I killed the prince

Κι αν πράγματι ο κόσμος είχε δίκιο, αν αυτή η μουσική στα καφενεία, αν αυτές οι μαζικές διασκεδάσεις, αν αυτοί οι άνθρωποι που είναι ικανοποιημένοι με τόσα λίγα έχουν δίκιο, τότε εγώ έχω άδικο, τότε είμαι τρελός, τότε είμαι πράγματι ο λύκος της στέπας, όπως συχνά αποκαλούσα τον εαυτό  μου, το ζώο που χάθηκε σ' έναν ακατανοητό κόσμο, και δεν μπορεί να βρει μια πατρίδα, αέρα και τροφή. -  Hermann Hesse 

Ακροβατώ, ακροβατώ Στις μύτες των ποδιών μου στέκω,  μην ακουστεί θόρυβος,  μην θρυμματιστεί η σιωπή κάτω από τα πέλματα μου.  Και χορεύω, χορεύω ασταμάτητα  σαν μικρό παιδί, με έναν αόρατο συνοδό.  Στροβιλίζομαι γύρω από τον εαυτό μου,  μέχρι που στο τέλος δεν διακρίνω τίποτα!  Μόνο το είδωλο μου στον καθρέφτη.  Να εγείρεται, να ανυψώνεται.. Σαν αερικό να πετά και να αγκαλιάζει τον αέρα.  Ανοίγω τα χέρια και καλοδέχομαι τις ελάχιστες ηλιαχτίδες,  που με κόπο τρυπώνουν από  τα κλειστά  παντζούρια.  Τις πιάνω με τα δάχτυλα μου και τις χαϊδεύω.  Το αξίζουν  άλλωστε μετά  από τόση προσπάθεια.  Μην φοβάσαι εαυτέ μου,  ακόμα και στα βαθύτερα σκοτάδια  υπάρχει πάντα μια μικρή φλογίτσα Μην φοβάσαι εαυτέ μου,  τα δύσκολα πέρασαν.  Δωσ'μου το χέρι σου,  το έχω ανάγκη.  Γίνε εσύ το χάδι που αποζητώ.  Δωσ' μου χρόν...

Βγήκα έναν μικρό περίπατο και μέσα στο μαύρο του ουρανού διέκρινα ενα λαμπερό αστεράκι. Το ονόμασα Β612 και του χαμογέλασα... Πέρασα τη μισή μου παιδική ηλικία ανάμεσα σε παραμύθια με δράκους και ιππότες.  Ακόμα και το κακό ήταν εξιδανικευμένο....απόλυτο, μονοδιάστατο!  Μεγαλώνοντας, αυτά τα κάστρα, τα ίδια κάστρα που στέγασαν την παιδική μου αφέλεια, μετατράπηκαν σε συντρίμμια της πραγματικότητας. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες σε λευκά άλογα, ούτε αμιγής αγνότητα,  δεν υπάρχει τίποτα το ιδανικό. Ιδανικές είναι μόνο οι φαντασιώσεις μας..κι αυθεντικός είναι ο πόνος της απογοήτευσης για την ματαίωση μιας αυταπάτης, μιας πλάνης στην οποία ηθελημένα πέσαμε θύματα. Όσο το φανταστικό συγκρούεται με το αληθινό, τόσο θα αναβιώνουμε το παραμύθι με το ίδιο θλιμμένο τέλος