Το βαλς των χαμένων ονείρων

Κοιτάω  το  ταβάνι, με κοιτάει κι αυτό..πόσες φορές δεν έχουμε ιδωθεί  παλιέ μου φίλε; Κι η πνιγηρή σιωπή πάντοτε ολόγυρα μας, όλα να τα δένει κι όλα να τα καλύπτει..

Σαν ένα αόρατο χέρι που γνέφει χωρίς να αγγίζει, μα αφήνει  μιαν ανεξήγητη παγωνιά στο πρόσωπο και  μιαν αγωνία στο βλέμμα.

Νιώθω πως αυτά τα ντουβάρια κλείνουν μέσα τους όλα τα κομμάτια της ύπαρξης μου..

Κάθε τσάκισμα του τοίχου, τσακίζει ανεπίστρεπτα το είναι μου,  κάθε μικρή χαραγματιά του, χαράσσεται  παράλληλα και στο δικό μου κορμί. Κάθε κομματάκι του που εξέχει, γδέρνει  επιπόλαια και άτσαλα τις επιφάνειες της καρδιάς μου.

Θεέ μου, πόσους τρόπους βρίσκεις να μας λαξεύεις τελικά την ψυχή..