Ο δράκος του παραμυθιού ήμουν εγώ...

Δεν ξέρω γιατί η λέξη συντριβή βρίσκει την ιδανική της ενσάρκωση πάνω μου.
Δεν ξέρω καν γιατί ο εσωτερικός μου κόσμος βρίσκεται σε μόνιμη κατάρρευση.

Κι αισθάνομαι πραγματικά αχάριστη.
Βλέπω ανθρώπους που προέρχονται από επίγειες κολάσεις να υπομένουν καρτερικά το μαρτύριο τους ή να παλεύουν με νύχια και με δόντια για να βγουν από αυτό.

Εγώ όμως γεννήθηκα ελαττωματική. Γεννήθηκα παραιτημένη. Γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι αξίζω τον κόπο, ποτέ δεν μ' αγάπησα αρκετά ώστε να νοιαστώ.
Η έγνοια μου στεκόταν πλάι στην επιβίωση των αδυνάτων, όταν δεν αναλωνόταν σε προσπάθειες αφανισμού μου.

Αλήθεια δεν φταίω, προσπάθησα πολύ να γίνω κάποια άλλη. Πασχισα να αμβλύνω τις αισθήσεις μου για να μην με τρυπάνε τα συναισθήματα. Προσπάθησα να παγώσω την φλόγα που μου πύρωνε το στήθος, να κάνω την καρδιά μου να χτυπήσει μια φορά μόνο για μένα..Όμως απέτυχα.

Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο τελείως απροετοίμαστη, ανοχύρωτη, με δέρμα μαλακό και διάτρητο.
Τα αγκάθια που έγδερναν επιπόλαια τους άλλους, εμένα με κομμάτιαζαν.

Αποπειράθηκα να μεταμορφωθώ σε κάτι διαφορετικό, να γίνω πιο σκληρή..μάταια..δεν μπορούσα να αλλάξω την φύση μου.

Έτσι κράτησα τους πάντες σε απόσταση.
Έγινα δέσμια του εαυτού μου, με τον τρόμο πως αν κάτι με ακουμπήσει έστω και φευγαλέα, θα σκορπίσω στον άνεμο.

Ύψωσα τις άμυνες μου και αμπαρώθηκα στο μπουντρούμι μου, σαν πριγκίπισσα που όχι μόνο δεν περιμένει τον πρίγκιπα για να τη σώσει, αλλά αρνείται πεισματικά την όποια διάσωση. 

Ο δράκος του παραμυθιού, ήμουν εν αγνοία μου εγώ...

 Έκανα ο,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να διώξω οποιονδήποτε πλησίαζε, πολλές φορές χωρίς καν να το αντιλαμβάνομαι. 

Η άμυνα κατάντησε αυτοματισμός, αποτελούσε πλέον δεύτερη φύση, προέκταση της ύπαρξης μου.

Είχα γίνει ένα με τις ανασφάλειες μου, τόσο, που πια δεν ξεχωρίζαμε.

Ολομόναχη πλέον, διαπιστώνω πως τα χέρια που επιφέρουν την μεγαλύτερη οδύνη, είναι τα αδειανά...