I killed the prince

Καμία φορά η παγωνιά τρυπώνει από τη χαραμάδα της ψυχής,  ακόμα και τις πιο καυτές μέρες του καλοκαιριού.. Δεν γνωρίζει από εποχές η καρδιά. Μέσα στην καλοκαιρία σου ρίχνει τον ανεμοστρόβιλο,  έτσι, για να παλεύεις με τις σκιές των ανέμων.. Να θολώνουν τα μάτια σου από τη δίνη του εαυτού σου,  που ανασηκώνει τις σκονισμένες αναμνήσεις  μαζί με τα σκουπίδια που αφήνουν οι περαστικοί στον διάβα τους. Να κλείνει η φωνή, να βουλώνουν τα αφτιά απ' τον εκκωφαντικό θόρυβο  και σαστισμένη να συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά,  πόσο πολύ σε φοβάσαι ...

" Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο... Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου... Να σου στείλω ένα μήνυμα... Κι εσύ δεν άκουγες... Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του. Ο πόνος θέλει μια σκέψη. Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει.   Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός. Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει, ώσπου να σε ρημάξει... Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα. Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή. Και καθόλου οχυρωμένη. Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης. Είχες πυξίδα... Κρατούσες την ρότα σου σταθερή.. Άραξες το σκάφος σου σε απάνεμο λιμάνι.. Εγώ το δικό μου το βούλιαξα... Ναυάγησα... Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα... Ταξίδευα σ' ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ' αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες.. Όπου μου λεγαν πήγαινα... " ...

Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα. Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή. Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει.. Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου. Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου. Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν. Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος. Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς. Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ. Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις. Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου. Αφού το βρεις, όποιο κι αν εί...

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Τα λόγια που δεν κεντρίζουν Είναι σημάδι χαζομάρας. Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας. Εκείνος που γελάει Δεν έχει μάθει ακόμα Τις τρομερές ειδήσεις. Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που Είν’ έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα! Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο Ξέκοψε πια ολότελα απ’ τους φίλους του Πού βρίσκονται σ’ ανάγκη. Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω. Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο. Απ’ ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει Το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω. Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να μ’ αφήσει, χάθηκα.) Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις! Μα πώς να φάω και να πιω, όταν Το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω; Κι ωστόσο, τρώω και πίνω. Θα ‘θελα ακόμα να ‘μουνα σοφός. Τ’ αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία: Μακριά να μένεις απ’ τις επίγειες συγκρούσεις Και δίχως φόβο τη λιγο...