Ο δράκος του παραμυθιού ήμουν εγώ...
Δεν ξέρω γιατί η λέξη συντριβή βρίσκει την ιδανική της ενσάρκωση πάνω μου. Δεν ξέρω καν γιατί ο εσωτερικός μου κόσμος βρίσκεται σε μόνιμη κατάρρευση. Κι αισθάνομαι πραγματικά αχάριστη. Βλέπω ανθρώπους που προέρχονται από επίγειες κολάσεις να υπομένουν καρτερικά το μαρτύριο τους ή να παλεύουν με νύχια και με δόντια για να βγουν από αυτό. Εγώ όμως γεννήθηκα ελαττωματική. Γεννήθηκα παραιτημένη. Γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι αξίζω τον κόπο, ποτέ δεν μ' αγάπησα αρκετά ώστε να νοιαστώ. Η έγνοια μου στεκόταν πλάι στην επιβίωση των αδυνάτων, όταν δεν αναλωνόταν σε προσπάθειες αφανισμού μου. Αλήθεια δεν φταίω, προσπάθησα πολύ να γίνω κάποια άλλη. Πασχισα να αμβλύνω τις αισθήσεις μου για να μην με τρυπάνε τα συναισθήματα. Προσπάθησα να παγώσω την φλόγα που μου πύρωνε το στήθος, να κάνω την καρδιά μου να χτυπήσει μια φορά μόνο για μένα..Όμως απέτυχα. Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο τελείως απροετοίμαστη, ανοχύρωτη, με δέρμα μαλακό και διάτρητο. Τα αγκάθια που έγδερναν επιπόλαια τους άλλ...