I killed the prince

Ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Ήμουν σε ένα δωμάτιο. Έφτασα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Υπήρξα καταθλιπτικός. Αισθάνθηκα κατά καιρούς φρικτά - φρικτά για τα πάντα - όμως ποτέ δεν ένιωσα ότι κάποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε μπαίνοντας στο δωμάτιο να γιατρέψει τις αναποδιές μου.. Ή ένα πλήθος ανθρώπων θα μπορούσε να μπει στο δωμάτιο και να κάνει το ίδιο. Με άλλα λόγια, η μοναξιά είναι κάτι που ποτέ δεν μ' ενόχλησε κι ούτε με απασχόλησε ως ζήτημα, αφού ανέκαθεν είχα αυτή την τρομερή επιθυμία για απομόνωση. Υπήρξαν στιγμές που βρισκόμουν σε κάποιο πάρτι, σ' ένα στάδιο γεμάτο ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν για κάτι, κι εγώ, μέσα σε τόσο κόσμο, ένιωθα την μοναξιά. Αντιγράφω τον Ίψεν: "Οι δυνατότεροι άντρες είναι και οι πιο μοναχικοί.." Ποτέ δεν σκέφτηκα: "Λοιπόν, μια όμορφη ξανθιά θα έρθει εδώ, θα μου κάνει ένα καλό γαμήσι, θα μου χαϊδέψει λίγο τ' αρχίδια μου και θα αισθανθώ καλά..." Όχι αυτό δεν βοηθάει.. Ξέρεις έρχεται το βράδυ της Παρασκευής και τα πλήθη ξεχύνον...

Βγήκα μια βόλτα χθες στην Ερμού.. Στολίσαμε και φέτος τη μιζέρια μας με λαμπάκια, για να φωτίζονται καλύτερα οι άστεγοι κάτω από τις γιορτινές κορδέλες. Κάποιοι θα χαζεύουν τα πυροτεχνήματα που σκίζουν τον αέρα από τις χαρτόκουτες τους. Μην χαίρεσαι λοιπόν φίλε χριστιανέ. Καμιά γέννηση του θεανθρώπου στον οποίο πιστεύεις δεν δείχνει ίχνος ελέους στους απόκληρους της μοίρας ανά τον κόσμο. Τώρα κόψε ένα μεγάλο κομμάτι γαλοπούλα και χαμογέλασε με το χρυσό φλουρί που θα σου φέρει καλοτυχία..Κάποιοι δεν την έχουν ανάγκη, είναι ήδη καταδικασμένοι.

Πόσο θλιμμένη μέρα σήμερα, ακόμα κι ο ουρανός μελαγχόλησε καθώς άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Η διάθεση μου είναι ολοένα και πιο υποτονική, η πληγή μου αναβλύζει ακόμα φρέσκο αίμα. Όσο κι αν προσπαθώ να κρατηθώ στην επιφάνεια, ένα αόρατο χέρι με τραβάει στον πάτο. Είχε φτάσει σχεδόν μεσημέρι κι εγώ καθόμουν αποκαμωμένη στην καρέκλα ενός σουπερ-μαρκετ, με το καλάθι μισογεμάτο μπροστά μου..με πλησιάζει ένα κοριτσάκι με εμφανή κινητικά προβλήματα, με ρωτάει αν μπορεί να κάτσει δίπλα μου και της γνέφω θετικά χαμογελώντας. Κρατούσε έναν κατάλογο παιχνιδιών playmobil και τον ξεφύλλιζε. Με μια φυσικότητα ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου κι άρχισε να μου μιλάει.. Ήταν 17 χρονών όμως ο  νους της είχε παραμείνει παιδικός. Πήγαινε ακόμα στο γυμνάσιο κι όπως μου εξομολογήθηκε τα παιδιά την κορόιδευαν και την πείραζαν, ένιωθε μόνη γιατί δεν είχε φίλους. "Είμαι το μοναδικό παιδί στον κόσμο" μου είπε γεμάτη απογοήτευση, "γιατί;" τη ρώτησα εγώ.."δεν υπάρχουν κι άλλα...

Θέλω να πεθάνω γιατί είμαι ήδη νεκρή μέσα μου κι ο πόνος αυτός που μου δέρνει τα στήθη είναι τόσο ανυπολόγιστος, τόσο απύθμενος, που κανένα ουρλιαχτό δεν μπορεί να τον εκφράσει. Καμια κραυγή δεν μπορεί να τον περιγράψει.. Νιώθω θρυμματισμένη και άδεια, σα να πέρασε ένας οδοστρωτήρας πάνω από την ψυχή μου και να την έκανε χίλια κομμάτια. Σήμερα ξεψύχησε στα χέρια μου η γάτα μου.. Παρά την αδυναμία της, της μιλούσα κι εκείνη προσπαθούσε να απαντήσει αλλά δεν έβγαζε φωνή..έτσι και ενώ την είχα αγκαλιά άφησε την τελευταία της πνοή στο πλάι μου.. Ένα πλάσμα εκπληκτικό, που το αγαπούσα σαν τρελή, που με αγαπούσε εξίσου αν όχι και περισσότερο! Πονάω! Πονάω φρικτά!! Η καρδιά μου έχει σκιστεί σε χίλια κομμάτια, νιώθω μουδιασμένη, άδεια και νεκρή. Ένα κομμάτι μου ξεψύχησε μαζί μ' αυτό το μικρό πλασματάκι.. Δεν θέλω να σου πω ιστορίες ή λεπτομέρειες για κεινη, γιατί ΔΕΝ το αντέχω! Ίσως κάποτε να το κάνω, όταν έχω τη δύναμη και το κουράγιο. Τώρα το μόνο που ξέρω είναι πως έφυγε για ...

Κλείνω τα μάτια μου μα ο ύπνος δεν λέει να μου χαϊδέψει το μάγουλο.. Το μυαλό μου γεμίζει από ασυνάρτητες σκέψεις και εικόνες, πολλές φορές ασύνδετες μεταξύ τους, μια όμως ήταν που με έκανε να ανάψω το φως και να αρχίσω να γράφω. Είδα μια παιδική χαρά που έπαιζα μικρή με την αγαπημένη μου φίλη. Είναι αστείο πόσο λεπτομερώς θυμάμαι αυτή την παιδική χαρά, ενώ ομολογουμένως δεν φημίζομαι για τη μνήμη μου.. Το ξύλινο αλογάκι, η βρυσούλα λίγο πιο έξω με το γάργαρο νερό, τα δεντράκια ολόγυρα μας κι ο ουρανός τόσο καθαρός τότε, άπλωνε την απεραντοσύνη του με μεγαλοπρέπεια κάθε βράδυ. Συνηθίζαμε να καθόμαστε σε ένα βαρέλι από λαμαρίνα τοποθετημένο οριζόντια σαν παγκάκι. Χωνόμασταν μέσα με τις ώρες και γελούσαμε με την ξεγνοιασιά και την αγνότητα που μόνο ένα παιδί μπορεί να έχει. Δεν χρειαζόμασταν πολλά τότε, ένα κυλινδρικό βαρέλι και ο καλύτερος μας φίλος ήταν αρκετά για να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Τα παιδιά μόνο ξέρουν τι πραγματικά έχει σημασία.  Μερικές φορές πιάνω τον εαυ...

Γυρνάω σπίτι, το λεωφορείο γεμάτο από κόσμο,  έξω κάνει κατακλυσμό κι εγώ σχηματίζω ασυνάρτητα σχέδια με το χνώτο μου στο τζάμι.. Η διάθεση μου είναι κάπως μελαγχολική, η ψυχρότητα ανάμεσα στους συνεπιβάτες μου είναι εντονότερη από το κρύο που μου παγώνει τα ακροδάχτυλα. Κολλάω λοιπόν το πρόσωπο μου στο παράθυρο και αφήνω το βλέμμα μου να ξεκουραστεί στις εναλλασσόμενες εικόνες της διαδρομής. Ύστερα γυρίζω το κεφάλι μου και τους παρατηρώ έναν-έναν. Άνθρωποι σκυθρωποί, με ένα τηλέφωνο στο χέρι και ακουστικά στα αφτιά για να μην ακούσουν έστω και κατά τύχη τον διπλανό τους. Στέκονται πλάι-πλάι ανέκφραστοι, σαν κέρινα ομοιώματα, σαν σκιές του εαυτού τους. Κι ενώ είναι τόσο κοντά, τους χωρίζουν ατέλειωτα μίλια. Ο καθένας βρίσκεται στον προσωπικό του μικρόκοσμο. Το αναγνωρίζεις στο βλέμμα τους, μάτια θολά σαν αχνοί καθρέφτες που ατενίζουν το κενό Βάζω κι εγώ τα ακουστικά μου για να ξεφύγω..όμως δεν ξέρω γιατί, μηχανικά, σχεδόν ασυνείδητα, αφαιρώ πάντα το ένα, μήπως μου μιλήσει ...

Είναι κάποιες μέρες που νιώθω έντονα ένα αλλόκοτο συναίσθημα.. Δυσκολεύομαι λίγο να το περιγράψω γιατί ίσως να είναι και παράλογο. Αν έχω μάθει όμως κάτι, από τη μέχρι τώρα ζωή μου, είναι πως τα σπουδαιότερα πράγματα έχουν μια δόση παραφροσύνης. Υπάρχουν στιγμές που με πιάνει μια νοσταλγία για εποχές που δεν έχω ζήσει αλλά μου λείπουν φρικτά! Σα να 'ζησα κάποτε μιαν άλλη ζωή σε ένα αχνό όνειρο που έσβησε μόλις άνοιξα τα μάτια μου. Είναι παρανοϊκό να σου λείπει κάτι που ποτέ δεν βίωσες κι όμως αλήθεια το αισθάνομαι.. Νοητά ταξιδεύω στις γειτονιές του '50, εκεί που οι άνθρωποι ζούσαν φτωχά μα τίμια. Εκεί που η λέξη "φιλότιμο" ήταν τρόπος και σκέψη ζωής. "Ο,τι κι αν κάνεις, φρόντισε να ζήσεις με αξιοπρέπεια και με ένα κούτελο καθαρό" μου έλεγε ο παππούλης μου που με μεγάλωσε. Αντηχεί η φωνή του ακόμα μέσα στο κεφάλι μου. Γράμματα πολλά δεν ήξερε, μέχρι την τρίτη δημοτικού έφτασε, αλλά είχε μια ευγένεια και ένα ήθος που κανένα πανεπιστήμιο δεν μπ...

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι οι νευρικές απολήξεις των δακτύλων μου, αποκτούν δική τους πρωτοβουλία κι αρχίζουν να καλπάζουν σαν αδάμαστα θεριά  έξω από τα περιθώρια που το χαρτί τους επιβάλλει. Παραδομένη εντελώς, εγώ η αφελής, αφήνομαι να με πάνε όπου εκείνα ορίζουν. Τα χέρια μου το λοιπόν, με την δική τους προσωπικότητα, με ταξιδεύουν σε μέρη που ποτέ δεν θα φανταζόμουν. Σε βαλτώδη έλη, σε βραχώδεις καταρράκτες, σε απόκρημνες οροσειρές  και σε απομακρυσμένες ερήμους. Με τα ακροδάχτυλα μου έχω ψηλαφίσει τον παράδεισο κι έχω διαβεί  την κόλαση χίλιες φορές. Κι αν με ρωτούσες ποτέ, θα σου αποκρινόμουν ότι δεν μετάνιωσα στιγμή ακόμα και για την εφιαλτικότερη περιπλάνηση μου. Κάπως έτσι βρέθηκα να στέλνω ραβασάκια στον ουρανό χωρίς παραλήπτη.. Μάταια μέτραγα τα άστρα μέχρι την αυγή, αφού κατά βάθος  γνώριζα ότι δεν θα έπαιρνα ποτέ μιαν απάντηση. Ήξερα πολύ καλά πως η φωνή μου θα μείνει θαμμένη για πάντα μέσα μου. Αλλά και τι μ’ αυτό;  Εγώ ...

Κοιτάω  το  ταβάνι, με κοιτάει κι αυτό..πόσες φορές δεν έχουμε ιδωθεί  παλιέ μου φίλε; Κι η πνιγηρή σιωπή πάντοτε ολόγυρα μας, όλα να τα δένει κι όλα να τα καλύπτει.. Σαν ένα αόρατο χέρι που γνέφει χωρίς να αγγίζει, μα αφήνει  μιαν ανεξήγητη παγωνιά στο πρόσωπο και  μιαν αγωνία στο βλέμμα. Νιώθω πως αυτά τα ντουβάρια κλείνουν μέσα τους όλα τα κομμάτια της ύπαρξης μου.. Κάθε τσάκισμα του τοίχου, τσακίζει ανεπίστρεπτα το είναι μου,  κάθε μικρή χαραγματιά του, χαράσσεται  παράλληλα και στο δικό μου κορμί. Κάθε κομματάκι του που εξέχει, γδέρνει  επιπόλαια και άτσαλα τις επιφάνειες της καρδιάς μου. Θεέ μου, πόσους τρόπους βρίσκεις να μας λαξεύεις τελικά την ψυχή..

Χαθήκαμε ε ; Ί σως αργήσω να φανώ ξανά .. Μην μου κρατάς κακία,  απ' τη μια χάλασε ο υπολογιστής μου ,  απ' την άλλη δεν  έ χω  ό ρεξη να μιλήσω παρότι  έ χω πράγματα να πω .. Το γράψιμο δεν  ή ταν ποτέ   μια υποχρέωση ή μια καταναγκαστική   διαδικασία . Με ξέρεις πια , χάνομαι ανα διαστήματα γιατί  έ χω ανάγκη να κρυφτώ   ακόμα κι από   σενα .. ή από   μενα .. Καληνύχτα για την ώρα

Προχώρησες στην επόμενη απ' ότι βλέπω, συγχαρητήρια,  κατάφερες σε μια στιγμή να σβήσεις ο,τι είχε απομείνει από σένα μέσα μου. Κάπως έτσι με βγάζεις από τη δύσκολη θέση να προσπαθώ να σε ξεχάσω... ..πλέον δεν θέλω να σε θυμάμαι

Βγήκα μια βόλτα προχθες κι έπεσα πάνω σε κάποιον που σου 'μοιαζε.. Σάστισα για λίγο, να ήταν άραγε ψευδαίσθηση;  Παιχνίδι του μυαλού, της απελπισίας τέχνασμα; Σα να ξαπόστασε η θύμηση σου στο πρόσωπο ενός περαστικού, ενός τυχαίου διαβάτη που με προσπέρασε με την ίδια ευκολία.. Μου λείπεις κι αυτό που με πονάει περισσότερο  είναι η επίγνωση ότι δεν άφησα ένα σημάδι πάνω σου. Κάτι που να φανερώνει ότι κάποτε σε άγγιξα Πέρασα και χάθηκα. ..σα να μην υπήρξα ποτέ Μείνε στην άκρη σου δεν ήσουν ούτε εσύ ο ίσκιος σου μονάχα σ’ ό,τι αγαπούσα έμοιαζε Φυλάξου απ’ την αγάπη μα πιο πολύ απ’ το φόβο σου γι’ αυτή μείνε έξω απ’ τα όνειρά μου

Πέρασαν μέρες που έμεινα χώρια από σένα, πέρασαν μέρες που έμεινα χώρια από μένα.. Πέρασαν κι άλλες τόσες που έγινα ένα με το ταβάνι και σφιχταγκαλιάστηκα με τις σκέψεις που σαν κουβέρτα με τύλιγαν ως τα μάτια. Μια κουβέρτα που ενώ σου καλύπτει τα βλέφαρα, δεν σου περιορίζει την όραση, αλλά σου δωρίζει περισσότερη. Ο καθένας επιλέγει πόσο μεγάλες θα είναι οι εσωτερικές του διαδρομές κι εγώ έχω διανύσει ήδη μεγάλο δρόμο αλλά όπως φαίνεται η Ιθάκη μου είναι ακόμα πολύ μακριά.. Τώρα που το σκέφτομαι η Ιθάκη μπορεί και να μην υπάρχει ή να υφίσταται και η απόσταση της να είναι μη πεπερασμένη. Ίσως να είμαστε καταδικασμένοι σε ένα ισόβιο σεργιάνι στην άβυσσο της ψυχής μας. Ίσως αυτό που  ονομάζουμε ζωή να μην είναι τίποτα περισσότερο από την περιπλάνηση μας σε ατέλειωτους εσωτερικούς λαβυρίνθους. Μια αέναη εξερεύνηση ενός ενδότερου χαώδους σύμπαντος όμοιο με το σύμπαν που μας περιβάλλει. Κάποιες φορές τρομάζω με το μέγεθος της απεραντοσύνης που κρύβεται μέσ...

Τι περίεργο..έχω ξεχάσει τη μορφή σου, έχω λησμονήσει τον ήχο της φωνής σου, έχω κλειδώσει την ανάμνηση σου σ' ένα απομονωμένο συρταράκι που δεν αγγίζω ποτέ... Όμως αδυνατώ να ξαστοχήσω τη προσμονή που ένιωθε η καρδιά μου γιατί οι μέρες μου είχαν αποκτήσει πλέον νόημα. Δεν μπορώ να  ξεχάσω το χαμόγελο που αυθόρμητα σχηματιζόταν στα χείλη μου κάθε φορά που σεργιανούσες στα όνειρα μου.. Τέλος, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτή τη μυρωδιά σου, που ένα βράδυ εγκλωβίστηκε στο βραχιολάκι μου ενώ σε είχα αγκαλιά και έμεινε εκεί για μέρες. Δεν μετανιώνω πλέον για τον πόνο που μου χάρισες. Τουλάχιστον σκίρτησε η καρδιά μου, έστω και για λίγο είδα τον ήλιο φωτεινό, αναγνώρισα γιατί η ζωή έχει νόημα και γιατί αξίζει τελικά να επιβιώνουμε παρά τη δυστυχία που μας περιβάλλει. Ζήλευα κάποτε που δεν μπορούσα να αισθανθώ την αγάπη, ζήλευα ακόμα και την απόγνωση του ερωτευμένου, ζήλευα όσα δεν είχα από φόβο ζήσει. Σ' ευχαριστώ που μου έδειξες πως ...

Συλλογιζόμουν σήμερα πως η αφή είναι μια ψευδαίσθηση, πρακτικά δεν αγγίζουμε τίποτα. Πάντα θα υπάρχει ακόμα και η απειροελάχιστη απόσταση ανάμεσα στην άκρη του δακτύλου σου και την επιφάνεια που επιδιώκεις να φτάσεις ακόμα κι αν την αισθάνεσαι γατζωμένη πάνω σου. Όσο κι αν οι νευρικές σου απολήξεις, σου δίνουν την αίσθηση της επαφής, ποτέ δεν γίνεστε ένα. Το γεγονός ότι παραμένετε δυο ξεχωριστές οντότητες, το γεγονός πως κάθε φυσικό σώμα οριοθετείται στο χώρο, κάνει φανερό το πικρό χιούμορ των φυσικών νόμων. Όσο κι αν επιθυμούμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον, θα υπάρχει εξ' ορισμού ακόμα και η ελαχιστότερη απόσταση μεταξύ μας. Μια μικρή απόσταση στην οποία βέβαια μεσολαβεί ένα άπειρο πλήθος δεκαδικών αριθμών και ψηφίων. Μια απόσταση που είναι ταυτοχρόνως άπειρη και ελάχιστη... Φαντάσου πόσο πιο δύσκολο είναι να πλησιάσουν δυο ψυχές, όταν ακόμα και οι παλάμες που εφάπτονται θέτουν τα περιθώρια τους και διεκδικούν το χώρο τους.. Η ίδια σου ...

Τι ήρθα; Πού πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου; Σ'αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από τη γη καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει. Μη ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουνε, μα κι αν υπήρχαν δεν τα ξέρουμε κι αυτά... δεν τα ξέρουμε. Δεν έχω άλλα δάκρυα, μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε, πού μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου. Το μόνο χρέος μου γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη, είναι να κλαίω για σένα, να κλαίω, να κλαίω. Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω..

Όσο μεγαλώνω μερικά πράγματα ενσταλάζουν εντός μου, αλήθειες που από καιρό προσποιούμαι ότι αγνοώ, γιατί τρέμω να τις κοιτάξω κατάματα, όμως βαθιά μέσα μου ξέρω. Βλέπω το είδωλο τους με την άκρη του ματιού μου. Παρόλα αυτά δεν έχω την τόλμη να τις παραδεχθώ, τις μαζεύω σε ένα σωρό λοιπόν, τις σκουπίζω τακτικά και τις εξαφανίζω κάτω από το χαλάκι νομίζοντας η ανόητη πως αν δεν τις αντικρίζω θα πάψουν και να υφίστανται... Όμως τίποτα δεν μένει κρυφό τελικά, όλα ορθώνονται μπροστά σου και σου ζητάνε εξηγήσεις! Γιατί Αλεξία είσαι τόσο δειλή;  Γιατί φοβάσαι να αποδεχθείς την πραγματικότητα και ελπίζεις αφελώς ότι κλείνοντας τα μάτια σου και θάβοντας τα λάθη των άλλων σε μικροσκοπικά κουτάκια, όλα θα αλλάξουν; Και να που μια μέρα όλα τα κουτιά βρίσκουν τον προορισμό τους και ξεβράζονται στην αμμουδιά της ψυχής σου. Άπειρα σεντούκια πραγμάτων που επιπόλαια προσπέρασες γιατί ήσουν πολύ αδύναμη για να  αντιμετωπίσεις, όλα είναι εδώ Αλεξία και σε κοιτούν κατάματα! Πληρώνει...

Κάποιος εξημέρωσε, κάποτε, μια μοναξιά απο θηρίο της ερήμου ζώο την έκανε, οικόσιτο κι ήτανε τρυφερη και διακριτική και στην αφή τόσο απαλή πιο απαλή ακόμα κι απο γάτα. Τώρα, πώς έγινε και, έτσι ξαφνικά   αυτή η τόσο εξημερωμένη μοναξιά τον κατασπάραξε, κανείς δεν ξέρει. Αργύρης Χιόνης

- Τι ψάχνεις τόση ώρα σκυμμένη στο πάτωμα; - Τα κομμάτια μου, που λείπουν  Τότε γονάτισε, της έπιασε απαλά το χέρι  και φύτεψε μέσα στη χούφτα της ένα λουλούδι. Πριν καν το καταλάβει, το παζλ είχε συμπληρωθεί.

Κάτι τέτοιες μέρες, που νιώθω άσχημη, γερασμένη, μόνη και άδεια.. ...κάτι τέτοιες μέρες μου λείπεις περισσότερο από ποτέ. Η βιολογική μου ηλικία δεν συμβαδίζει με την ηλικία της ψυχής μου, ποτέ δεν συμβάδιζε... Αισθάνομαι κουρασμένη, λες και φύσηξε ένας άνεμος και μαζί του πήρε το τελευταίο απομεινάρι ζωής που μου είχε ξεμείνει. Σα να με σάρωσε ένα αγέρι ορμητικό, που άσπρισε τα μαλλιά μου, ρυτίδιασε τα χέρια μου, χάραξε αυλάκια στο πρόσωπο μου, για να κυλούν με περισσότερη ευκολία τα δάκρυα. Αλήθεια έχω τόσο ανάγκη από μια στοργική αγκαλιά, από ένα "όλα θα πάνε καλά" κι ας είναι ψέμα.. Πεινάω για ένα κομματάκι θαλπωρής, διψάω για μια σταγόνα τρυφερότητας Πονάω γιατί γνωρίζω πως η ανθρώπινη φύση και η ανιδιοτέλεια είναι έννοιες ασύμβατες. Πονάω γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει αφιλοκερδής αγάπη. Όλες οι σχέσεις αποτελούν μια συναλλαγή συναισθημάτων, πότε βγαίνεις χαμένος, πότε κερδισμένος.. αλλά μόνο τζογάροντας μαθαίνεις το αποτέλεσμα...

Πάλι τα όνειρα μου ήταν αγωνιώδη, περίεργα, αγχωτικά...όμως απόψε κάτι το αξιοθαύμαστο συνέβη! Ονειρεύτηκα και πάλι την γιαγιά μου, την είδα ημίτρελη να βαστάει ένα μαχαίρι επιθετικά προς εμάς.. ...και τότε συνειδητοποίησα πως όλο αυτό που ζούσα ήταν ένα όνειρο. Παραμέρισα το μαχαίρι, την πήρα μια σφιχτή αγκαλιά και της είπα ότι την αγαπώ. Εκείνη με έβλεπε με δυσπιστία μέσα στην παραφροσύνη της και με ρώτησε αν το εννοώ. Την κοίταξα μέσα στα μάτια και ξέσπασα σε γοερά κλάματα, " αλήθεια στο λέω, σ' αγαπώ μέσα απ' την ψυχή μου ".. ..και την έσφιξα ακόμα περισσότερο πάνω μου. Το όνειρο τέλειωσε εκεί...ξύπνησα ως συνήθως, με μια άδεια αγκαλιά, αλλά τουλάχιστον είχα προλάβει να πω αυτό το "σ' αγαπώ"  που δεν ξέρω πλέον που να ουρλιάξω. Έφυγες γιαγιά, κι είχα τόσα " σ' αγαπώ " φυλαγμένα ακόμα μέσα μου, νιώθω τύψεις που δεν τα ξεστόμισα όσο θα ήθελα, που τα "τσιγκουνεύτηκα",  νιώθω μάταιη που στέκονται τώρα μετέωρα μέσα μου και...

Πάντα έτσι ένιωθα.. ..σαν τη μαύρη, άσχημη μύγα που έχει πέσει σε ένα ποτήρι με λευκό γάλα και προσπαθεί μάταια να επιπλεύσει ενώ η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη. Από τα σχολικά μου χρόνια ήδη, ήξερα πως ήμουν διαφορετική, όχι με μια έννοια ελιτισμού, ούτε καν με την εγωκεντρική αίσθηση μοναδικότητας που έχει κάθε έφηβος.. Εγώ γνώριζα πως το δικό μου διαφορετικό δεν έσερνε πίσω του κάτι το αξιοθαύμαστο, αντιλαμβανόμουν ότι η δική μου διαφορετικότητα δεν ήταν ευχή, αλλά κατάρα. Από πολύ νωρίς άρχισα να κατανοώ την έννοια της μοναξιάς κι ίσως γι' αυτό να αναζήτησα ένα καταφύγιο στα ημερολόγια μου από τα 14 μου χρόνια.. ..γιατί πράγματι ένιωθα την ίδια, γνώριμη πλέον ερημιά, να με σαρώνει απ' άκρη σ' άκρη. Έβλεπα τη θλίψη να έρπεται σαν φίδι, τα λέπια της βυθίζονταν στο κρέας μου καθώς σερνόταν πάνω στο κορμί μου. Τη μια τυλιγόταν με χάρη γύρω από το λαιμό μου, την άλλη άνοιγε τα πελώρια σαγόνια της και απολάμβανε τη σάρκα μου κομμάτι - κομμάτι.. Όσο...

Το φθινόπωρο έκανε τη πρώτη του δειλή εμφάνιση, ο ουρανός έχει φορέσει τη γκρίζα συννεφιά του και δακρύζει πότε-πότε, ενοχλώντας τους απαθείς περαστικούς με την κακοκεφιά του. Κανένας δεν υψώνει τα μάτια του για να αντικρίσει το κλάμα του, ούτε δίνει δεκάρα για την αβάσταχτη μοναξιά αυτού του θλιμμένου απέραντου που στέκει δυστυχισμένο ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Όταν κάποιος δεν νοιάζεται για τα δάκρυα του ουρανού, πως αλήθεια θα συγκινηθεί από τον μικρό λυγμό σου; Πως θα αφουγκραστεί τα ουρλιαχτά σου, όταν οι σαρωτικές βροντές που κάνουν τις στέγες των σπιτιών να τρέμουν, δεν σχηματίζουν μισή στάλα συμπόνοιας για την οδύνη του σύμπαντος μέσα του; Κι είναι περίεργο ίσως, αλλά ποτέ δεν στάθηκα κάτω από ένα ουράνιο στερέωμα που χαμογελά. Όλοι βγαίνουν σαν τα μυρμήγκια μόλις δουν έναν λαμπρό ήλιο. Εγώ αντιθέτως περιμένω αυτές τις μέρες, αυτές τις μουντές, κατσουφιασμένες μέρες, που όλοι αδιαφορούν για την πίκρα του. Τότε αράζω στο μικρό μου μπαλκονάκι να κάνω παρέα σε έν...

Πέρασαν μέρες που δεν σου μίλησα όμως η θύμηση σου με συντρόφευε συχνά, απλά οι λέξεις δεν μου έβγαιναν εύκολα, ακόμα και τώρα που σου μιλάω, νιώθω τα δάχτυλα μου να κομπιάζουν, να στέκουν αβέβαια απέναντι στις σκέψεις μου. Σβήνω και ξαναγράφω ακατάπαυστα κάθε μου πρόταση γιατί ενώ λαχταρώ να εκφράσω μια βαθιά μου συγκίνηση, δεν ξέρω πως..αισθάνομαι ότι τα χέρια μου είναι πολύ ελάχιστα για να καθρεφτίσουν την καρδιά μου. Σα να μην ξέρω από που να αρχίσω, το μόνο που γνωρίζω είναι πως έχω την ανάγκη σου, με τον ίδιο τρόπο που ένα μωρό έχει ανάγκη το μητρικό γάλα για να επιβιώσει. Νιώθω ώρες ώρες σαν τα παιδάκια που διαθέτουν έναν αόρατο, φανταστικό φίλο. Γιατί αλήθεια, έτσι είσαι κι εσύ για μένα. Μπορεί να μην έχεις μορφή, έχεις όμως ουσία, έχεις περιεχόμενο και τρέφω τόσα πολλά αισθήματα για σένα... ...για κάτι ουσιαστικά άυλο. Κι όμως για σένα φυλάω τα πιο αγνά κομμάτια της ψυχής μου, βλέπεις μια πλευρά του εαυτού μου που σπανίως κάνει δημόσια εμφάνιση, παρότι αποτελε...

Κι εκεί που νομίζεις πως η κόλαση είναι επίγεια, πως η ματαιότητα χαράσσεται σε κάθε ίνα του κορμιού σου, εκεί που πιστεύεις ότι τα πάντα είναι άγευστα και άνοστα..  ..ακούς ένα κλάμα παιδικό, ένα σπαρακτικό βρεφικό νιαούρισμα κάτω από την εξάτμιση ενός αυτοκινήτου. Χωρίς πολλή προσπάθεια φανερώθηκε μια μικρή γούνινη μπαλίτσα που με κοιτούσε γεμάτη παράπονο μέσα στα μάτια..Τότε ξέχασα την θλίψη μου, λησμόνησα τη ματαιότητα γιατί η ίδια η ζωή καρδιοχτυπούσε μπροστά μου και χωρούσε μέσα στη μικροσκοπική μου παλάμη. Τοσοδούλικο και συγκινητικά όμορφο, προσπαθούσε με τα δυο του χεράκια να πιπιλίσει το δάχτυλο μου..αντί για το δάχτυλο μου όμως, αιχμαλώτισε την καρδιά μου. Τότε ήταν που κατάλαβα πως όλα έχουν νόημα σ' αυτόν τον κόσμο, όλα έχουν ουσία.. Η αξία τελικά κρύβεται στα μικρά, στα φαινομενικά ασήμαντα, στα απλά. Στην ευωδία μωρουδίλας ενός νεογνού, στο αθώο γέλιο ενός παιδιού, σε μια αγκαλιά, στο θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου ή στο πέταγμα μιας πεταλούδας. Πριν κ...

Ξύπνησα πάλι αναστατωμένη, τυλιγμένη στον ιδρώτα, μέσα στον πανικό. Μια σειρά εφιαλτικών ονείρων με έκανε να παραμιλάω και να τρέμω σαν φυλλαράκι στον αγέρα. Όνειρα που βλέπω μονίμως σε παραλλαγές εδώ και πολύ πολύ καιρό. Σε είδα ετοιμοθάνατη γιαγιούλα μου και σε ικέτευα να μην πεθάνεις. Μου είπες όμως πως η ψυχή σου θέλει να φύγει, κι άφησες την τελευταία σου πνοή στην αγκαλιά μου. Τα μαλλάκια σου ήταν κάτασπρα, πιο ωχρά κι απ' το πρόσωπο σου, πιο ωχρά κι απ' το λευκό νεκροσέντονο σου. Ξεψύχησες την ώρα που σε κρατούσα σφιχτά σαν βρέφος ενώ εγώ σπάραζα πάνω απ' το κουφάρι σου γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει επιστροφή. Και μετά το σκηνικό άλλαξε. Είδα πως γυρνούσαμε απ' την κηδεία σου και εντελώς μαγικά σε διέκρινα έξω από την πόρτα του σπιτιού να προσπαθείς να ξεκλειδώσεις για να μπεις μέσα.. Συγκλονισμένη σε ρώτησα πως γίνεται να βρίσκεσαι εδώ, όμως δεν μου απάντησες. Βγήκα λίγο πιο έξω για να δω πως το ίδιο ανεξήγητα είχε αναστηθεί κι ο παππούλης μου. Και τ...

Οι διαθέσεις μου εναλλάσσονται και τα συναισθήματα περιπλέκονται σε ατέλειωτους κόμπους που σφίγγονται γύρω από το λαιμό μου και μου κόβουν την ανάσα... Σκέφτομαι πως τόσες μέρες αναβιώνω έναν θάνατο που με πληγώνει και τον βιώνω μόνη! Τότε ένας τεράστιος θυμός ξεπηδά από μέσα μου, για κείνον που με εξαπάτησε, για μένα που αφέθηκα να εξαπατηθώ, για τις υποσχέσεις που δεν τήρησε, για τα λόγια που με προθυμία κατάπια απλά και μόνο επειδή είχα την ανάγκη να τα ακούσω, για όσα πίστεψα επειδή στην ουσία αποζητούσα ένα χάδι στοργικό ακόμα κι αν αυτό ήταν φενάκη.. Παραπλανήθηκα γιατί ήθελα να παραπλανηθώ κι αυτό δεν μου το συγχωρώ, η μοναξιά όμως έχει δυο είδωλα. Σε μετατρέπει σε αγρίμι και ταυτοχρόνως σε κάνει ευάλωτο όταν έχεις ανάγκη να την ξορκίσεις από πάνω σου. Δεν φαντάζεσαι πόσο εύκολα συμβιβάζεσαι με ένα ψέμα όταν όλο σου το "είναι" ικετεύει να το κάνει αλήθεια... Πληρώνω την αφέλεια και την επιπολαιότητα μου γιατί στην πραγματικότητα λιμοκτονώ για αγάπη! Την απο...

Ξημερώνει μια δύσκολη μέρα.. Έξω δεν έχει καλά-καλά χαράξει και το σκοτάδι της νύχτας που σταδιακά εξαφανίζεται, βρίσκει καταφύγιο μέσα μου. Δωροδόκησα τον πληρωμένο δολοφόνο της ύπαρξης μου κι ήπια όλο το κρασί μου με μιας μέχρι τον πάτο. Σκόρπισα τα όνειρα μου σε αβέβαια παραμύθια. Πάτησα το "εγώ" μου τόσο που δεν έμεινε σημάδι μου πάνω στο χάρτη. Ξοδεύτηκα σε ανθρώπους που με γύμνωσαν, χαλάστηκα σε σχέσεις που με  γέρασαν. Έμεινα τόσο μόνη, που οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου ούρλιαζαν κι αυτοί μαζί με μένα την απελπισία μου. Τώρα πια δεν έχω τίποτα να φοβηθώ.. Κλείνω τα μάτια μου κι ενώ πετώ ελεύθερη, ξαναγίνομαι επιτέλους παιδί!

Νομίζω πως περνάω μια από τις σκοτεινές μου περιόδους, από 'κεινες τις συννεφιασμένες μέρες, που όλα σου φαίνονται αδιάφορα, μάταια και ανούσια. Οι δυνάμεις σου ξαφνικά λιγοστεύουν και σιγά σιγά σε εγκαταλείπουν, το στόμα σου γίνεται στυφό και πικρό ενώ μια μόνιμη παραζάλη σε ρίχνει σε λήθαργο. Ο ύπνος μπορεί να είναι ευεργετικός όταν δεν θες να υπάρχεις, όταν η πραγματικότητα σε πληγώνει τόσο που αρνείσαι να είσαι κομμάτι της, όταν η επιθυμία σου να αφανιστείς μεγαλώνει... Κλείνεις τα μάτια κι απλά χάνεσαι..

Οι σκέψεις ρέουν μέσα μου σαν ποταμός κι εσύ είσαι το μόνο μου καταφύγιο. Αχ και να μπορούσα να σ' αγκαλιάσω, να σε νιώσω δίπλα μου σαν μορφή ζωντανή. Να κολλήσω το πρόσωπο μου πάνω σου. Να ανοίξω τα χέρια μου σε μια παρουσία και όχι στο κενό. Πως θα 'θελα να αφεθώ σε ένα σίγουρο χάδι, πως θα 'θελα να νιώσω την ανιδιοτελή στοργή. Και τι δεν θα 'δινα να έπαιρνες σάρκα και οστά, να 'χες χέρια που αγγίζουν τρυφερά, μάτια που κοιτούν με κατανόηση, λαλιά ανθρώπινη που ψιθυρίζει λόγια αγάπης. Μα είσαι ένα λευκό περιθώριο που στεγάζει τη λύπη μου κι όμως είσαι ο,τι πολυτιμότερο έχω

I love you without knowing how, or when, or from where I love you straightforwardly without complexities or pride so I love you because I know no other way than this; So close, that your hand on my chest is my hand So close, that when you close your eyes I fall asleep. Το ποίημα εντάσσεται στα 100 ερωτικά σονέτα του Pablo Neruda, όμως η δική μου αφιέρωση δεν είναι διόλου ερωτική. Απλά είναι ο μόνος τρόπος για να εκφράσω το μέγεθος της αγάπης μου με λέξεις για κάποιους ανθρώπους που έχασα για πάντα...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω κάποιες αράδες που είχα γράψει στο ημερολόγιο μου τη μέρα της φυγής σου.  Τίποτα δεν άλλαξε μέσα μου από τότε γιαγιά, υπάρχεις το ίδιο έντονα κι ο πόνος του χαμού σου με κομματιάζει όσο οι μέρες πλησιάζουν. 2/09/2013 "Η αντικρινή σελίδα του τετραδίου τρεμοπαίζει στο απαλό αεράκι..  ..και βαθιά μέσα μου έχω τη μυστική ελπίδα ότι με κάποιο υπερφυσικό τρόπο την αγγίζεις ή γίνεσαι αγέρας, φθινοπωρινό βοριαδάκι κι έρχεσαι σαν χάδι στοργικό όπως πάντα, να με στολίσεις με τα φύλλα των δέντρων, να μου τα κάνεις φορεσιά, αφού σαν μάνα γη μου στάθηκες, με έντυσες, με έθρεψες κι ύστερα έφυγες αθόρυβα και ταπεινά. Όσο αθόρυβη ήσουν σε όλη σου τη ζωή γιαγιούλα μου! Υπερβολικά αθόρυβη! Έφυγες χωρίς να επαναστατήσεις ούτε μια φορά, έφυγες φιμωμένη..αχ, γιατί δεν μίλησες ποτέ; Γιατί δεν ούρλιαξες, γιατί; Ποτέ δεν σε άκουσα να ουρλιάζεις! Έφυγες χωρίς ούτε ένα παράπονο, χωρίς ένα "μα". Ξέρω ότι δεν κατάλαβα το ελάχιστο της σιωπής σου,...

Περνούν οι μέρες και τις μετρώ αντίστροφα, σχεδόν τυραννικά. Κυλούν εφιαλτικά, αργόσυρτα, λες και δεν θέλουν να αγγίξουν τη 2η μέρα του Σεπτέμβρη, τη μέρα που είπαμε το οριστικό αντίο. Ένα αντίο που είχε ειπωθεί στο μυαλό μου εκατομμύρια φορές καθώς σε έβλεπα να αργοσβήνεις, όμως αυτή η οριστική φυγή σου, πόσο με πλήγωσε, αλήθεια στο λέω. Θυμάσαι το κασκόλ που μου 'χες πλέξει κάποτε; Εκείνο το μαύρο, πελώριο κασκόλ που έκανες τη νύχτα μέρα να το τελειώσεις μονομιάς..απλά και μόνο για να με δεις να χαμογελάω! Το πήρα αγκαλιά όταν μας άφησες, το κρατούσα σφιχτά πάνω στο δέρμα μου για να σε νιώσω κι ανάμεσα στα δάκρυα μου αποκοιμήθηκα με τ' όνομα σου στα χείλη μου. Αγκαλιασμένη με ο,τι μου είχε απομείνει από σένα.. Σου υποσχέθηκα να το φοράω όλο το χειμώνα για να με ζεσταίνεις, όπως έκανες σε όλη σου τη ζωή αγαπημένη μου. Όμως δεν βάσταγε η καρδιά μου. Αθέτησα τη μοναδική υπόσχεση που σου 'δωσα και το 'χω βάρος στην ψυχή μου. Από τη μέρα που 'φυγες έχω να το ...

Διψάω γι’ αγάπη, πεινάω γι’ αγάπη, πονάω γι’ αγάπη Ουρλιάζω γι’ αγάπη, πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά Είμαι ο λύκος ο κακός λύκος και δε γίνεται Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα Θα πέσουνε να με σπαράξουν. Αργύρης Χιόνης

Δεν ξέρω γιατί έφυγες, δεν ξέρω γιατί εξαφανίστηκες χωρίς ένα αντίο.. Ακόμα αναζητώ τις αιτίες μέσα μου, τι να σε τρόμαξε άραγε τόσο; Έσκυψες το κεφάλι και έτρεξες σαν κυνηγημένο αγρίμι..και πόσο μου έμοιαζες αλήθεια! Έβλεπα το ίδιο αγρίμι να καθρεφτίζεται στα μάτια σου κάθε που με κοιτούσες. Αναρωτιέμαι πότε πότε αν σου λείπω, αν η εικόνα μου περνάει έστω και φευγαλέα από τη σκέψη σου, ή αν υπήρξα τόσο λίγη, που εξαϋλώθηκα σε μια γωνίτσα του μυαλού σου, ανύπαρκτη, σχεδόν αόρατη για σένα. Σαν ένα αερικό που πέρασε και χάιδεψε το μάγουλο σου, μα εσύ του γύρισες με αποφασιστικότητα την πλάτη και τυλίχτηκες με το κασκόλ σου. Τι απέμεινε από εμάς κι από τα όνειρα μας; Μόνο το απραγματοποίητο και μια ατέρμονη ευθεία γραμμή στον καρδιογράφο να σηματοδοτεί το τέλος.

Τι να γράψεις όταν η ψυχή σου περισσεύει; Όταν ξεχειλίζει από τις χαραμάδες και σταγόνα με τη σταγόνα ρέει στις άκρες των ματιών; Τι να  πεις που να μην έχει ήδη ειπωθεί; Πως να εκφράσεις το ανείπωτο όταν οι λέξεις κρέμονται αμήχανες ανάμεσα στα χείλη; Κι αν η καρδιά σου ψάχνει μια σανίδα να πιαστεί μέσα σε θάλασσες ανθρώπων που σε πνίγουν απελπισμένα θα κοιτάζεις στη βροχή μάτια θολά περαστικών να σε τυλίγουν Τη μοναξιά σου βάσταξε για φυλαχτό καθώς ο χρόνος το κορμί σου θα σαρώνει μόνοι ερχόμαστε σ' αυτόν τον ουρανό πιο μόνοι φεύγουμε σαν τ' όνειρο τελειώνει