Φινάλε

 Συναντηθήκαμε σήμερα για να μου επιστρέψεις κάτι πράγματα που μάζεψες απ' το σπίτι σου..

Το χέρι σου ήταν σταθερό όταν μου έδωσες τη σακούλα.. το χέρι μου έτρεμε όταν την έπιασα. 

Χωρίς να το καταλάβω τα μάτια μου θόλωσαν από τα δάκρυα κι εσύ μου τα σκούπισες επιπόλαια με το μανίκι σου. 

Ύστερα έγειρες το κεφάλι σου στον ώμο μου και ψέλλισες τις τελευταίες σου υποσχέσεις σαν κύκνειο άσμα: «θα είμαι πάντα εδώ για σένα» ..λες και ήσουν ποτέ.. Σκούπισες τακτικά τις τύψεις σου και τις παράχωσες κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας μου. Μπήκες βιαστικά στο αμάξι σου και έφυγες από την ζωή μου όσο απρόσμενα είχες έρθει. 

Κι εγώ έμεινα πίσω, να κοιτάζω την σκιά σου που μεγαλώνει στο σκοτάδι, νιώθοντας για άλλη μια φορά ηλίθια που επένδυσα στον λάθος άνθρωπο. 

Θυμάσαι που σου 'λεγα «μακάρι να αγαπούσα τον εαυτό μου όπως αγαπώ εσένα»; 

Οι ίδιες μου οι λέξεις με καταδιώκουν ξανά και ξανά καθώς ηχούν εκκωφαντικά στα μεγάφωνα του μυαλού μου. 

Μα πόσο ηλίθια στάθηκα;;; Αντί να επιδιώξω να αγαπήσω εμένα σπατάλησα την καρδιά μου στον πρώτο περαστικό. 

Σε εμπιστεύθηκα Γιάννη, σαν μικρό παιδί κοίταζα το θαύμα της αγάπης να ξεδιπλώνεται στα μάτια σου. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ήσουν τόσο ρηχός ώστε να πνιγείς μέσα στον βαθύ ωκεανό μου. Μια πλημμύρα είναι ο έρωτας, δεν στο 'μαθε κανείς;