I killed the prince

Μόλις τέλειωσα ένα βιβλίο υπό τον τίτλο "όταν έκλαψε ο Νίτσε", το είχα παρατήσει άχαρα κάποτε καθώς το διαθέτω σε μια ελεεινή ηλεκτρονική έκδοση που έκανε την ανάγνωση του βασανιστική. Ένα βιβλίο που πλέον λυπάμαι που δεν το κράτησα στα χέρια μου υπό μορφή χαρτιού για να μπορώ να υπογραμμίσω και να κρατήσω σημειώσεις στα άπειρα σημεία που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον. Πόσο πολύ ταυτίστηκα με τον Νίτσε θεέ μου, παρά τη διαστρεβλωμένη άποψη που είχε για τη γυναικεία υπόσταση. Πόσο ένιωσα τη μοναξιά του, την ορκισμένη του πορεία σ' αυτήν, τον ενδόμυχο πόνο του για την απόρριψη από το άλλο φύλο, την απελπισία που του προσέδιδε η γνώση που αποκτούσε μέσω της αυτοαναζήτησης. Ορκίστηκα να διαβάσω όλη του την  βιβλιογραφία παρά το γεγονός ότι η συνάντηση μου με το "τάδε έφη Ζαρατούστρα" είχε αποβεί οδυνηρή και ψυχοφθόρα. Σκεφτόμουν εδώ και μέρες να σου γράψω για ένα όνειρο που βλέπω τον τελευταίο καιρό αρκετά συχνά σε παραλλαγές μα θαρρώ ότι χρήζει ψυχολογικής ανάλ...

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, μιαν άλλη που δε θα υπάρχω, μη φοβηθείς και θα με βρεις είτε σαν άστρο, όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα, είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει, είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος. Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα μαζεύονται όλοι οι ποιητές και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα, μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια και περιμένουν να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν, να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου, να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου, να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου το προσωπό μου φωτεινό να σχηματίζει αστερισμό, να σου χαμογελάει και να σου ψιθυρίζει καληνύχτα...

Αγαπητό μου ημερολόγιο Καμιά φορά σκέφτομαι τι να γράψω για σενα κι οι λέξεις θεριεύουν και με πνίγουν. Ορθώνονται μπροστά μου σαν ζητιάνοι που όλο ζητούν να πάρουν από μένα, να με πάρουν ολάκερη αν γίνεται. Κι εσύ λαξεύεις τα όνειρα μου με ενα μικρό φτυαράκι παιδικό. Σαν αυτό που είχαμε πιτσιρίκια για να χτίζουμε κάστρα στην άμμο. Έρχεσαι πάντοτε με την γλυκόπικρη αίσθηση του ανεκπλήρωτου, με το άρωμα του περασμένου..σαν μυρωδιά από παλιές εφημερίδες. Με καταδιώκεις με τη γοητεία του ανείπωτου. Σαν θηλιά το ανομολόγητο σφίγγει τον λαιμό μου και μου δένει τη γλώσσα. Κι η λέξη μένει μετέωρη στο άπειρο, να στροβιλίζεται γύρω από την πελώρια δίνη της ανυπαρξίας της. Γι' αυτό είμαι αναγκασμένη να επιστρέφω πάντα, για χατήρι αυτής της λεξούλας που ο μοναδικός της προορισμός είναι να λεχθεί. Έτσι αρπάζω τα μολύβια μου κι αρχίζω να ζωγραφίζω τριαντάφυλλα και γλάστρες με βασιλικό και γαζίες και κόκκινες παπαρούνες... ...και δεν με νοιάζει πια που ο κόσμος είναι μια κινούμενη ...

Αγαπητό μου ημερολόγιο, ένας θεός ξέρει πόσο ήθελα να σου γράψω αυτές τις μέρες.. έτσι έκανα ατέλειωτους εσωτερικούς διαλόγους μαζί σου, που ευχόμουν να αποτυπώνονταν απευθείας σε χαρτί και να μην σέρνονται στο πάτωμα σαν πεταμένες σκέψεις.. Μα να, που για άλλη μια φορά τα ακροδάχτυλα μου με οδήγησαν στο καταφύγιο σου, στον ερημικό αλλά προσωπικό μου μικρόκοσμο που αν και με πληγώνει, μου προσφέρει την ολοκλήρωση. Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Η μοναξιά μου, άλλοτε ηθελημένη κι άλλοτε όχι, στέκει πλάι μου ακοίμητος φρουρός. Τόσο πια, που φιλιώσαμε πλέον. Ίσως να με 'χει προστατεύσει πιο πολυ απ' τον καθένα αυτή η πικρή μου φιλενάδα τώρα που το σκέφτομαι. Ίσως γι' αυτό μέσα μου να μην της κακιώνω απόλυτα, αλλά να την αποζητώ με την ίδια αγωνία που ένα μικρό παιδί αναζητά το μητρικό βλέμμα. Γιατί όσο μεγάλη φυλακή κι αν αποτελεί μέσα στο κλειστό της περίβλημα μου προσφέρει όσα μου στέρησαν οι άνθρωποι: σιγουριά, ασφάλει...

Ασυναίσθητα καμιά φορά κοιτώ έξω από το παράθυρο μου. Εκεί βρίσκεται το μικρό μου μπαλκονάκι. Ετοιμόρροπο, σκουριασμένο, η μπογιά του έχει σκάσει σε κάθε σημείο αφήνοντας τη σάρκα του ακάλυπτη, όμως αυτό στέκεται αγέρωχο σε όλους τους βοριάδες. Γέρικο και μοναχικό παραμένει εκεί για να μου υπενθυμίζει πως όλα τα πράγματα άψυχα ή μη, γεύονται την πικρή μοναξιά καθώς πλησιάζει η δύση της ύπαρξης τους. Καμιά φορά βγαίνω να του κάνω συντροφιά, να 'χω παρέα στη φθορά μου κι αυτό στη δική του. Υψώνω τα μάτια μου στον ουρανό μα και κει ακόμα αντικρίζω λάσπη...