I killed the prince

Θέλω να πεθάνω γιατί είμαι ήδη νεκρή μέσα μου κι ο πόνος αυτός που μου δέρνει τα στήθη είναι τόσο ανυπολόγιστος, τόσο απύθμενος, που κανένα ουρλιαχτό δεν μπορεί να τον εκφράσει. Καμια κραυγή δεν μπορεί να τον περιγράψει.. Νιώθω θρυμματισμένη και άδεια, σα να πέρασε ένας οδοστρωτήρας πάνω από την ψυχή μου και να την έκανε χίλια κομμάτια. Σήμερα ξεψύχησε στα χέρια μου η γάτα μου.. Παρά την αδυναμία της, της μιλούσα κι εκείνη προσπαθούσε να απαντήσει αλλά δεν έβγαζε φωνή..έτσι και ενώ την είχα αγκαλιά άφησε την τελευταία της πνοή στο πλάι μου.. Ένα πλάσμα εκπληκτικό, που το αγαπούσα σαν τρελή, που με αγαπούσε εξίσου αν όχι και περισσότερο! Πονάω! Πονάω φρικτά!! Η καρδιά μου έχει σκιστεί σε χίλια κομμάτια, νιώθω μουδιασμένη, άδεια και νεκρή. Ένα κομμάτι μου ξεψύχησε μαζί μ' αυτό το μικρό πλασματάκι.. Δεν θέλω να σου πω ιστορίες ή λεπτομέρειες για κεινη, γιατί ΔΕΝ το αντέχω! Ίσως κάποτε να το κάνω, όταν έχω τη δύναμη και το κουράγιο. Τώρα το μόνο που ξέρω είναι πως έφυγε για ...

Κλείνω τα μάτια μου μα ο ύπνος δεν λέει να μου χαϊδέψει το μάγουλο.. Το μυαλό μου γεμίζει από ασυνάρτητες σκέψεις και εικόνες, πολλές φορές ασύνδετες μεταξύ τους, μια όμως ήταν που με έκανε να ανάψω το φως και να αρχίσω να γράφω. Είδα μια παιδική χαρά που έπαιζα μικρή με την αγαπημένη μου φίλη. Είναι αστείο πόσο λεπτομερώς θυμάμαι αυτή την παιδική χαρά, ενώ ομολογουμένως δεν φημίζομαι για τη μνήμη μου.. Το ξύλινο αλογάκι, η βρυσούλα λίγο πιο έξω με το γάργαρο νερό, τα δεντράκια ολόγυρα μας κι ο ουρανός τόσο καθαρός τότε, άπλωνε την απεραντοσύνη του με μεγαλοπρέπεια κάθε βράδυ. Συνηθίζαμε να καθόμαστε σε ένα βαρέλι από λαμαρίνα τοποθετημένο οριζόντια σαν παγκάκι. Χωνόμασταν μέσα με τις ώρες και γελούσαμε με την ξεγνοιασιά και την αγνότητα που μόνο ένα παιδί μπορεί να έχει. Δεν χρειαζόμασταν πολλά τότε, ένα κυλινδρικό βαρέλι και ο καλύτερος μας φίλος ήταν αρκετά για να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Τα παιδιά μόνο ξέρουν τι πραγματικά έχει σημασία.  Μερικές φορές πιάνω τον εαυ...

Γυρνάω σπίτι, το λεωφορείο γεμάτο από κόσμο,  έξω κάνει κατακλυσμό κι εγώ σχηματίζω ασυνάρτητα σχέδια με το χνώτο μου στο τζάμι.. Η διάθεση μου είναι κάπως μελαγχολική, η ψυχρότητα ανάμεσα στους συνεπιβάτες μου είναι εντονότερη από το κρύο που μου παγώνει τα ακροδάχτυλα. Κολλάω λοιπόν το πρόσωπο μου στο παράθυρο και αφήνω το βλέμμα μου να ξεκουραστεί στις εναλλασσόμενες εικόνες της διαδρομής. Ύστερα γυρίζω το κεφάλι μου και τους παρατηρώ έναν-έναν. Άνθρωποι σκυθρωποί, με ένα τηλέφωνο στο χέρι και ακουστικά στα αφτιά για να μην ακούσουν έστω και κατά τύχη τον διπλανό τους. Στέκονται πλάι-πλάι ανέκφραστοι, σαν κέρινα ομοιώματα, σαν σκιές του εαυτού τους. Κι ενώ είναι τόσο κοντά, τους χωρίζουν ατέλειωτα μίλια. Ο καθένας βρίσκεται στον προσωπικό του μικρόκοσμο. Το αναγνωρίζεις στο βλέμμα τους, μάτια θολά σαν αχνοί καθρέφτες που ατενίζουν το κενό Βάζω κι εγώ τα ακουστικά μου για να ξεφύγω..όμως δεν ξέρω γιατί, μηχανικά, σχεδόν ασυνείδητα, αφαιρώ πάντα το ένα, μήπως μου μιλήσει ...

Είναι κάποιες μέρες που νιώθω έντονα ένα αλλόκοτο συναίσθημα.. Δυσκολεύομαι λίγο να το περιγράψω γιατί ίσως να είναι και παράλογο. Αν έχω μάθει όμως κάτι, από τη μέχρι τώρα ζωή μου, είναι πως τα σπουδαιότερα πράγματα έχουν μια δόση παραφροσύνης. Υπάρχουν στιγμές που με πιάνει μια νοσταλγία για εποχές που δεν έχω ζήσει αλλά μου λείπουν φρικτά! Σα να 'ζησα κάποτε μιαν άλλη ζωή σε ένα αχνό όνειρο που έσβησε μόλις άνοιξα τα μάτια μου. Είναι παρανοϊκό να σου λείπει κάτι που ποτέ δεν βίωσες κι όμως αλήθεια το αισθάνομαι.. Νοητά ταξιδεύω στις γειτονιές του '50, εκεί που οι άνθρωποι ζούσαν φτωχά μα τίμια. Εκεί που η λέξη "φιλότιμο" ήταν τρόπος και σκέψη ζωής. "Ο,τι κι αν κάνεις, φρόντισε να ζήσεις με αξιοπρέπεια και με ένα κούτελο καθαρό" μου έλεγε ο παππούλης μου που με μεγάλωσε. Αντηχεί η φωνή του ακόμα μέσα στο κεφάλι μου. Γράμματα πολλά δεν ήξερε, μέχρι την τρίτη δημοτικού έφτασε, αλλά είχε μια ευγένεια και ένα ήθος που κανένα πανεπιστήμιο δεν μπ...

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι οι νευρικές απολήξεις των δακτύλων μου, αποκτούν δική τους πρωτοβουλία κι αρχίζουν να καλπάζουν σαν αδάμαστα θεριά  έξω από τα περιθώρια που το χαρτί τους επιβάλλει. Παραδομένη εντελώς, εγώ η αφελής, αφήνομαι να με πάνε όπου εκείνα ορίζουν. Τα χέρια μου το λοιπόν, με την δική τους προσωπικότητα, με ταξιδεύουν σε μέρη που ποτέ δεν θα φανταζόμουν. Σε βαλτώδη έλη, σε βραχώδεις καταρράκτες, σε απόκρημνες οροσειρές  και σε απομακρυσμένες ερήμους. Με τα ακροδάχτυλα μου έχω ψηλαφίσει τον παράδεισο κι έχω διαβεί  την κόλαση χίλιες φορές. Κι αν με ρωτούσες ποτέ, θα σου αποκρινόμουν ότι δεν μετάνιωσα στιγμή ακόμα και για την εφιαλτικότερη περιπλάνηση μου. Κάπως έτσι βρέθηκα να στέλνω ραβασάκια στον ουρανό χωρίς παραλήπτη.. Μάταια μέτραγα τα άστρα μέχρι την αυγή, αφού κατά βάθος  γνώριζα ότι δεν θα έπαιρνα ποτέ μιαν απάντηση. Ήξερα πολύ καλά πως η φωνή μου θα μείνει θαμμένη για πάντα μέσα μου. Αλλά και τι μ’ αυτό;  Εγώ ...

Κοιτάω  το  ταβάνι, με κοιτάει κι αυτό..πόσες φορές δεν έχουμε ιδωθεί  παλιέ μου φίλε; Κι η πνιγηρή σιωπή πάντοτε ολόγυρα μας, όλα να τα δένει κι όλα να τα καλύπτει.. Σαν ένα αόρατο χέρι που γνέφει χωρίς να αγγίζει, μα αφήνει  μιαν ανεξήγητη παγωνιά στο πρόσωπο και  μιαν αγωνία στο βλέμμα. Νιώθω πως αυτά τα ντουβάρια κλείνουν μέσα τους όλα τα κομμάτια της ύπαρξης μου.. Κάθε τσάκισμα του τοίχου, τσακίζει ανεπίστρεπτα το είναι μου,  κάθε μικρή χαραγματιά του, χαράσσεται  παράλληλα και στο δικό μου κορμί. Κάθε κομματάκι του που εξέχει, γδέρνει  επιπόλαια και άτσαλα τις επιφάνειες της καρδιάς μου. Θεέ μου, πόσους τρόπους βρίσκεις να μας λαξεύεις τελικά την ψυχή..