Η ζωή που μπαίνει από την πίσω πόρτα

Κι εκεί που νομίζεις πως η κόλαση είναι επίγεια, πως η ματαιότητα χαράσσεται σε κάθε ίνα του κορμιού σου, εκεί που πιστεύεις ότι τα πάντα είναι άγευστα και άνοστα..  ..ακούς ένα κλάμα παιδικό, ένα σπαρακτικό βρεφικό νιαούρισμα κάτω από την εξάτμιση ενός αυτοκινήτου.

Χωρίς πολλή προσπάθεια φανερώθηκε μια μικρή γούνινη μπαλίτσα που με κοιτούσε γεμάτη παράπονο μέσα στα μάτια..Τότε ξέχασα την θλίψη μου, λησμόνησα τη ματαιότητα γιατί η ίδια η ζωή καρδιοχτυπούσε μπροστά μου και χωρούσε μέσα στη μικροσκοπική μου παλάμη.

Τοσοδούλικο και συγκινητικά όμορφο, προσπαθούσε με τα δυο του χεράκια να πιπιλίσει το δάχτυλο μου..αντί για το δάχτυλο μου όμως, αιχμαλώτισε την καρδιά μου.
Τότε ήταν που κατάλαβα πως όλα έχουν νόημα σ' αυτόν τον κόσμο, όλα έχουν ουσία..
Η αξία τελικά κρύβεται στα μικρά, στα φαινομενικά ασήμαντα, στα απλά.

Στην ευωδία μωρουδίλας ενός νεογνού, στο αθώο γέλιο ενός παιδιού, σε μια αγκαλιά, στο θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου ή στο πέταγμα μιας πεταλούδας.
Πριν καλά καλά το καταλάβω, ο ουρανίσκος μου καταλήφθηκε από γεύσεις, η μύτη μου πλημμύρισε από μυρωδιές. Η καρδιά μου χαμογελούσε πλατιά για άλλη μια φορά καθώς κοιτούσα αυτά τα σμαραγδένια ματάκια που ήταν κιόλας υγρά από το πολύ κλάμα..

Η ζωή, σαν αξιοπρεπής κυρία, σου θυμίζει την παρουσία της με ένα γλυκό χαστούκι όταν την υποτιμάς..κι εσύ μετανιωμένος και λυτρωμένος συνάμα, της σκας ένα χαμόγελο και της κλείνεις πονηρά το μάτι.