Ετεροχρονισμένο αντίο

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω κάποιες αράδες που είχα γράψει στο ημερολόγιο μου τη μέρα της φυγής σου. Τίποτα δεν άλλαξε μέσα μου από τότε γιαγιά, υπάρχεις το ίδιο έντονα κι ο πόνος του χαμού σου με κομματιάζει όσο οι μέρες πλησιάζουν.

2/09/2013

"Η αντικρινή σελίδα του τετραδίου τρεμοπαίζει στο απαλό αεράκι..  ..και βαθιά μέσα μου έχω τη μυστική ελπίδα ότι με κάποιο υπερφυσικό τρόπο την αγγίζεις ή γίνεσαι αγέρας, φθινοπωρινό βοριαδάκι κι έρχεσαι σαν χάδι στοργικό όπως πάντα, να με στολίσεις με τα φύλλα των δέντρων, να μου τα κάνεις φορεσιά, αφού σαν μάνα γη μου στάθηκες, με έντυσες, με έθρεψες κι ύστερα έφυγες αθόρυβα και ταπεινά.

Όσο αθόρυβη ήσουν σε όλη σου τη ζωή γιαγιούλα μου! Υπερβολικά αθόρυβη! Έφυγες χωρίς να επαναστατήσεις ούτε μια φορά, έφυγες φιμωμένη..αχ, γιατί δεν μίλησες ποτέ; Γιατί δεν ούρλιαξες, γιατί;

Ποτέ δεν σε άκουσα να ουρλιάζεις! Έφυγες χωρίς ούτε ένα παράπονο, χωρίς ένα "μα".

Ξέρω ότι δεν κατάλαβα το ελάχιστο της σιωπής σου, όλοι για χαζή  σε υπολογίζαμε, για "λίγη".

Κι όταν πραγματικά ήρθα κοντά σου και σε εκτίμησα, ακροβατούσες ανάμεσα στη λογική και την παράνοια. Όμως κι έτσι σ' αγάπησα, αλήθεια στο λέω! Σ' αγάπησα πολύ!

Αλλά τι σημασία έχει πια; Θα 'θελα να σου ζητήσω χίλιες φορές συγνώμη για όσες στιγμές δεν σε κατανόησα..κι άλλες τόσες να σου πω πως σ' αγαπώ βαθιά, αλλά σε ποιον ουρανό να το βροντοφωνάξω;;

Σε ποιο διάττοντα αστέρα άραγε να λιμνάζεις απόψε;;

Πάρε με αγκαλιά γιαγιούλα μου, από το μακρινό σου αστεράκι,

χαμογέλασε μου κι ο ουρανός ολάκερος θα λάμψει.

Φτάνει να μου χαμογελάς.

4/09/2013

Βγήκα για να αγοράσω 2-3 πράγματα κι είδα θυροκολλημένο έξω απ' το διαμέρισμα μας, το κηδειόχαρτο σου..  ..συνέχιζα τη διαδρομή και τα κηδειόχαρτα με ακολουθούσαν από κολώνα σε κολώνα κι αλήθεια στο λέω, μάτωσε η καρδιά μου.

Θα το ξεπεράσω, θα σταθώ στα πόδια μου, ούτε εσύ θα 'θελες να με βλέπεις να καταρρέω, ούτε εγώ θα 'θελα να παραμείνω έτσι. Αλλά είσαι απώλεια μεγάλη, γιατί για μένα υπήρξες και μάνα και παιδί και αποκούμπι, για μένα ήσουν τα πάντα..κι όταν σε 'χασα έχασα τον κόσμο μου.

Ξέρω ότι μόνο σωματικά μας άφησες γιατί πνευματικά είχες φύγει προ πολλού και σε είχα πενθήσει και τότε, αλλά γιατί πονάει τόσο πολύ αυτή η οριστική φυγή σου;

Μάλλον γιατί ξέρω ότι είναι οριστική..

Κλαίω γιατί γνωρίζω ότι ο θάνατος σημαίνει διαχρονική απώλεια και ναι, με 15 χρόνια alzheimer ήταν ήδη φυτό, χρόνο με το χρόνο την έβλεπα να εξαφανίζεται, να ξεθωριάζει σαν παλιά φωτογραφία.Βίωνα τον θάνατο της μέρα με τη μέρα σε μικρές δόσεις..

Κάθε λογική μου παρακαλούσε να πεθάνει γιατί ήταν αναξιοπρεπές να ζει έτσι.

Όμως πονώ, εγωιστικά και εγωκεντρικά πονώ, δεν μπορώ να διώξω αυτό το συναίσθημα από πάνω μου.

Να έρχεσαι τουλάχιστον στα όνειρα μου, ε γιαγιούλα μου; Να έρχεσαι στον ύπνο μου κι εγώ μικρό παιδάκι ακόμα να σε πιάνω από το χέρι και να σεργιανάμε στις πιο γλυκές μας αναμνήσεις.

Μακάρι με τα τόσα δάκρυα μου που 'χουν πέσει επιπόλαια στο δρόμο ή το χώμα, να μπορούσε να φυτρώσει ένα λουλουδάκι ή έστω ένα δειλό χορταράκι και να του δώσω το όνομα σου, να το φροντίζω σα να είσαι εσύ.

Τώρα πια έχω μόνο άψυχα ενθύμια που τα προσέχω ευλαβικά σαν εικονίσματα.

Θα μου λείψεις αλήθεια...."