I killed the prince

I love you without knowing how, or when, or from where I love you straightforwardly without complexities or pride so I love you because I know no other way than this; So close, that your hand on my chest is my hand So close, that when you close your eyes I fall asleep. Το ποίημα εντάσσεται στα 100 ερωτικά σονέτα του Pablo Neruda, όμως η δική μου αφιέρωση δεν είναι διόλου ερωτική. Απλά είναι ο μόνος τρόπος για να εκφράσω το μέγεθος της αγάπης μου με λέξεις για κάποιους ανθρώπους που έχασα για πάντα...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω κάποιες αράδες που είχα γράψει στο ημερολόγιο μου τη μέρα της φυγής σου.  Τίποτα δεν άλλαξε μέσα μου από τότε γιαγιά, υπάρχεις το ίδιο έντονα κι ο πόνος του χαμού σου με κομματιάζει όσο οι μέρες πλησιάζουν. 2/09/2013 "Η αντικρινή σελίδα του τετραδίου τρεμοπαίζει στο απαλό αεράκι..  ..και βαθιά μέσα μου έχω τη μυστική ελπίδα ότι με κάποιο υπερφυσικό τρόπο την αγγίζεις ή γίνεσαι αγέρας, φθινοπωρινό βοριαδάκι κι έρχεσαι σαν χάδι στοργικό όπως πάντα, να με στολίσεις με τα φύλλα των δέντρων, να μου τα κάνεις φορεσιά, αφού σαν μάνα γη μου στάθηκες, με έντυσες, με έθρεψες κι ύστερα έφυγες αθόρυβα και ταπεινά. Όσο αθόρυβη ήσουν σε όλη σου τη ζωή γιαγιούλα μου! Υπερβολικά αθόρυβη! Έφυγες χωρίς να επαναστατήσεις ούτε μια φορά, έφυγες φιμωμένη..αχ, γιατί δεν μίλησες ποτέ; Γιατί δεν ούρλιαξες, γιατί; Ποτέ δεν σε άκουσα να ουρλιάζεις! Έφυγες χωρίς ούτε ένα παράπονο, χωρίς ένα "μα". Ξέρω ότι δεν κατάλαβα το ελάχιστο της σιωπής σου,...

Περνούν οι μέρες και τις μετρώ αντίστροφα, σχεδόν τυραννικά. Κυλούν εφιαλτικά, αργόσυρτα, λες και δεν θέλουν να αγγίξουν τη 2η μέρα του Σεπτέμβρη, τη μέρα που είπαμε το οριστικό αντίο. Ένα αντίο που είχε ειπωθεί στο μυαλό μου εκατομμύρια φορές καθώς σε έβλεπα να αργοσβήνεις, όμως αυτή η οριστική φυγή σου, πόσο με πλήγωσε, αλήθεια στο λέω. Θυμάσαι το κασκόλ που μου 'χες πλέξει κάποτε; Εκείνο το μαύρο, πελώριο κασκόλ που έκανες τη νύχτα μέρα να το τελειώσεις μονομιάς..απλά και μόνο για να με δεις να χαμογελάω! Το πήρα αγκαλιά όταν μας άφησες, το κρατούσα σφιχτά πάνω στο δέρμα μου για να σε νιώσω κι ανάμεσα στα δάκρυα μου αποκοιμήθηκα με τ' όνομα σου στα χείλη μου. Αγκαλιασμένη με ο,τι μου είχε απομείνει από σένα.. Σου υποσχέθηκα να το φοράω όλο το χειμώνα για να με ζεσταίνεις, όπως έκανες σε όλη σου τη ζωή αγαπημένη μου. Όμως δεν βάσταγε η καρδιά μου. Αθέτησα τη μοναδική υπόσχεση που σου 'δωσα και το 'χω βάρος στην ψυχή μου. Από τη μέρα που 'φυγες έχω να το ...

Διψάω γι’ αγάπη, πεινάω γι’ αγάπη, πονάω γι’ αγάπη Ουρλιάζω γι’ αγάπη, πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά Είμαι ο λύκος ο κακός λύκος και δε γίνεται Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα Θα πέσουνε να με σπαράξουν. Αργύρης Χιόνης

Δεν ξέρω γιατί έφυγες, δεν ξέρω γιατί εξαφανίστηκες χωρίς ένα αντίο.. Ακόμα αναζητώ τις αιτίες μέσα μου, τι να σε τρόμαξε άραγε τόσο; Έσκυψες το κεφάλι και έτρεξες σαν κυνηγημένο αγρίμι..και πόσο μου έμοιαζες αλήθεια! Έβλεπα το ίδιο αγρίμι να καθρεφτίζεται στα μάτια σου κάθε που με κοιτούσες. Αναρωτιέμαι πότε πότε αν σου λείπω, αν η εικόνα μου περνάει έστω και φευγαλέα από τη σκέψη σου, ή αν υπήρξα τόσο λίγη, που εξαϋλώθηκα σε μια γωνίτσα του μυαλού σου, ανύπαρκτη, σχεδόν αόρατη για σένα. Σαν ένα αερικό που πέρασε και χάιδεψε το μάγουλο σου, μα εσύ του γύρισες με αποφασιστικότητα την πλάτη και τυλίχτηκες με το κασκόλ σου. Τι απέμεινε από εμάς κι από τα όνειρα μας; Μόνο το απραγματοποίητο και μια ατέρμονη ευθεία γραμμή στον καρδιογράφο να σηματοδοτεί το τέλος.

Τι να γράψεις όταν η ψυχή σου περισσεύει; Όταν ξεχειλίζει από τις χαραμάδες και σταγόνα με τη σταγόνα ρέει στις άκρες των ματιών; Τι να  πεις που να μην έχει ήδη ειπωθεί; Πως να εκφράσεις το ανείπωτο όταν οι λέξεις κρέμονται αμήχανες ανάμεσα στα χείλη; Κι αν η καρδιά σου ψάχνει μια σανίδα να πιαστεί μέσα σε θάλασσες ανθρώπων που σε πνίγουν απελπισμένα θα κοιτάζεις στη βροχή μάτια θολά περαστικών να σε τυλίγουν Τη μοναξιά σου βάσταξε για φυλαχτό καθώς ο χρόνος το κορμί σου θα σαρώνει μόνοι ερχόμαστε σ' αυτόν τον ουρανό πιο μόνοι φεύγουμε σαν τ' όνειρο τελειώνει

Γράφω από τα 14 μου έτη, επιμένω εδώ και χρόνια να γράφω με μολύβι σε τετράδια που μου θυμίζουν την εφηβική αθωότητα, σε τετράδια που αγαπώ σα να πρόκειται για πλάσματα ζωντανά γιατί αλήθεια μου στάθηκαν πιο πολύ από κάθε άνθρωπο. Με στήριξαν στα δύσκολα, συγχωρούσαν την απουσία μου. Με δέχονταν όπως είμαι και πάντα σιωπούσαν. Άπλωναν με μεγαλοπρέπεια το λευκό τους άπειρο για να ακουμπήσω του λυγμούς μου και να χαράξω με τα ατσούμπαλα μου χέρια τον πόνο που μου πύρωνε το στήθος. Το χαρτί συγχωρεί, σε αντίθεση με τους ανθρώπους..συγχωρεί και ακούει ουσιαστικά. Γιατί αλήθεια ποιος στάθηκε ποτέ για να ακούσει το ουρλιαχτό σου; Ακόμα κι αυτοί που δήθεν νοιάζονται, μιλάνε αλλά δεν επικοινωνούν, μονολογούν αλλά δεν συζητάνε, ακούνε αλλά δεν αφουγκράζονται. Η επιστολή μου λοιπόν αυτή, έχει έναν χαρακτήρα εξομολόγησης κι απολογίας.. Δεν σε ξέχασα παλιέ μου φίλε, δεν λησμόνησα στιγμή  την υφή και τη μυρωδιά σου, ούτε την αίσθηση του θρυμματισμένου γραφίτη που μαυρίζει τις άκρες των δ...

Να που η μοναξιά σε οδηγεί στην αναζήτηση του αγνώστου, του ασφαλούς αγνώστου, αυτού που δεν σε βλέπει να κλαις, που δεν σε ακούει να ουρλιάζεις, που δεν σε νιώθει όταν τρέμεις από πανικό, αλλά σε κοιτά σαν ένα απρόσωπο λευκό περιθώριο, μουτζουρωμένο με μελανές ασυναρτησίες... Πάντα αποζητούσα τη σιγουριά, γιατί ο φόβος της απόρριψης με διαλύει, σάμπως δεν είμαι ήδη θρυμματισμένη; Πως να καταστρέψεις το ήδη κατεστραμμένο; Το χειρότερο είναι πως δεν μου καίγεται καρφί, δεν έχω μισή στάλα συμπόνοιας για τον εαυτό μου.. ..απαθής θεατής της ζωής μου, βλέπω την ψυχή μου να σπαράζει, ενώ τρώω ποπ κορν