I killed the prince

Ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Ήμουν σε ένα δωμάτιο. Έφτασα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Υπήρξα καταθλιπτικός. Αισθάνθηκα κατά καιρούς φρικτά - φρικτά για τα πάντα - όμως ποτέ δεν ένιωσα ότι κάποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε μπαίνοντας στο δωμάτιο να γιατρέψει τις αναποδιές μου.. Ή ένα πλήθος ανθρώπων θα μπορούσε να μπει στο δωμάτιο και να κάνει το ίδιο. Με άλλα λόγια, η μοναξιά είναι κάτι που ποτέ δεν μ' ενόχλησε κι ούτε με απασχόλησε ως ζήτημα, αφού ανέκαθεν είχα αυτή την τρομερή επιθυμία για απομόνωση. Υπήρξαν στιγμές που βρισκόμουν σε κάποιο πάρτι, σ' ένα στάδιο γεμάτο ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν για κάτι, κι εγώ, μέσα σε τόσο κόσμο, ένιωθα την μοναξιά. Αντιγράφω τον Ίψεν: "Οι δυνατότεροι άντρες είναι και οι πιο μοναχικοί.." Ποτέ δεν σκέφτηκα: "Λοιπόν, μια όμορφη ξανθιά θα έρθει εδώ, θα μου κάνει ένα καλό γαμήσι, θα μου χαϊδέψει λίγο τ' αρχίδια μου και θα αισθανθώ καλά..." Όχι αυτό δεν βοηθάει.. Ξέρεις έρχεται το βράδυ της Παρασκευής και τα πλήθη ξεχύνον...

Βγήκα μια βόλτα χθες στην Ερμού.. Στολίσαμε και φέτος τη μιζέρια μας με λαμπάκια, για να φωτίζονται καλύτερα οι άστεγοι κάτω από τις γιορτινές κορδέλες. Κάποιοι θα χαζεύουν τα πυροτεχνήματα που σκίζουν τον αέρα από τις χαρτόκουτες τους. Μην χαίρεσαι λοιπόν φίλε χριστιανέ. Καμιά γέννηση του θεανθρώπου στον οποίο πιστεύεις δεν δείχνει ίχνος ελέους στους απόκληρους της μοίρας ανά τον κόσμο. Τώρα κόψε ένα μεγάλο κομμάτι γαλοπούλα και χαμογέλασε με το χρυσό φλουρί που θα σου φέρει καλοτυχία..Κάποιοι δεν την έχουν ανάγκη, είναι ήδη καταδικασμένοι.

Πόσο θλιμμένη μέρα σήμερα, ακόμα κι ο ουρανός μελαγχόλησε καθώς άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Η διάθεση μου είναι ολοένα και πιο υποτονική, η πληγή μου αναβλύζει ακόμα φρέσκο αίμα. Όσο κι αν προσπαθώ να κρατηθώ στην επιφάνεια, ένα αόρατο χέρι με τραβάει στον πάτο. Είχε φτάσει σχεδόν μεσημέρι κι εγώ καθόμουν αποκαμωμένη στην καρέκλα ενός σουπερ-μαρκετ, με το καλάθι μισογεμάτο μπροστά μου..με πλησιάζει ένα κοριτσάκι με εμφανή κινητικά προβλήματα, με ρωτάει αν μπορεί να κάτσει δίπλα μου και της γνέφω θετικά χαμογελώντας. Κρατούσε έναν κατάλογο παιχνιδιών playmobil και τον ξεφύλλιζε. Με μια φυσικότητα ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου κι άρχισε να μου μιλάει.. Ήταν 17 χρονών όμως ο  νους της είχε παραμείνει παιδικός. Πήγαινε ακόμα στο γυμνάσιο κι όπως μου εξομολογήθηκε τα παιδιά την κορόιδευαν και την πείραζαν, ένιωθε μόνη γιατί δεν είχε φίλους. "Είμαι το μοναδικό παιδί στον κόσμο" μου είπε γεμάτη απογοήτευση, "γιατί;" τη ρώτησα εγώ.."δεν υπάρχουν κι άλλα...