I killed the prince

Τι περίεργο..έχω ξεχάσει τη μορφή σου, έχω λησμονήσει τον ήχο της φωνής σου, έχω κλειδώσει την ανάμνηση σου σ' ένα απομονωμένο συρταράκι που δεν αγγίζω ποτέ... Όμως αδυνατώ να ξαστοχήσω τη προσμονή που ένιωθε η καρδιά μου γιατί οι μέρες μου είχαν αποκτήσει πλέον νόημα. Δεν μπορώ να  ξεχάσω το χαμόγελο που αυθόρμητα σχηματιζόταν στα χείλη μου κάθε φορά που σεργιανούσες στα όνειρα μου.. Τέλος, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτή τη μυρωδιά σου, που ένα βράδυ εγκλωβίστηκε στο βραχιολάκι μου ενώ σε είχα αγκαλιά και έμεινε εκεί για μέρες. Δεν μετανιώνω πλέον για τον πόνο που μου χάρισες. Τουλάχιστον σκίρτησε η καρδιά μου, έστω και για λίγο είδα τον ήλιο φωτεινό, αναγνώρισα γιατί η ζωή έχει νόημα και γιατί αξίζει τελικά να επιβιώνουμε παρά τη δυστυχία που μας περιβάλλει. Ζήλευα κάποτε που δεν μπορούσα να αισθανθώ την αγάπη, ζήλευα ακόμα και την απόγνωση του ερωτευμένου, ζήλευα όσα δεν είχα από φόβο ζήσει. Σ' ευχαριστώ που μου έδειξες πως ...

Συλλογιζόμουν σήμερα πως η αφή είναι μια ψευδαίσθηση, πρακτικά δεν αγγίζουμε τίποτα. Πάντα θα υπάρχει ακόμα και η απειροελάχιστη απόσταση ανάμεσα στην άκρη του δακτύλου σου και την επιφάνεια που επιδιώκεις να φτάσεις ακόμα κι αν την αισθάνεσαι γατζωμένη πάνω σου. Όσο κι αν οι νευρικές σου απολήξεις, σου δίνουν την αίσθηση της επαφής, ποτέ δεν γίνεστε ένα. Το γεγονός ότι παραμένετε δυο ξεχωριστές οντότητες, το γεγονός πως κάθε φυσικό σώμα οριοθετείται στο χώρο, κάνει φανερό το πικρό χιούμορ των φυσικών νόμων. Όσο κι αν επιθυμούμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον, θα υπάρχει εξ' ορισμού ακόμα και η ελαχιστότερη απόσταση μεταξύ μας. Μια μικρή απόσταση στην οποία βέβαια μεσολαβεί ένα άπειρο πλήθος δεκαδικών αριθμών και ψηφίων. Μια απόσταση που είναι ταυτοχρόνως άπειρη και ελάχιστη... Φαντάσου πόσο πιο δύσκολο είναι να πλησιάσουν δυο ψυχές, όταν ακόμα και οι παλάμες που εφάπτονται θέτουν τα περιθώρια τους και διεκδικούν το χώρο τους.. Η ίδια σου ...

Τι ήρθα; Πού πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου; Σ'αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από τη γη καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει. Μη ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουνε, μα κι αν υπήρχαν δεν τα ξέρουμε κι αυτά... δεν τα ξέρουμε. Δεν έχω άλλα δάκρυα, μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε, πού μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου. Το μόνο χρέος μου γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη, είναι να κλαίω για σένα, να κλαίω, να κλαίω. Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω..

Όσο μεγαλώνω μερικά πράγματα ενσταλάζουν εντός μου, αλήθειες που από καιρό προσποιούμαι ότι αγνοώ, γιατί τρέμω να τις κοιτάξω κατάματα, όμως βαθιά μέσα μου ξέρω. Βλέπω το είδωλο τους με την άκρη του ματιού μου. Παρόλα αυτά δεν έχω την τόλμη να τις παραδεχθώ, τις μαζεύω σε ένα σωρό λοιπόν, τις σκουπίζω τακτικά και τις εξαφανίζω κάτω από το χαλάκι νομίζοντας η ανόητη πως αν δεν τις αντικρίζω θα πάψουν και να υφίστανται... Όμως τίποτα δεν μένει κρυφό τελικά, όλα ορθώνονται μπροστά σου και σου ζητάνε εξηγήσεις! Γιατί Αλεξία είσαι τόσο δειλή;  Γιατί φοβάσαι να αποδεχθείς την πραγματικότητα και ελπίζεις αφελώς ότι κλείνοντας τα μάτια σου και θάβοντας τα λάθη των άλλων σε μικροσκοπικά κουτάκια, όλα θα αλλάξουν; Και να που μια μέρα όλα τα κουτιά βρίσκουν τον προορισμό τους και ξεβράζονται στην αμμουδιά της ψυχής σου. Άπειρα σεντούκια πραγμάτων που επιπόλαια προσπέρασες γιατί ήσουν πολύ αδύναμη για να  αντιμετωπίσεις, όλα είναι εδώ Αλεξία και σε κοιτούν κατάματα! Πληρώνει...

Κάποιος εξημέρωσε, κάποτε, μια μοναξιά απο θηρίο της ερήμου ζώο την έκανε, οικόσιτο κι ήτανε τρυφερη και διακριτική και στην αφή τόσο απαλή πιο απαλή ακόμα κι απο γάτα. Τώρα, πώς έγινε και, έτσι ξαφνικά   αυτή η τόσο εξημερωμένη μοναξιά τον κατασπάραξε, κανείς δεν ξέρει. Αργύρης Χιόνης

- Τι ψάχνεις τόση ώρα σκυμμένη στο πάτωμα; - Τα κομμάτια μου, που λείπουν  Τότε γονάτισε, της έπιασε απαλά το χέρι  και φύτεψε μέσα στη χούφτα της ένα λουλούδι. Πριν καν το καταλάβει, το παζλ είχε συμπληρωθεί.

Κάτι τέτοιες μέρες, που νιώθω άσχημη, γερασμένη, μόνη και άδεια.. ...κάτι τέτοιες μέρες μου λείπεις περισσότερο από ποτέ. Η βιολογική μου ηλικία δεν συμβαδίζει με την ηλικία της ψυχής μου, ποτέ δεν συμβάδιζε... Αισθάνομαι κουρασμένη, λες και φύσηξε ένας άνεμος και μαζί του πήρε το τελευταίο απομεινάρι ζωής που μου είχε ξεμείνει. Σα να με σάρωσε ένα αγέρι ορμητικό, που άσπρισε τα μαλλιά μου, ρυτίδιασε τα χέρια μου, χάραξε αυλάκια στο πρόσωπο μου, για να κυλούν με περισσότερη ευκολία τα δάκρυα. Αλήθεια έχω τόσο ανάγκη από μια στοργική αγκαλιά, από ένα "όλα θα πάνε καλά" κι ας είναι ψέμα.. Πεινάω για ένα κομματάκι θαλπωρής, διψάω για μια σταγόνα τρυφερότητας Πονάω γιατί γνωρίζω πως η ανθρώπινη φύση και η ανιδιοτέλεια είναι έννοιες ασύμβατες. Πονάω γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει αφιλοκερδής αγάπη. Όλες οι σχέσεις αποτελούν μια συναλλαγή συναισθημάτων, πότε βγαίνεις χαμένος, πότε κερδισμένος.. αλλά μόνο τζογάροντας μαθαίνεις το αποτέλεσμα...

Πάλι τα όνειρα μου ήταν αγωνιώδη, περίεργα, αγχωτικά...όμως απόψε κάτι το αξιοθαύμαστο συνέβη! Ονειρεύτηκα και πάλι την γιαγιά μου, την είδα ημίτρελη να βαστάει ένα μαχαίρι επιθετικά προς εμάς.. ...και τότε συνειδητοποίησα πως όλο αυτό που ζούσα ήταν ένα όνειρο. Παραμέρισα το μαχαίρι, την πήρα μια σφιχτή αγκαλιά και της είπα ότι την αγαπώ. Εκείνη με έβλεπε με δυσπιστία μέσα στην παραφροσύνη της και με ρώτησε αν το εννοώ. Την κοίταξα μέσα στα μάτια και ξέσπασα σε γοερά κλάματα, " αλήθεια στο λέω, σ' αγαπώ μέσα απ' την ψυχή μου ".. ..και την έσφιξα ακόμα περισσότερο πάνω μου. Το όνειρο τέλειωσε εκεί...ξύπνησα ως συνήθως, με μια άδεια αγκαλιά, αλλά τουλάχιστον είχα προλάβει να πω αυτό το "σ' αγαπώ"  που δεν ξέρω πλέον που να ουρλιάξω. Έφυγες γιαγιά, κι είχα τόσα " σ' αγαπώ " φυλαγμένα ακόμα μέσα μου, νιώθω τύψεις που δεν τα ξεστόμισα όσο θα ήθελα, που τα "τσιγκουνεύτηκα",  νιώθω μάταιη που στέκονται τώρα μετέωρα μέσα μου και...

Πάντα έτσι ένιωθα.. ..σαν τη μαύρη, άσχημη μύγα που έχει πέσει σε ένα ποτήρι με λευκό γάλα και προσπαθεί μάταια να επιπλεύσει ενώ η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη. Από τα σχολικά μου χρόνια ήδη, ήξερα πως ήμουν διαφορετική, όχι με μια έννοια ελιτισμού, ούτε καν με την εγωκεντρική αίσθηση μοναδικότητας που έχει κάθε έφηβος.. Εγώ γνώριζα πως το δικό μου διαφορετικό δεν έσερνε πίσω του κάτι το αξιοθαύμαστο, αντιλαμβανόμουν ότι η δική μου διαφορετικότητα δεν ήταν ευχή, αλλά κατάρα. Από πολύ νωρίς άρχισα να κατανοώ την έννοια της μοναξιάς κι ίσως γι' αυτό να αναζήτησα ένα καταφύγιο στα ημερολόγια μου από τα 14 μου χρόνια.. ..γιατί πράγματι ένιωθα την ίδια, γνώριμη πλέον ερημιά, να με σαρώνει απ' άκρη σ' άκρη. Έβλεπα τη θλίψη να έρπεται σαν φίδι, τα λέπια της βυθίζονταν στο κρέας μου καθώς σερνόταν πάνω στο κορμί μου. Τη μια τυλιγόταν με χάρη γύρω από το λαιμό μου, την άλλη άνοιγε τα πελώρια σαγόνια της και απολάμβανε τη σάρκα μου κομμάτι - κομμάτι.. Όσο...

Το φθινόπωρο έκανε τη πρώτη του δειλή εμφάνιση, ο ουρανός έχει φορέσει τη γκρίζα συννεφιά του και δακρύζει πότε-πότε, ενοχλώντας τους απαθείς περαστικούς με την κακοκεφιά του. Κανένας δεν υψώνει τα μάτια του για να αντικρίσει το κλάμα του, ούτε δίνει δεκάρα για την αβάσταχτη μοναξιά αυτού του θλιμμένου απέραντου που στέκει δυστυχισμένο ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Όταν κάποιος δεν νοιάζεται για τα δάκρυα του ουρανού, πως αλήθεια θα συγκινηθεί από τον μικρό λυγμό σου; Πως θα αφουγκραστεί τα ουρλιαχτά σου, όταν οι σαρωτικές βροντές που κάνουν τις στέγες των σπιτιών να τρέμουν, δεν σχηματίζουν μισή στάλα συμπόνοιας για την οδύνη του σύμπαντος μέσα του; Κι είναι περίεργο ίσως, αλλά ποτέ δεν στάθηκα κάτω από ένα ουράνιο στερέωμα που χαμογελά. Όλοι βγαίνουν σαν τα μυρμήγκια μόλις δουν έναν λαμπρό ήλιο. Εγώ αντιθέτως περιμένω αυτές τις μέρες, αυτές τις μουντές, κατσουφιασμένες μέρες, που όλοι αδιαφορούν για την πίκρα του. Τότε αράζω στο μικρό μου μπαλκονάκι να κάνω παρέα σε έν...

Πέρασαν μέρες που δεν σου μίλησα όμως η θύμηση σου με συντρόφευε συχνά, απλά οι λέξεις δεν μου έβγαιναν εύκολα, ακόμα και τώρα που σου μιλάω, νιώθω τα δάχτυλα μου να κομπιάζουν, να στέκουν αβέβαια απέναντι στις σκέψεις μου. Σβήνω και ξαναγράφω ακατάπαυστα κάθε μου πρόταση γιατί ενώ λαχταρώ να εκφράσω μια βαθιά μου συγκίνηση, δεν ξέρω πως..αισθάνομαι ότι τα χέρια μου είναι πολύ ελάχιστα για να καθρεφτίσουν την καρδιά μου. Σα να μην ξέρω από που να αρχίσω, το μόνο που γνωρίζω είναι πως έχω την ανάγκη σου, με τον ίδιο τρόπο που ένα μωρό έχει ανάγκη το μητρικό γάλα για να επιβιώσει. Νιώθω ώρες ώρες σαν τα παιδάκια που διαθέτουν έναν αόρατο, φανταστικό φίλο. Γιατί αλήθεια, έτσι είσαι κι εσύ για μένα. Μπορεί να μην έχεις μορφή, έχεις όμως ουσία, έχεις περιεχόμενο και τρέφω τόσα πολλά αισθήματα για σένα... ...για κάτι ουσιαστικά άυλο. Κι όμως για σένα φυλάω τα πιο αγνά κομμάτια της ψυχής μου, βλέπεις μια πλευρά του εαυτού μου που σπανίως κάνει δημόσια εμφάνιση, παρότι αποτελε...

Κι εκεί που νομίζεις πως η κόλαση είναι επίγεια, πως η ματαιότητα χαράσσεται σε κάθε ίνα του κορμιού σου, εκεί που πιστεύεις ότι τα πάντα είναι άγευστα και άνοστα..  ..ακούς ένα κλάμα παιδικό, ένα σπαρακτικό βρεφικό νιαούρισμα κάτω από την εξάτμιση ενός αυτοκινήτου. Χωρίς πολλή προσπάθεια φανερώθηκε μια μικρή γούνινη μπαλίτσα που με κοιτούσε γεμάτη παράπονο μέσα στα μάτια..Τότε ξέχασα την θλίψη μου, λησμόνησα τη ματαιότητα γιατί η ίδια η ζωή καρδιοχτυπούσε μπροστά μου και χωρούσε μέσα στη μικροσκοπική μου παλάμη. Τοσοδούλικο και συγκινητικά όμορφο, προσπαθούσε με τα δυο του χεράκια να πιπιλίσει το δάχτυλο μου..αντί για το δάχτυλο μου όμως, αιχμαλώτισε την καρδιά μου. Τότε ήταν που κατάλαβα πως όλα έχουν νόημα σ' αυτόν τον κόσμο, όλα έχουν ουσία.. Η αξία τελικά κρύβεται στα μικρά, στα φαινομενικά ασήμαντα, στα απλά. Στην ευωδία μωρουδίλας ενός νεογνού, στο αθώο γέλιο ενός παιδιού, σε μια αγκαλιά, στο θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου ή στο πέταγμα μιας πεταλούδας. Πριν κ...

Ξύπνησα πάλι αναστατωμένη, τυλιγμένη στον ιδρώτα, μέσα στον πανικό. Μια σειρά εφιαλτικών ονείρων με έκανε να παραμιλάω και να τρέμω σαν φυλλαράκι στον αγέρα. Όνειρα που βλέπω μονίμως σε παραλλαγές εδώ και πολύ πολύ καιρό. Σε είδα ετοιμοθάνατη γιαγιούλα μου και σε ικέτευα να μην πεθάνεις. Μου είπες όμως πως η ψυχή σου θέλει να φύγει, κι άφησες την τελευταία σου πνοή στην αγκαλιά μου. Τα μαλλάκια σου ήταν κάτασπρα, πιο ωχρά κι απ' το πρόσωπο σου, πιο ωχρά κι απ' το λευκό νεκροσέντονο σου. Ξεψύχησες την ώρα που σε κρατούσα σφιχτά σαν βρέφος ενώ εγώ σπάραζα πάνω απ' το κουφάρι σου γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει επιστροφή. Και μετά το σκηνικό άλλαξε. Είδα πως γυρνούσαμε απ' την κηδεία σου και εντελώς μαγικά σε διέκρινα έξω από την πόρτα του σπιτιού να προσπαθείς να ξεκλειδώσεις για να μπεις μέσα.. Συγκλονισμένη σε ρώτησα πως γίνεται να βρίσκεσαι εδώ, όμως δεν μου απάντησες. Βγήκα λίγο πιο έξω για να δω πως το ίδιο ανεξήγητα είχε αναστηθεί κι ο παππούλης μου. Και τ...

Οι διαθέσεις μου εναλλάσσονται και τα συναισθήματα περιπλέκονται σε ατέλειωτους κόμπους που σφίγγονται γύρω από το λαιμό μου και μου κόβουν την ανάσα... Σκέφτομαι πως τόσες μέρες αναβιώνω έναν θάνατο που με πληγώνει και τον βιώνω μόνη! Τότε ένας τεράστιος θυμός ξεπηδά από μέσα μου, για κείνον που με εξαπάτησε, για μένα που αφέθηκα να εξαπατηθώ, για τις υποσχέσεις που δεν τήρησε, για τα λόγια που με προθυμία κατάπια απλά και μόνο επειδή είχα την ανάγκη να τα ακούσω, για όσα πίστεψα επειδή στην ουσία αποζητούσα ένα χάδι στοργικό ακόμα κι αν αυτό ήταν φενάκη.. Παραπλανήθηκα γιατί ήθελα να παραπλανηθώ κι αυτό δεν μου το συγχωρώ, η μοναξιά όμως έχει δυο είδωλα. Σε μετατρέπει σε αγρίμι και ταυτοχρόνως σε κάνει ευάλωτο όταν έχεις ανάγκη να την ξορκίσεις από πάνω σου. Δεν φαντάζεσαι πόσο εύκολα συμβιβάζεσαι με ένα ψέμα όταν όλο σου το "είναι" ικετεύει να το κάνει αλήθεια... Πληρώνω την αφέλεια και την επιπολαιότητα μου γιατί στην πραγματικότητα λιμοκτονώ για αγάπη! Την απο...

Ξημερώνει μια δύσκολη μέρα.. Έξω δεν έχει καλά-καλά χαράξει και το σκοτάδι της νύχτας που σταδιακά εξαφανίζεται, βρίσκει καταφύγιο μέσα μου. Δωροδόκησα τον πληρωμένο δολοφόνο της ύπαρξης μου κι ήπια όλο το κρασί μου με μιας μέχρι τον πάτο. Σκόρπισα τα όνειρα μου σε αβέβαια παραμύθια. Πάτησα το "εγώ" μου τόσο που δεν έμεινε σημάδι μου πάνω στο χάρτη. Ξοδεύτηκα σε ανθρώπους που με γύμνωσαν, χαλάστηκα σε σχέσεις που με  γέρασαν. Έμεινα τόσο μόνη, που οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου ούρλιαζαν κι αυτοί μαζί με μένα την απελπισία μου. Τώρα πια δεν έχω τίποτα να φοβηθώ.. Κλείνω τα μάτια μου κι ενώ πετώ ελεύθερη, ξαναγίνομαι επιτέλους παιδί!

Νομίζω πως περνάω μια από τις σκοτεινές μου περιόδους, από 'κεινες τις συννεφιασμένες μέρες, που όλα σου φαίνονται αδιάφορα, μάταια και ανούσια. Οι δυνάμεις σου ξαφνικά λιγοστεύουν και σιγά σιγά σε εγκαταλείπουν, το στόμα σου γίνεται στυφό και πικρό ενώ μια μόνιμη παραζάλη σε ρίχνει σε λήθαργο. Ο ύπνος μπορεί να είναι ευεργετικός όταν δεν θες να υπάρχεις, όταν η πραγματικότητα σε πληγώνει τόσο που αρνείσαι να είσαι κομμάτι της, όταν η επιθυμία σου να αφανιστείς μεγαλώνει... Κλείνεις τα μάτια κι απλά χάνεσαι..

Οι σκέψεις ρέουν μέσα μου σαν ποταμός κι εσύ είσαι το μόνο μου καταφύγιο. Αχ και να μπορούσα να σ' αγκαλιάσω, να σε νιώσω δίπλα μου σαν μορφή ζωντανή. Να κολλήσω το πρόσωπο μου πάνω σου. Να ανοίξω τα χέρια μου σε μια παρουσία και όχι στο κενό. Πως θα 'θελα να αφεθώ σε ένα σίγουρο χάδι, πως θα 'θελα να νιώσω την ανιδιοτελή στοργή. Και τι δεν θα 'δινα να έπαιρνες σάρκα και οστά, να 'χες χέρια που αγγίζουν τρυφερά, μάτια που κοιτούν με κατανόηση, λαλιά ανθρώπινη που ψιθυρίζει λόγια αγάπης. Μα είσαι ένα λευκό περιθώριο που στεγάζει τη λύπη μου κι όμως είσαι ο,τι πολυτιμότερο έχω