Εξομολόγηση

 Αχ αγαπημένο μου ημερολόγιο, πόσο θα 'θελα να μην έχω την ανάγκη να σου μιλήσω.. γιατί κάθε μου επίσκεψη αποβαίνει οδυνηρή και σηματοδοτεί μια κάθοδο. 

Να όμως, που βρέθηκα να περιπλανιέμαι πάλι στα ίδια, γνώριμα στενά. Σ' αυτά τα αποπνικτικά, ομιχλώδη σοκάκια που στερούνται φωτός και ανάσας.

Κουράστηκα μέσα μου και έξω μου. 

Η πανδημία μας έχει γονατίσει. Δουλεύω ασταμάτητα στο νοσοκομείο, χωρίς βασικό εξοπλισμό και δεν πλησιάζω την οικογένεια μου από φόβο για εκείνους. Για μένα δεν φοβάμαι, αλήθεια στο λέω, μόνο για κείνους, πάντα για κείνους.

Η δουλειά είναι ατέλειωτη, είμαστε δυο νοσηλεύτριες για 45 ασθενείς ανά βάρδια. Δουλεύουμε χωρίς άδειες και πολλές φορές χωρίς ρεπό. 

Δεν έχω άλλη ζωή πια έξω από αυτό το νοσοκομείο.. κι αλήθεια στο λέω, γέρασα!
Τα χέρια μου άνοιξαν από τα αντισηπτικά, τα μαλλιά μου άσπρισαν σε λίγους μήνες κι η μοναξιά έγινε στέρφο χώμα που έπεσε πάνω μου και με σκέπασε.
Τίποτα δεν φύτρωσε.