Διαδρομές...

Γυρνάω σπίτι, το λεωφορείο γεμάτο από κόσμο,  έξω κάνει κατακλυσμό κι εγώ σχηματίζω ασυνάρτητα σχέδια με το χνώτο μου στο τζάμι..
Η διάθεση μου είναι κάπως μελαγχολική, η ψυχρότητα ανάμεσα στους συνεπιβάτες μου είναι εντονότερη από το κρύο που μου παγώνει τα ακροδάχτυλα.

Κολλάω λοιπόν το πρόσωπο μου στο παράθυρο και αφήνω το βλέμμα μου να ξεκουραστεί στις εναλλασσόμενες εικόνες της διαδρομής. Ύστερα γυρίζω το κεφάλι μου και τους παρατηρώ έναν-έναν. Άνθρωποι σκυθρωποί, με ένα τηλέφωνο στο χέρι και ακουστικά στα αφτιά για να μην ακούσουν έστω και κατά τύχη τον διπλανό τους.

Στέκονται πλάι-πλάι ανέκφραστοι, σαν κέρινα ομοιώματα, σαν σκιές του εαυτού τους.
Κι ενώ είναι τόσο κοντά, τους χωρίζουν ατέλειωτα μίλια. Ο καθένας βρίσκεται στον προσωπικό του μικρόκοσμο. Το αναγνωρίζεις στο βλέμμα τους, μάτια θολά σαν αχνοί καθρέφτες που ατενίζουν το κενό

Βάζω κι εγώ τα ακουστικά μου για να ξεφύγω..όμως δεν ξέρω γιατί, μηχανικά, σχεδόν ασυνείδητα, αφαιρώ πάντα το ένα, μήπως μου μιλήσει κάποιος και δεν τον ακούσω.

Ακόμα δεν ξέρω αν το κάνω από ευγένεια ή από μοναξιά..μάλλον λίγο κι απ' τα δυο.