Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο
Έκλεισα τα μάτια μου απόψε μήπως και κοιμηθώ και σχημάτισα την εικόνα του αγαπημένου μου μέρους στον κόσμο. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάπου, είναι όμως υπαρκτό στην φαντασία μου. Είναι ένα μέρος που ονειρεύομαι εδώ και χρόνια, μια καθαρή σαν καθρέφτης λίμνη, περιτριγυρισμένη από πυκνό δάσος που φτάνει μέχρι τις όχθες της. Κι εγώ στέκομαι στην άκρη της όχθης, ακούγοντας τους ήχους της φύσης, τα πουλιά, τα θροΐσματα των φύλλων, ακόμα και τον ανεπαίσθητο ήχο της σιωπής. Στέκομαι πάντα μόνη, κι αυτή η σκέψη δεν με γεμίζει λύπη αλλά γαλήνη. Μακριά απ' όλους και απ' όλα μπορώ να γίνω επιτέλους ένα με το χώμα, με το γρασίδι, με το γάργαρο νερό, χωρίς μια έγνοια στον κόσμο. Απόψε όμως, η περιπλάνηση μου ήταν λίγο διαφορετική. Ξεκίνησα να οδεύω σ' αυτόν τον παραδεισένιο τόπο, όμως οι τσέπες μου ήταν γεμάτες πέτρες που με βάραιναν. Καθώς έφτανα στην όχθη, ένιωθα έναν ανεξήγητο θυμό για το φορτίο που κουβαλούσα. Λες και κάθε πετρούλα ήταν ένα αγκάθι μέσα μου, που δυσχέραινε τα βήματα μ...