I killed the prince

Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δω κι αναρωτιέμαι τι να κάνεις.. Είσαι καλά; Τρως; Κοιμάσαι καλά τα βράδια; Ελπίζω να φροντίζεις τον εαυτό σου τώρα που δεν μπορώ να σε φροντίσω εγώ. Περπατώ στον δρόμο και κοιτάζω γύρω μου μήπως και σε δω ως εκ θαύματος φευγαλέα.. Ξέρω φυσικά πως όλα είναι στο κεφάλι μου γιατί μόνο εγώ υποφέρω. Ο πόνος είναι απελπιστικά μονόπλευρος, όμως η έγνοια μου για σένα παραμένει παρά την πικρία.  Να προσέχεις Αντίο

 Συναντηθήκαμε σήμερα για να μου επιστρέψεις κάτι πράγματα που μάζεψες απ' το σπίτι σου.. Το χέρι σου ήταν σταθερό όταν μου έδωσες τη σακούλα.. το χέρι μου έτρεμε όταν την έπιασα.  Χωρίς να το καταλάβω τα μάτια μου θόλωσαν από τα δάκρυα κι εσύ μου τα σκούπισες επιπόλαια με το μανίκι σου.  Ύστερα έγειρες το κεφάλι σου στον ώμο μου και ψέλλισες τις τελευταίες σου υποσχέσεις σαν κύκνειο άσμα: «θα είμαι πάντα εδώ για σένα» ..λες και ήσουν ποτέ.. Σκούπισες τακτικά τις τύψεις σου και τις παράχωσες κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας μου. Μπήκες βιαστικά στο αμάξι σου και έφυγες από την ζωή μου όσο απρόσμενα είχες έρθει.  Κι εγώ έμεινα πίσω, να κοιτάζω την σκιά σου που μεγαλώνει στο σκοτάδι, νιώθοντας για άλλη μια φορά ηλίθια που επένδυσα στον λάθος άνθρωπο.  Θυμάσαι που σου 'λεγα «μακάρι να αγαπούσα τον εαυτό μου όπως αγαπώ εσένα»;  Οι ίδιες μου οι λέξεις με καταδιώκουν ξανά και ξανά καθώς ηχούν εκκωφαντικά στα μεγάφωνα του μυαλού μου.  Μα πόσο ηλίθια στάθηκα;;...

Δεν μου βγαίνει να γράψω για σένα ενώ ενδόμυχα το επιθυμώ. Σβήνω και ξαναγράφω τις προτάσεις μου χωρίς να έχω κατασταλάξει. Σαν τη σκόνη που δεν έχει κατακάτσει ακόμα, τα συναισθήματα μου περιμένουν να ωριμάσουν για να μπουν σε λέξεις.  Η αλήθεια είναι πως σου οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Με ταρακούνησες από τη θέση μου, έκανες τα πόδια μου να τρέμουν, την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά με προσμονή, τα μάγουλα μου να ανάβουν από έξαψη. Είχα τόση ανάγκη να ζήσω! Είχα τόση ανάγκη να δώσω όλους τους θησαυρούς της καρδιάς μου που με πόνο και μοναξιά προστάτευα όλα αυτά τα χρόνια.  Εσύ όμως, ήσουν τόσο όμοιος μου! Μου θύμιζες τον παρελθοντικό μου εαυτό που ήταν ανίκανος να αγαπήσει. Μέτραγες τα συναισθήματα με τσιγκουνιά μην τυχόν και δώσεις λίγο παραπάνω και πέσεις έξω στη μοιρασιά.. Τα υπολόγιζες όπως οι άνθρωποι υπολογίζουν τα ψιλά που έχουν στο πορτοφόλι τους. Έδινες στάγδην, μην τυχόν και σου ξεφύγει καμιά σταγόνα.  Κι ενώ σου θυμώνω, σε καταλαβαίνω όσο κανένας. Έχω περπατή...