθηκε σαν φίλος καρδιακός. Ήταν όμως και το πρώτο μου σκίρτημα μετά από χρόνια κατάθλιψης και παγωνιάς, τότε που πίστευα πως η καρδιά μου υπάρχει μόνο για να υποφέρει και να πονάει. Κατά βάθος αισθανόμουν πως η σχέση μας δεν ήταν αμιγώς φιλική. Υπήρχαν διαστήματα που ένιωθα πως δεν του περνούσα απαρατήρητη κι είχα φανταστεί αμέτρητες φορές πως ίσως, κάπου, κάπως, κάποτε θα καταλήγαμε μαζί. Πάνε πολλά χρόνια από τότε όμως. Μεγαλώσαμε κι οι δυο, αλλάξαμε, χαθήκαμε μέσα στην ρουτίνα μας κι η επαφή μας κατάντησε να είναι επιφανειακή, από συνήθεια. Να συντηρείται με μηχανική υποστήριξη, σαν τον διασωληνωμένο που παραμένει στη ζωή χωρίς ελπίδα ανάνηψης. Η αλήθεια είναι πως εκείνος άλλαξε περισσό...