Νυχτερινές ερινύες

Ξύπνησα πάλι αναστατωμένη, τυλιγμένη στον ιδρώτα, μέσα στον πανικό.
Μια σειρά εφιαλτικών ονείρων με έκανε να παραμιλάω και να τρέμω σαν φυλλαράκι στον αγέρα. Όνειρα που βλέπω μονίμως σε παραλλαγές εδώ και πολύ πολύ καιρό.

Σε είδα ετοιμοθάνατη γιαγιούλα μου και σε ικέτευα να μην πεθάνεις. Μου είπες όμως πως η ψυχή σου θέλει να φύγει, κι άφησες την τελευταία σου πνοή στην αγκαλιά μου. Τα μαλλάκια σου ήταν κάτασπρα, πιο ωχρά κι απ' το πρόσωπο σου, πιο ωχρά κι απ' το λευκό νεκροσέντονο σου.
Ξεψύχησες την ώρα που σε κρατούσα σφιχτά σαν βρέφος ενώ εγώ σπάραζα πάνω απ' το κουφάρι σου γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει επιστροφή.

Και μετά το σκηνικό άλλαξε. Είδα πως γυρνούσαμε απ' την κηδεία σου και εντελώς μαγικά σε διέκρινα έξω από την πόρτα του σπιτιού να προσπαθείς να ξεκλειδώσεις για να μπεις μέσα..
Συγκλονισμένη σε ρώτησα πως γίνεται να βρίσκεσαι εδώ, όμως δεν μου απάντησες.
Βγήκα λίγο πιο έξω για να δω πως το ίδιο ανεξήγητα είχε αναστηθεί κι ο παππούλης μου.

Και τότε στάθηκα αποσβολωμένη καθώς με πόνο αντιλήφθηκα πως αυτή η νεκρανάσταση δεν συνέβαινε για πρώτη φορά! Σα να ξεπετάχτηκαν άπειρες μνήμες από μια άκρη του νου μου που μέχρι τότε αγνοούσα και έμεινα ενεή στο διάδρομο.

Συνειδητοποίησα ότι αυτή ήταν η ζωή μας! Πεθαίνατε, ύστερα ερχόσασταν στη ζωή για λίγο κι έπειτα ξαναπεθαίνατε πρωτού τα μάτια μου σας χορτάσουν. Όλα σε έναν αέναο, μάταιο κύκλο που η απώλεια ήταν διαρκής και αιώνια.
Σε έναν αβάσταχτο, ατέλειωτο θρήνο, με τον φόβο της εγκατάλειψης να στέκει πάνω από τα κεφάλια μας και την επίγνωση πως ο θάνατος βρισκόταν πάντοτε ένα βήμα πιο πέρα..