I killed the prince

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι έχω πέσει σε μια κινούμενη άμμο που σιγά σιγά με καταπίνει. Κάθε μου κίνηση με βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον πάτο.  Είναι περίεργο, αλλά όλη αυτή η πτώση ξεκίνησε λίγο καιρό πριν από τα γενέθλια μου και κορυφώθηκε με τα διαρκή ξεσπάσματα της μητέρας μου. Τα έχω συνηθίσει πια, πάντα έτσι ήταν, ώστοσο, ήταν τόσο έντονο το πρεσάρισμα από όλες τις κατευθύνσεις που μέσα μου διαλύθηκα. Ξέχασα να σου πω ότι πέρασα τις εξετάσεις οδήγησης και πρακτικά έχω σχεδόν τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου στην Αθήνα. Βγάλαμε ακόμα και εισιτήρια, όμως αυτή η συνεχής και αδιάκοπη πίεση που μου ασκεί η μητέρα μου, νομίζω ότι συσσωρευόταν εδώ και μήνες και πλέον ξέσπασε. Δεν της θυμώνω γιατί ξέρω ότι δεν είναι ψυχικά υγιής, ποτέ δεν ήταν, κι όλη αυτή η αλλαγή την βαραίνει πολύ. Νιώθω ότι έχω γίνει φόρτωμα στους δικούς μου, παρότι ξέρω πως έχουν κάθε πρόθεση να με βοηθήσουν.  Απ' το πουθενά σκέψεις θανάτου άρχισαν να περνάνε πάλι φευγαλέα από το μυαλό μου....

 Ήρθε λοιπόν η ώρα μου να φύγω με γλυκόπικρα συναισθήματα, με μουδιασμένα άκρα, με μια κρυφή αναρώτηση για το πόσο απότομα άλλαξαν τα πράγματα. Τη μια μέρα σχεδιάζαμε να μείνουμε μαζί και την επόμενη έψαχνα σπίτι στην άλλη άκρη της Ελλάδας.  Είναι αστείο, αλλά τελικά μπορούσα να επιστρέψω γρήγορα πίσω, εσύ όμως, ήσουν πολύ βιαστικός για να μείνεις και να το μάθεις.  Με την πρώτη δυσκολία άρχισες να αμφισβητείς αν θα αντέξουμε την απόσταση..κι ούτε καν στάθηκες να περιμένεις. Ήσουν τόσο αναποφάσιστος για τα συναισθήματα σου που δεν άντεχες καν την ιδέα της δοκιμασίας. Καλύτερα που 'φυγες. Αξίζω κάποιον που θα παλέψει μαζί μου κάθε αντιξοότητα.  Μεγάλωσα πια, κι ο χρόνος μετράει αμείλικτα αντίστροφα. Δεν άξιζες την σπατάλη.. Κι όμως, αυτή η ηλίθια καρδιά συνεχίζει να αναρωτιέται. Θα θυμηθείς τα γενέθλια μου αύριο;  Με θυμάσαι άραγε καθόλου;