Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα

Ασυναίσθητα καμιά φορά κοιτώ έξω από το παράθυρο μου.

Εκεί βρίσκεται το μικρό μου μπαλκονάκι.

Ετοιμόρροπο, σκουριασμένο, η μπογιά του έχει σκάσει σε κάθε σημείο
αφήνοντας τη σάρκα του ακάλυπτη,
όμως αυτό στέκεται αγέρωχο σε όλους τους βοριάδες.

Γέρικο και μοναχικό παραμένει εκεί για να μου υπενθυμίζει πως όλα τα πράγματα άψυχα ή μη, γεύονται την πικρή μοναξιά καθώς πλησιάζει η δύση της ύπαρξης τους.

Καμιά φορά βγαίνω να του κάνω συντροφιά, να 'χω παρέα στη φθορά μου κι αυτό στη δική του.

Υψώνω τα μάτια μου στον ουρανό μα και κει ακόμα αντικρίζω λάσπη...