No matter how deep the night, it always turns to day, eventually
Αγαπητό μου ημερολόγιο.. Τους τελευταίους μήνες δουλεύω με φρενήρεις ρυθμούς κι ειλικρινά, όλη αυτή η κούραση ίσως να μου κάνει καλό, γιατί μέσα στην εξάντληση μου ξέχασα τη μελαγχολία μου. Όχι, δεν την ξέχασα ακριβώς, την έβαλα σε αναμονή, την άφησα να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου, σαν ένα φάντασμα που πλανιέται στους στοιχειωμένους διαδρόμους του νου μου. Έτσι, καμιά φορά, όταν επιστρέφω στο δωμάτιο μου και πέφτω κατάκοπη στο κρεβάτι μου, αρχίζω να νιώθω μια γνώριμη αίσθηση ματαίωσης, μια μοναξιά, μια θλίψη.. Κλείνω τα μάτια κι αποκοιμιέμαι, όταν τα ανοίγω μια νέα μέρα ξεκινά, μια μέρα ασφυκτικά γεμάτη. Που να πάρει διάολε! Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα, στα τσακίδια όλα! Στα τσακίδια κι η μελαγχολία μου!