I killed the prince

Μόλις τέλειωσα ένα βιβλίο υπό τον τίτλο "όταν έκλαψε ο Νίτσε", το είχα παρατήσει άχαρα κάποτε καθώς το διαθέτω σε μια ελεεινή ηλεκτρονική έκδοση που έκανε την ανάγνωση του βασανιστική. Ένα βιβλίο που πλέον λυπάμαι που δεν το κράτησα στα χέρια μου υπό μορφή χαρτιού για να μπορώ να υπογραμμίσω και να κρατήσω σημειώσεις στα άπειρα σημεία που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον. Πόσο πολύ ταυτίστηκα με τον Νίτσε θεέ μου, παρά τη διαστρεβλωμένη άποψη που είχε για τη γυναικεία υπόσταση. Πόσο ένιωσα τη μοναξιά του, την ορκισμένη του πορεία σ' αυτήν, τον ενδόμυχο πόνο του για την απόρριψη από το άλλο φύλο, την απελπισία που του προσέδιδε η γνώση που αποκτούσε μέσω της αυτοαναζήτησης. Ορκίστηκα να διαβάσω όλη του την  βιβλιογραφία παρά το γεγονός ότι η συνάντηση μου με το "τάδε έφη Ζαρατούστρα" είχε αποβεί οδυνηρή και ψυχοφθόρα. Σκεφτόμουν εδώ και μέρες να σου γράψω για ένα όνειρο που βλέπω τον τελευταίο καιρό αρκετά συχνά σε παραλλαγές μα θαρρώ ότι χρήζει ψυχολογικής ανάλ...

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, μιαν άλλη που δε θα υπάρχω, μη φοβηθείς και θα με βρεις είτε σαν άστρο, όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα, είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει, είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος. Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα μαζεύονται όλοι οι ποιητές και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα, μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια και περιμένουν να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν, να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου, να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου, να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου το προσωπό μου φωτεινό να σχηματίζει αστερισμό, να σου χαμογελάει και να σου ψιθυρίζει καληνύχτα...

Αγαπητό μου ημερολόγιο Καμιά φορά σκέφτομαι τι να γράψω για σενα κι οι λέξεις θεριεύουν και με πνίγουν. Ορθώνονται μπροστά μου σαν ζητιάνοι που όλο ζητούν να πάρουν από μένα, να με πάρουν ολάκερη αν γίνεται. Κι εσύ λαξεύεις τα όνειρα μου με ενα μικρό φτυαράκι παιδικό. Σαν αυτό που είχαμε πιτσιρίκια για να χτίζουμε κάστρα στην άμμο. Έρχεσαι πάντοτε με την γλυκόπικρη αίσθηση του ανεκπλήρωτου, με το άρωμα του περασμένου..σαν μυρωδιά από παλιές εφημερίδες. Με καταδιώκεις με τη γοητεία του ανείπωτου. Σαν θηλιά το ανομολόγητο σφίγγει τον λαιμό μου και μου δένει τη γλώσσα. Κι η λέξη μένει μετέωρη στο άπειρο, να στροβιλίζεται γύρω από την πελώρια δίνη της ανυπαρξίας της. Γι' αυτό είμαι αναγκασμένη να επιστρέφω πάντα, για χατήρι αυτής της λεξούλας που ο μοναδικός της προορισμός είναι να λεχθεί. Έτσι αρπάζω τα μολύβια μου κι αρχίζω να ζωγραφίζω τριαντάφυλλα και γλάστρες με βασιλικό και γαζίες και κόκκινες παπαρούνες... ...και δεν με νοιάζει πια που ο κόσμος είναι μια κινούμενη ...

Αγαπητό μου ημερολόγιο, ένας θεός ξέρει πόσο ήθελα να σου γράψω αυτές τις μέρες.. έτσι έκανα ατέλειωτους εσωτερικούς διαλόγους μαζί σου, που ευχόμουν να αποτυπώνονταν απευθείας σε χαρτί και να μην σέρνονται στο πάτωμα σαν πεταμένες σκέψεις.. Μα να, που για άλλη μια φορά τα ακροδάχτυλα μου με οδήγησαν στο καταφύγιο σου, στον ερημικό αλλά προσωπικό μου μικρόκοσμο που αν και με πληγώνει, μου προσφέρει την ολοκλήρωση. Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Η μοναξιά μου, άλλοτε ηθελημένη κι άλλοτε όχι, στέκει πλάι μου ακοίμητος φρουρός. Τόσο πια, που φιλιώσαμε πλέον. Ίσως να με 'χει προστατεύσει πιο πολυ απ' τον καθένα αυτή η πικρή μου φιλενάδα τώρα που το σκέφτομαι. Ίσως γι' αυτό μέσα μου να μην της κακιώνω απόλυτα, αλλά να την αποζητώ με την ίδια αγωνία που ένα μικρό παιδί αναζητά το μητρικό βλέμμα. Γιατί όσο μεγάλη φυλακή κι αν αποτελεί μέσα στο κλειστό της περίβλημα μου προσφέρει όσα μου στέρησαν οι άνθρωποι: σιγουριά, ασφάλει...

Ασυναίσθητα καμιά φορά κοιτώ έξω από το παράθυρο μου. Εκεί βρίσκεται το μικρό μου μπαλκονάκι. Ετοιμόρροπο, σκουριασμένο, η μπογιά του έχει σκάσει σε κάθε σημείο αφήνοντας τη σάρκα του ακάλυπτη, όμως αυτό στέκεται αγέρωχο σε όλους τους βοριάδες. Γέρικο και μοναχικό παραμένει εκεί για να μου υπενθυμίζει πως όλα τα πράγματα άψυχα ή μη, γεύονται την πικρή μοναξιά καθώς πλησιάζει η δύση της ύπαρξης τους. Καμιά φορά βγαίνω να του κάνω συντροφιά, να 'χω παρέα στη φθορά μου κι αυτό στη δική του. Υψώνω τα μάτια μου στον ουρανό μα και κει ακόμα αντικρίζω λάσπη...

Δεν ξέρω γιατί η λέξη συντριβή βρίσκει την ιδανική της ενσάρκωση πάνω μου. Δεν ξέρω καν γιατί ο εσωτερικός μου κόσμος βρίσκεται σε μόνιμη κατάρρευση. Κι αισθάνομαι πραγματικά αχάριστη. Βλέπω ανθρώπους που προέρχονται από επίγειες κολάσεις να υπομένουν καρτερικά το μαρτύριο τους ή να παλεύουν με νύχια και με δόντια για να βγουν από αυτό. Εγώ όμως γεννήθηκα ελαττωματική. Γεννήθηκα παραιτημένη. Γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι αξίζω τον κόπο, ποτέ δεν μ' αγάπησα αρκετά ώστε να νοιαστώ. Η έγνοια μου στεκόταν πλάι στην επιβίωση των αδυνάτων, όταν δεν αναλωνόταν σε προσπάθειες αφανισμού μου. Αλήθεια δεν φταίω, προσπάθησα πολύ να γίνω κάποια άλλη. Πασχισα να αμβλύνω τις αισθήσεις μου για να μην με τρυπάνε τα συναισθήματα. Προσπάθησα να παγώσω την φλόγα που μου πύρωνε το στήθος, να κάνω την καρδιά μου να χτυπήσει μια φορά μόνο για μένα..Όμως απέτυχα. Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο τελείως απροετοίμαστη, ανοχύρωτη, με δέρμα μαλακό και διάτρητο. Τα αγκάθια που έγδερναν επιπόλαια τους άλλ...

Τη λέξη Απουσία την άκουσα, για πρώτη φορά, στο σχολείο. Ο δάσκαλος έπαιρνε απουσίες, ο απουσιολόγος έπαιρνε απουσίες… Γιατί τις παίρνανε, που τις πηγαίνανε και τι τις κάνανε, ποτέ δεν κατάλαβα. Και ...

Κανείς δεν ξέρει πόσους ουρανούς  έχω στριμώξει μέσα μου..    Πόσοι διάττοντες αστέρες κατακρημνίζονται κάθε βράδυ στην ψυχή μου...  Κανείς δεν θα μάθει πόσα ποτάμια δακρύων ρέουν στις φλέβες μου,   γιατί από δειλία δεν έφθασαν στις άκρες των ματιών μου.  Πόσα βουνά στιβαγμένων αναστεναγμών ορθώνονται στο στέρνο μου  και μου κόβουν την ανάσα.      Ένας ολόκληρος κόσμος, κρυφός, αθέατος μα πάνω απ' όλα βουβός.  Ένας κόσμος που δεν χωράει κανέναν.  Καμιά φορά ούτε και μένα... Τόσο αφιλόξενος είναι ο εσώτερος μου εαυτός

Καμία φορά η παγωνιά τρυπώνει από τη χαραμάδα της ψυχής,  ακόμα και τις πιο καυτές μέρες του καλοκαιριού.. Δεν γνωρίζει από εποχές η καρδιά. Μέσα στην καλοκαιρία σου ρίχνει τον ανεμοστρόβιλο,  έτσι, για να παλεύεις με τις σκιές των ανέμων.. Να θολώνουν τα μάτια σου από τη δίνη του εαυτού σου,  που ανασηκώνει τις σκονισμένες αναμνήσεις  μαζί με τα σκουπίδια που αφήνουν οι περαστικοί στον διάβα τους. Να κλείνει η φωνή, να βουλώνουν τα αφτιά απ' τον εκκωφαντικό θόρυβο  και σαστισμένη να συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά,  πόσο πολύ σε φοβάσαι ...

" Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο... Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου... Να σου στείλω ένα μήνυμα... Κι εσύ δεν άκουγες... Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του. Ο πόνος θέλει μια σκέψη. Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει.   Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός. Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει, ώσπου να σε ρημάξει... Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα. Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή. Και καθόλου οχυρωμένη. Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης. Είχες πυξίδα... Κρατούσες την ρότα σου σταθερή.. Άραξες το σκάφος σου σε απάνεμο λιμάνι.. Εγώ το δικό μου το βούλιαξα... Ναυάγησα... Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα... Ταξίδευα σ' ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ' αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες.. Όπου μου λεγαν πήγαινα... " ...

Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα. Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή. Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει.. Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου. Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου. Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν. Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος. Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς. Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ. Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις. Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου. Αφού το βρεις, όποιο κι αν εί...

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Τα λόγια που δεν κεντρίζουν Είναι σημάδι χαζομάρας. Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας. Εκείνος που γελάει Δεν έχει μάθει ακόμα Τις τρομερές ειδήσεις. Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που Είν’ έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα! Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο Ξέκοψε πια ολότελα απ’ τους φίλους του Πού βρίσκονται σ’ ανάγκη. Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω. Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο. Απ’ ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει Το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω. Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να μ’ αφήσει, χάθηκα.) Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις! Μα πώς να φάω και να πιω, όταν Το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω; Κι ωστόσο, τρώω και πίνω. Θα ‘θελα ακόμα να ‘μουνα σοφός. Τ’ αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία: Μακριά να μένεις απ’ τις επίγειες συγκρούσεις Και δίχως φόβο τη λιγο...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο Σου γράφω μετά από ένα μεγάλο διάστημα εσωτερικής ευημερίας που διακόπηκε τόσο αναπάντεχα σήμερα το απόγευμα.. Η αναμενόμενη είδηση του θανάτου ενός θείου μου, πέρασε πολύ επιδερμικά απο πάνω μου. Τουλάχιστον έτσι πίστευα μέχρι σήμερα το απόγευμα, που παραβρέθηκα στην κηδεία του και είδα τον πόνο των δικών του να καθρεφτίζεται στα μάτια μου. Αυτομάτως το μυαλό μου με οδήγησε στις προσωπικές μου απώλειες οι οποίες βρίσκονταν θαμμένες στο ίδιο ακριβώς κοιμητήριο. Όσο πλησιάζαμε στο μνήμα του, τόσο εντονότερος γινόταν και ο κόμπος που με έπνιγε σαν θηλιά..ο λαιμός μου πλέον πονούσε και έτρεμα σύγκορμη όταν η μητέρα μου με πήρε παράμερα για να  βγούμε έξω..Έκτοτε νιώθω περίεργα μέσα μου, σα να ανατρέπονται οι ισορροπίες μου και να παίρνω πάλι τον γνώριμο πλέον κατήφορο..θα δείξει..

Κι αν πράγματι ο κόσμος είχε δίκιο, αν αυτή η μουσική στα καφενεία, αν αυτές οι μαζικές διασκεδάσεις, αν αυτοί οι άνθρωποι που είναι ικανοποιημένοι με τόσα λίγα έχουν δίκιο, τότε εγώ έχω άδικο, τότε είμαι τρελός, τότε είμαι πράγματι ο λύκος της στέπας, όπως συχνά αποκαλούσα τον εαυτό  μου, το ζώο που χάθηκε σ' έναν ακατανοητό κόσμο, και δεν μπορεί να βρει μια πατρίδα, αέρα και τροφή. -  Hermann Hesse 

Ακροβατώ, ακροβατώ Στις μύτες των ποδιών μου στέκω,  μην ακουστεί θόρυβος,  μην θρυμματιστεί η σιωπή κάτω από τα πέλματα μου.  Και χορεύω, χορεύω ασταμάτητα  σαν μικρό παιδί, με έναν αόρατο συνοδό.  Στροβιλίζομαι γύρω από τον εαυτό μου,  μέχρι που στο τέλος δεν διακρίνω τίποτα!  Μόνο το είδωλο μου στον καθρέφτη.  Να εγείρεται, να ανυψώνεται.. Σαν αερικό να πετά και να αγκαλιάζει τον αέρα.  Ανοίγω τα χέρια και καλοδέχομαι τις ελάχιστες ηλιαχτίδες,  που με κόπο τρυπώνουν από  τα κλειστά  παντζούρια.  Τις πιάνω με τα δάχτυλα μου και τις χαϊδεύω.  Το αξίζουν  άλλωστε μετά  από τόση προσπάθεια.  Μην φοβάσαι εαυτέ μου,  ακόμα και στα βαθύτερα σκοτάδια  υπάρχει πάντα μια μικρή φλογίτσα Μην φοβάσαι εαυτέ μου,  τα δύσκολα πέρασαν.  Δωσ'μου το χέρι σου,  το έχω ανάγκη.  Γίνε εσύ το χάδι που αποζητώ.  Δωσ' μου χρόν...

Βγήκα έναν μικρό περίπατο και μέσα στο μαύρο του ουρανού διέκρινα ενα λαμπερό αστεράκι. Το ονόμασα Β612 και του χαμογέλασα... Πέρασα τη μισή μου παιδική ηλικία ανάμεσα σε παραμύθια με δράκους και ιππότες.  Ακόμα και το κακό ήταν εξιδανικευμένο....απόλυτο, μονοδιάστατο!  Μεγαλώνοντας, αυτά τα κάστρα, τα ίδια κάστρα που στέγασαν την παιδική μου αφέλεια, μετατράπηκαν σε συντρίμμια της πραγματικότητας. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες σε λευκά άλογα, ούτε αμιγής αγνότητα,  δεν υπάρχει τίποτα το ιδανικό. Ιδανικές είναι μόνο οι φαντασιώσεις μας..κι αυθεντικός είναι ο πόνος της απογοήτευσης για την ματαίωση μιας αυταπάτης, μιας πλάνης στην οποία ηθελημένα πέσαμε θύματα. Όσο το φανταστικό συγκρούεται με το αληθινό, τόσο θα αναβιώνουμε το παραμύθι με το ίδιο θλιμμένο τέλος

" Πήρα κι εγώ το κουφάρι μου αγκαλιά, ξάπλωσα στο διπλό κρεβάτι και έβγαλα την ψυχή μου να δει λίγο γαλάζιο…. Ζεις ακόμα…;; τη ρώτησα. Ναι…, μου απάντησε. Γύρνα τώρα από την άλλη και κοιμήσου…. Και αύρι...

Είναι τόσο πληγωτικό να νιώθεις πως ακόμα και οι στενότεροι άνθρωποι σου,  δεν αντιλαμβάνονται ούτε έναν κόκκο από την αμμουδιά της ψυχής σου.. Είναι τόσο πληγωτικό να βρίσκεσαι πάντοτε αντιμέτωπος με την ίδια καταραμένη μοναξιά  που εν τέλει επιλέγεις από απελπισία. Γιατί αλήθεια, ποιος κατανόησε το δάκρυ σου;  Ποιος σ' αγκάλιασε με στοργή όταν είπες "είμαι καλά" ενώ ψυχορραγούσες; Ποιος στάθηκε προστάτης και συνοδοιπόρος στα δύσβατα μονοπάτια σου; Όσοι με αγαπούσαν δίχως να με πονάνε, είναι ήδη νεκροί.. Κι εγώ απόμεινα σε μια γωνίτσα στην άκρη του κόσμου, φοβισμένη...τρομοκρατημένη και απέραντα μόνη. Όσοι συνδέονται βιολογικά μαζί μου και βρίσκονται εν ζωή, έγιναν θηλιά και με έπνιξαν. Γεύτηκαν τη σάρκα μου κομμάτι-κομμάτι,  μέχρι που δεν άφησαν τίποτα μέσα μου, παρά μια ακρωτηριασμένη ψυχή. Αναζητούσα πάντοτε το χάδι τους, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο αλλά η ιστορία επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά  με φινάλε ένα δυνα...

Αγαπητό μου ημερολόγιο, Αυτές τις μέρες είμαι αρκετά καλύτερα... έχω βέβαια πολύ πεσμένη ενέργεια, νυστάζω διαρκώς αλλά δεν αισθάνομαι πόνο ή απελπισία.  Σα να άδειασα εντελώς μέσα μου και πλέον δεν έχω συναισθήματα, μόνο το απόλυτο κενό.  Σα να μούδιασε η ψυχή μου και πλέον στέκει άνευρη να ατενίζει το άπειρο, δίχως χρώματα, δίχως τις μυρωδιές της άνοιξης ή της φθινοπωρινής βροχής.  Νεκρωμένη σχεδόν, λιμνάζει στην αδράνεια.  Μια εύθραυστη οπτασία, σχεδόν άυλη,  που κωφεύει για να προστατεύσει τον εαυτό της από τη θλίψη. Άσχημος εραστής ο πόνος αλλά χωρίς αυτόν, αλήθεια,  θα μπορούσαμε να αντέξουμε το απόλυτο της ευτυχίας; Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την ομορφιά χωρίς το αντεστραμμένο είδωλο της ασχήμιας; Ακόμα και η οδύνη ένδειξη ζωής είναι. Ίσως η πιο πικρή έκφανση της,  αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θλίβονται όσοι ακόμα υπάρχουν.. Ο,τι πονάει δεν δύναται να είναι νεκρό, ακόμα κι αν ψυχορραγεί... Φοβού τους...

Σου 'χει τύχει ποτέ να έχεις την απόλυτη, την ακατάλυτη, την αδιαπέραστη ανάγκη να κλάψεις γοερά; Να ουρλιάξεις στον ουρανό μπας και ταρακουνηθεί κανα αστεράκι από τη θέση του! Σου 'χει συμβεί;;; Πες...! Σου 'χει τύχει να νιώθεις άδειος μα ταυτοχρόνως ασφυκτικά γεμάτος από πόνο; Έναν πόνο που σε επισκέφθηκε χωρίς αιτία, χωρίς αφορμή, χωρίς καν το παραμικρό φτερούγισμα μιας πεταλούδας... Δρασκέλισε, έτσι ανεπαίσθητα, στα σκοτεινά..και αθόρυβα χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα. Απάντησε μου που να πάρει, βαρέθηκα να σκουπίζω τα βλέφαρα μου για να μην φανεί το δάκρυ στο πρόσωπο μου. Κουράστηκα να βλέπω μόνο την λευκή σου απουσία. Πεθαίνω, ακούς; ..Αργοπεθαίνω αλήθεια στο λέω.. Σβήνω, σαν εκείνη τη φλογίτσα που με κόπο προσπαθούσα να διατηρήσω ακέραιη στην πασχαλιάτικη λαμπάδα μου, όταν ήμουν ακόμα παιδί. Ξεθωριάζω σιγά σιγά σαν αχνή φωτογραφία. Και δεν με νοιάζει αν χαθώ.. ..με τρώει το γαμώτο όμως, που δεν κατάφερα να αγαπηθώ. Που πίστεψα ότι δεν θα μπορούσε κανείς να...

Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά, και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα και ατυχής

Μαρία Νεφέλη, "Η Παρουσία"- Οδυσσέας Ελύτης (1978) Μ.Ν. Περπατώ μες στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά σ' αυτά που 'ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.  Α. Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ' αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι άλλου - που μόνο αυτή τ' ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.    Μ.Ν. Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;» Τι να θυμηθώ; Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρ...