Βαρέθηκα να βάζω τίτλους, αυτός ο τίτλος πέθανε

Πάλι τα όνειρα μου ήταν αγωνιώδη, περίεργα, αγχωτικά...όμως απόψε κάτι το αξιοθαύμαστο συνέβη!

Ονειρεύτηκα και πάλι την γιαγιά μου, την είδα ημίτρελη να βαστάει ένα μαχαίρι επιθετικά προς εμάς.. ...και τότε συνειδητοποίησα πως όλο αυτό που ζούσα ήταν ένα όνειρο.
Παραμέρισα το μαχαίρι, την πήρα μια σφιχτή αγκαλιά και της είπα ότι την αγαπώ.
Εκείνη με έβλεπε με δυσπιστία μέσα στην παραφροσύνη της και με ρώτησε αν το εννοώ.
Την κοίταξα μέσα στα μάτια και ξέσπασα σε γοερά κλάματα, " αλήθεια στο λέω, σ' αγαπώ μέσα απ' την ψυχή μου ".. ..και την έσφιξα ακόμα περισσότερο πάνω μου.

Το όνειρο τέλειωσε εκεί...ξύπνησα ως συνήθως, με μια άδεια αγκαλιά, αλλά τουλάχιστον είχα προλάβει να πω αυτό το "σ' αγαπώ"  που δεν ξέρω πλέον που να ουρλιάξω.
Έφυγες γιαγιά, κι είχα τόσα " σ' αγαπώ " φυλαγμένα ακόμα μέσα μου, νιώθω τύψεις που δεν τα ξεστόμισα όσο θα ήθελα, που τα "τσιγκουνεύτηκα",  νιώθω μάταιη που στέκονται τώρα μετέωρα μέσα μου και δεν βρίσκουν τον προορισμό τους...

Χάρηκα λίγο που κατάφερα να στο εξομολογηθώ έστω κι έτσι...ξέρω ότι δεν υπάρχεις πια, ξέρω πως τα όνειρα είναι προβολές του ασυνείδητου, όμως και πάλι, εγώ ένιωσα ανακούφιση.
Γιατί παρά τη φυγή σου, είσαι ολοζώντανη! Υπάρχεις ζωντανή μέσα μου, σε κουβαλάω πάνω μου κι όσο ζω εγώ θα ζεις κι εσύ μαζί μου! Στη μνήμη μου, στην καρδιά μου, στα ακροδάχτυλα που αναζητούν την αφή σου..