Αυταγάπη

 Μετά από πολύ καιρό ένιωσα και πάλι την ανάγκη να γράψω, χωρίς να ξέρω τι θα πω, χωρίς οι σκέψεις μου να έχουν μία συνοχή, χωρίς να βγάζει τίποτα νόημα στο κεφάλι μου..κι όμως δίχως να ξέρω τι θέλω να αποτυπώσω, έχω την βαθιά επίγνωση ότι κάτι θέλω να πω. 

Το τελευταίο διάστημα, προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου.  Πασχίζω να τον αγαπήσω ολόκληρο, όχι όπως θα θελα να είναι, όχι αποσπασματικά, όχι ημιτελώς. 

Προσπαθώ να βρω τον τρόπο, να χτίσω μία αγκαλιά γύρω από μένα. Αν τα δικά μου χέρια δεν αρκούν, δεν θα ψάξω για ξένα. Θα τεντώσω τα άκρα μου μέχρι να μουδιάσουν, θα επεκτείνω την αγκαλιά μου μεχρι να νιώσω οτι σκίζομαι στο δυο. Στο τέλος όμως, θα βρω μια μικρή γωνίτσα για να κουρνιάσω και θα λάβω επιτέλους τη στοργή που τόσο απεγνωσμένα αναζητούσα σε άλλους, από μένα την ίδια. 

Διάβασα κάποτε, πως ενηλικιωση σημαίνει να γινόμαστε οι γονείς του εαυτού μας. Σκεφτόμουν λοιπόν, οτι αν κάποιος μου παρέδιδε τον εαυτό μου αύριο το πρωί, με την όψη ενός ανυπεράσπιστου, άδολου και αθώου βρέφους, θα έκανα τα πάντα για να λατρέψω αυτό το πλασματάκι με όλο μου το είναι. Θα το προστάτευα από κάθε κακοτοπιά και κάθε κακουχία. Θα γινομουν η ασπίδα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Κι όμως, όλο αυτό φαντάζει τόσο δύσκολο όταν ο εαυτός μας είναι μέσα μας.