Απουσία
Αγαπητό μου ημερολόγιο, χάθηκα ε; Πάλι με κυνηγούν οι ενοχές που σε εγκατέλειψα μόνο σου στο σκοτάδι. Σε πλάθω με τη φαντασία μου σαν μια μορφή παιδική, που περιμένει αγωνιωδώς να ανοίξει η χαραμάδα της πόρτας για να μπει λίγο φως μέσα στη μοναχική σου φυλακή.. ..Κι αυτό το πόμολο, να παραμένει βασανιστικά στην ίδια θέση, αλύγιστο, ακλόνητο, άκαμπτο όσο άκαμπτες είναι οι μέρες που αργοκυλούν σε μια πραγματικότητα που μένει πάντα ίδια. Πόσο άσχημα νιώθω μ' αυτήν την νοητική εικόνα, πόσο ενοχικά αισθάνομαι που σε άφησα τόσο καιρό να με αναμένεις. Μακάρι να μπορούσα να ξεστομίσω κούφιες υποσχέσεις, μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι θα είμαι πάλι εδώ σύντομα, ακόμα κι αν δεν το εννοώ. Κατά βάθος όμως, κουράστηκα να σου λέω ψέματα ή να δίνω υποσχέσεις όταν δεν μπορώ να τις τηρήσω. Η επιστολή μου αυτή δεν έχει χαρακτήρα αποχαιρετισμού. Σου γράφω απλά γιατί ήθελα να σου αγγίξω το χέρι, να σε πάρω μια αγκαλιά και να σου ψιθυρίσω απαλά: "μην φοβάσαι το σκοτάδι".