Νοσταλγία

Είναι κάποιες μέρες που νιώθω έντονα ένα αλλόκοτο συναίσθημα..
Δυσκολεύομαι λίγο να το περιγράψω γιατί ίσως να είναι και παράλογο.
Αν έχω μάθει όμως κάτι, από τη μέχρι τώρα ζωή μου, είναι πως
τα σπουδαιότερα πράγματα έχουν μια δόση παραφροσύνης.

Υπάρχουν στιγμές που με πιάνει μια νοσταλγία για εποχές που δεν έχω ζήσει
αλλά μου λείπουν φρικτά!
Σα να 'ζησα κάποτε μιαν άλλη ζωή σε ένα αχνό όνειρο που έσβησε μόλις άνοιξα τα μάτια μου.
Είναι παρανοϊκό να σου λείπει κάτι που ποτέ δεν βίωσες κι όμως αλήθεια το αισθάνομαι..

Νοητά ταξιδεύω στις γειτονιές του '50, εκεί που οι άνθρωποι ζούσαν φτωχά μα τίμια.
Εκεί που η λέξη "φιλότιμο" ήταν τρόπος και σκέψη ζωής.
"Ο,τι κι αν κάνεις, φρόντισε να ζήσεις με αξιοπρέπεια και με ένα κούτελο καθαρό" μου έλεγε ο παππούλης μου που με μεγάλωσε. Αντηχεί η φωνή του ακόμα μέσα στο κεφάλι μου.

Γράμματα πολλά δεν ήξερε, μέχρι την τρίτη δημοτικού έφτασε, αλλά είχε μια ευγένεια και ένα ήθος που κανένα πανεπιστήμιο δεν μπορεί να σου προσφέρει.
Ίσως επηρεασμένη από εκείνον να μου λείπουν όσα μου δίδαξε, όσα πλέον σπανίζουν στην δική μου εποχή αλλά ήταν άγραφοι νόμοι στη δική του.

Δεν σου 'χω μιλήσει ποτέ γι' αυτόν η αλήθεια είναι κι ίσως όχι τυχαία.
Οτιδήποτε μας πονάει βαθιά το απωθούμε από τη σκέψη μας..
Μετά από τόσα χρόνια όμως. νομίζω ότι του το οφείλω.
Δεν έγραψα ποτέ μου ούτε δυο αράδες για έναν άνθρωπο που έχει αφήσει  αποτυπώματα σε κάθε σπιθαμή της ψυχής μου.

Ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος απλός, έβαζε τζάμια μέχρι τα 68 του χρόνια αν και σ' όλη του τη ζωή είχε κάνει πολλές δουλειές.
Νευρικός, οξύθυμος, παθιασμένος άνθρωπος, με μια απέραντη ψυχή..
'Ηξερε να αγαπά, είχε αποθέματα και έδινε χωρίς να περιμένει ανταπόκριση, έδινε αγάπη ακόμα και στον τελευταίο περαστικό.

Κάθε απόγευμα έπαιρνε τους δρόμους για να χαιρετίσει όλη τη γειτονιά, να μιλήσει με όλους, να βοηθήσει όποιον είχε ανάγκη κι εμείς πιτσιρικάκια τότε, το 'χαμε βρει παιχνίδι και τον ακολουθούσαμε σαν ουρές από πίσω του.

Μέσα από τα μάτια του γνώρισα έναν κόσμο και μύρισα αρώματα άλλων εποχών..κι αυτές οι εποχές μου λείπουν εξίσου με τον ίδιο.
Μου λείπουν οι άνθρωποι με "μπέσα"...πόσα χρόνια έχω να ακούσω αυτή τη λέξη αλήθεια;;
Είμαι βέβαιη ότι κάποτε θα εξαφανιστεί λόγω αχρηστίας.

Μου λείπουν τα στενά σοκάκια, οι άσπρες αυλές, τα γεράνια, τα γαρύφαλλα και οι γαζίες.
Οι γλάστρες με τον βασιλικό ή το άρωμα των γιασεμιών και των νυχτολούλουδων που σε μεθούσε περισσότερο από το κρασί της διπλανής ταβερνούλας.

Μου λείπει η αγνότητα και ο ρομαντισμός που χάθηκε...
Λες και πολτοποιήθηκε κι αυτός μαζί με μια κοινωνία που μπήκε στην μηχανή του κιμά.

Θυμάμαι τα βράδια του καλοκαιριού κοιμόμασταν στην ταράτσα του σπιτιού μας κι εκείνος μου έδειχνε τα αστέρια...

"Παππού" του έλεγα, "γιατί δεν έχεις μαλλιά;"..
"ανέβηκα ένα βράδυ στην ταράτσα και φυσούσε τόσο πολύ που μου τα πήρε ο αέρας",
μου απαντούσε γελώντας..κι εγώ κρατούσα σφιχτά τις κοτσίδες μου για να μην μου τις πάρει ο άνεμος.

Μου λείπουν τα τραγούδια που τραγουδούσαμε, μου λείπουν ακόμα και οι ήχοι που εξαφανίστηκαν μέσα στην πορεία του χρόνου.
Η μουσική μιας ξεκούρδιστης λατέρνας ή ενός ξεχαρβαλωμένου ακορντεόν, ο λυγμός μιας φυσαρμόνικας που σπάει τη σιωπή της νύχτας..

Πόσο τεράστια είναι η απουσία σου παππού..ένας ολόκληρος κόσμος χάθηκε μαζί με σένα, γκρεμίστηκε..κι εγώ μέσα στα συντρίμμια του απλά τον αναπολώ.

Είπα ένα ψέμα την προηγούμενη φορά.."δεν υπάρχουν επίγειοι πρίγκιπες".
Εσύ μάλλον ήσουν ο δικός μου και δεν νομίζω ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος αντάξιος να καλύψει αυτό το κενό..καληνύχτα όπου κι αν βρίσκεσαι