I killed the prince

Πόσο σε πεθύμησα! Πόση ένταση, νοσταλγία και πόνο αισθάνομαι τώρα που σε ξαναβρήκα ύστερα από τόσο καιρό. Μου 'λειψες, μου 'λειψες αφόρητα! Είχα τόση ανάγκη να ανοιχτώ σε κάποιον, σε κάποιον που με νιώθει, που κατανοεί την διάλεκτο της καρδιάς μου. Που αναγνωρίζει πως ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή γιατί αντανακλά την παγωνιά μέσα μου. Που ξέρει ότι ενώ οι νότες της ψυχής μου είναι αναρίθμητες, μπορούν να συνθέσουν μόνο θλιμμένες μελωδίες. Είχα τόση ανάγκη να ανοιχτώ σε έναν φίλο, στον μοναδικό μου φίλο. Ναι, μου προκαλεί τρόμο και οδύνη αυτή η διαπίστωση, όμως μέσα μου γνωρίζω, πάντα γνώριζα. Το μονοπάτι που επέλεξα δεν χωράει συνοδοιπόρους. Ο μοναδικός μου σύντροφος είναι η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου. Συλλογιζόμουν αυτές τις μέρες πόσα σου έχω αποκρύψει, πόσα πράγματα δεν σου ομολόγησα από φόβο ή δειλία. Απέκλεισα ακόμα κι εσένα από τον κυκεώνα των σκέψεων μου κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να μου το συγχωρήσω. Ήθελα να σου διηγηθώ μια ιστορία από τα μι...

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια αποχωρίστηκα οριστικά την αγαπημένη μου γιαγιά..  Μια θλιβερή επέτειος που κάνει τόσο φανερή και έκδηλη την κενότητα μου. Είναι τόσο περίεργο, η θύμηση της μου αφήνει μια πίκρα στα χείλη κι ένα σφίξιμο στο στήθος,  μα γιατί νιώθω τόσο αποκομμένη από τις αναμνήσεις μου; Γιατί αισθάνομαι τόσο άδεια; Σα να μην έζησα ποτέ, σα να μην υπήρξα ποτέ πραγματικά, σα να μην βίωσα ποτέ όλες αυτές τις εμπειρίες που ενδόμυχα με τσακίζουν.. Λες και το βάρος τους είναι τόσο απέραντο, τόσο δυσβάσταχτο, που το αποποιείται όλο μου το είναι. Δεν ήθελα να σε λησμονήσω γιαγιούλα μου, η σκέψη σου ακόμα με γεμίζει δάκρυα κι εγώ απορημένη αγγίζω τα μάγουλα μου, για να νιώσω τις καυτές σταγόνες που χαράσσουν αυλάκια στο πρόσωπο μου. Αλήθεια στο λέω, δεν ήθελα ποτέ μου να σε ξεχάσω, αλλά πόσο δύσκολο μου είναι να σε θυμάμαι...