Έτσι είμαι εγώ

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
ένας θεός ξέρει πόσο ήθελα να σου γράψω αυτές τις μέρες.. έτσι έκανα ατέλειωτους εσωτερικούς διαλόγους μαζί σου, που ευχόμουν να αποτυπώνονταν απευθείας σε χαρτί και να μην σέρνονται στο πάτωμα σαν πεταμένες σκέψεις..

Μα να, που για άλλη μια φορά τα ακροδάχτυλα μου με οδήγησαν στο καταφύγιο σου, στον ερημικό αλλά προσωπικό μου μικρόκοσμο που αν και με πληγώνει, μου προσφέρει την ολοκλήρωση.

Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε.
Η μοναξιά μου, άλλοτε ηθελημένη κι άλλοτε όχι, στέκει πλάι μου ακοίμητος φρουρός.
Τόσο πια, που φιλιώσαμε πλέον.

Ίσως να με 'χει προστατεύσει πιο πολυ απ' τον καθένα αυτή η πικρή μου φιλενάδα τώρα που το σκέφτομαι.

Ίσως γι' αυτό μέσα μου να μην της κακιώνω απόλυτα, αλλά να την αποζητώ με την ίδια αγωνία που ένα μικρό παιδί αναζητά το μητρικό βλέμμα.

Γιατί όσο μεγάλη φυλακή κι αν αποτελεί μέσα στο κλειστό της περίβλημα μου προσφέρει όσα μου στέρησαν οι άνθρωποι: σιγουριά, ασφάλεια και βεβαιότητα.
Κι ενώ σιχαίνομαι την ανελευθερία των κελιών, κλείνω τον εαυτό μου σε ατελείωτες μπάρες, μην τυχόν και μ' αγγίξει ανθρώπινο χέρι...

...Γιατί κρέμομαι απο μια λεπτή κλωστούλα, κι ο παραμικρός βοριάς μπορεί να με ξεριζώσει...