Τρία χρόνια απουσίας..

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια αποχωρίστηκα οριστικά την αγαπημένη μου γιαγιά.. 

Μια θλιβερή επέτειος που κάνει τόσο φανερή και έκδηλη την κενότητα μου.

Είναι τόσο περίεργο, η θύμηση της μου αφήνει μια πίκρα στα χείλη κι ένα σφίξιμο στο στήθος, 

μα γιατί νιώθω τόσο αποκομμένη από τις αναμνήσεις μου; Γιατί αισθάνομαι τόσο άδεια;
Σα να μην έζησα ποτέ, σα να μην υπήρξα ποτέ πραγματικά, σα να μην βίωσα ποτέ όλες αυτές τις εμπειρίες που ενδόμυχα με τσακίζουν..
Λες και το βάρος τους είναι τόσο απέραντο, τόσο δυσβάσταχτο, που το αποποιείται όλο μου το είναι.

Δεν ήθελα να σε λησμονήσω γιαγιούλα μου, η σκέψη σου ακόμα με γεμίζει δάκρυα κι εγώ απορημένη αγγίζω τα μάγουλα μου, για να νιώσω τις καυτές σταγόνες που χαράσσουν αυλάκια στο πρόσωπο μου.

Αλήθεια στο λέω, δεν ήθελα ποτέ μου να σε ξεχάσω, αλλά πόσο δύσκολο μου είναι να σε θυμάμαι...