I killed the prince

 εδώ και σχεδόν δύο μήνες είμαι σε σχέση με ένα παιδί, κάτι που φαινομενικά θα με έκανε χαρούμενη, μέσα μου όμως κάτι με με ενοχλεί. Υπάρχουν πράγματα που υποτίθεται ότι δεν αναγνωρίζεις στον άλλον όταν είστε τόσο λίγο καιρό μαζί, μικροπράγματα που κατά βάθος σε τσιγκλάνε αλλά τα προσπερνάς, όμως τα αναγνωρίζεις από την πρώτη στιγμή. Έπειτα νιώθεις και μια φθορά κι αναρωτιέσαι "γιατί τόσο νωρίς;", "θα υπάρχει άραγε μετά;"  Κάτι μέσα μου απαντάει "όχι" ενώ θα θελα τόσο πολύ να μην ισχύει.. Θα δείξει.

 Ξέρεις, οι σχέσεις μερικών ανθρώπων θυμίζουν εκείνα τα ερειπωμένα μαγαζιά που φέρουν κάτι τεράστιες ταμπέλες: "κλείσαμε, τέλος εποχής".  Κι η αλήθεια είναι πως έτσι ένιωσα κι εγώ για τον Νίκο σήμερα. Έναν άνθρωπο που γνωρίζω περίπου τη μισή μου ζωή και που για πολλά χρόνια μου στάθηκε σαν φίλος καρδιακός. Ήταν όμως και το πρώτο μου σκίρτημα μετά από χρόνια κατάθλιψης και παγωνιάς, τότε που πίστευα πως η καρδιά μου υπάρχει μόνο για να υποφέρει και να πονάει. Κατά βάθος αισθανόμουν πως η σχέση μας δεν ήταν αμιγώς φιλική. Υπήρχαν διαστήματα που ένιωθα πως δεν του περνούσα απαρατήρητη κι είχα φανταστεί αμέτρητες φορές πως ίσως, κάπου, κάπως, κάποτε θα καταλήγαμε μαζί.  Πάνε πολλά χρόνια από τότε όμως.  Μεγαλώσαμε κι οι δυο, αλλάξαμε, χαθήκαμε μέσα στην ρουτίνα μας κι η επαφή μας κατάντησε να είναι επιφανειακή, από συνήθεια. Να συντηρείται με μηχανική υποστήριξη, σαν τον διασωληνωμένο που παραμένει στη ζωή χωρίς ελπίδα ανάνηψης. Η αλήθεια είναι πως εκείνος άλλαξε περισσό...

 Για σένα που δεν ήρθες ακόμα ή μπορεί και να μην έρθεις ποτέ, τα ακροδάχτυλα μου πάγωσαν αναμένοντας την αφή σου.  Άργησες τόσο που άρχισα να πιστεύω ότι δεν υπάρχεις. Αν όμως κατά τύχη βρίσκεσαι κάπου στην άκρη αυτού του κόσμου, βιάσου! Μην καθυστερείς άλλο! Κουράστηκα πολύ να σε προσμένω..

Τόσος αέρας κι εγώ να ασφυκτιώ..  Γιατί βρε ζωή δεν μ' αφήνεις να πάρω μια ανάσα; Να νιώσω το οξυγόνο να γεμίζει τους πνεύμονες και την καρδιά μου; Να εξαγνιστούν οι σκέψεις του θολωμένου μυαλού μου;  Γιατί ο βίος μου πρέπει να είναι διαρκώς ένας κακοτράχαλος δρόμος γεμάτος ανηφοριές και κακουχίες; Θα ζήσω ποτέ για να δω έναν φωτεινό ορίζοντα;  Σε ικετεύω ζωή, άσε με να ζήσω λίγο. Χωρίς θανάτους, χωρίς αρρώστιες, χωρίς τον φόβο πως καθετί που αγαπάω θα πεθάνει. Άφησέ με σε μια γωνίτσα και σου υπόσχομαι πως θα είμαι αθόρυβη, μόνο άσε με λίγο να αναπνεύσω.

 Αχ αγαπημένο μου ημερολόγιο, πόσο θα 'θελα να μην έχω την ανάγκη να σου μιλήσω.. γιατί κάθε μου επίσκεψη αποβαίνει οδυνηρή και σηματοδοτεί μια κάθοδο.  Να όμως, που βρέθηκα να περιπλανιέμαι πάλι στα ίδια, γνώριμα στενά. Σ' αυτά τα αποπνικτικά, ομιχλώδη σοκάκια που στερούνται φωτός και ανάσας. Κουράστηκα μέσα μου και έξω μου.  Η πανδημία μας έχει γονατίσει. Δουλεύω ασταμάτητα στο νοσοκομείο, χωρίς βασικό εξοπλισμό και δεν πλησιάζω την οικογένεια μου από φόβο για εκείνους. Για μένα δεν φοβάμαι, αλήθεια στο λέω, μόνο για κείνους, πάντα για κείνους. Η δουλειά είναι ατέλειωτη, είμαστε δυο νοσηλεύτριες για 45 ασθενείς ανά βάρδια. Δουλεύουμε χωρίς άδειες και πολλές φορές χωρίς ρεπό.  Δεν έχω άλλη ζωή πια έξω από αυτό το νοσοκομείο.. κι αλήθεια στο λέω, γέρασα! Τα χέρια μου άνοιξαν από τα αντισηπτικά, τα μαλλιά μου άσπρισαν σε λίγους μήνες κι η μοναξιά έγινε στέρφο χώμα που έπεσε πάνω μου και με σκέπασε. Τίποτα δεν φύτρωσε.