Σαν τη μύγα μες στο γάλα

Πάντα έτσι ένιωθα.. ..σαν τη μαύρη, άσχημη μύγα που έχει πέσει σε ένα ποτήρι με λευκό γάλα και προσπαθεί μάταια να επιπλεύσει ενώ η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη.
Από τα σχολικά μου χρόνια ήδη, ήξερα πως ήμουν διαφορετική, όχι με μια έννοια ελιτισμού, ούτε καν με την εγωκεντρική αίσθηση μοναδικότητας που έχει κάθε έφηβος..

Εγώ γνώριζα πως το δικό μου διαφορετικό δεν έσερνε πίσω του κάτι το αξιοθαύμαστο, αντιλαμβανόμουν ότι η δική μου διαφορετικότητα δεν ήταν ευχή, αλλά κατάρα.

Από πολύ νωρίς άρχισα να κατανοώ την έννοια της μοναξιάς κι ίσως γι' αυτό να αναζήτησα ένα καταφύγιο στα ημερολόγια μου από τα 14 μου χρόνια.. ..γιατί πράγματι ένιωθα την ίδια, γνώριμη πλέον ερημιά, να με σαρώνει απ' άκρη σ' άκρη.

Έβλεπα τη θλίψη να έρπεται σαν φίδι, τα λέπια της βυθίζονταν στο κρέας μου καθώς σερνόταν πάνω στο κορμί μου. Τη μια τυλιγόταν με χάρη γύρω από το λαιμό μου, την άλλη άνοιγε τα πελώρια σαγόνια της και απολάμβανε τη σάρκα μου κομμάτι - κομμάτι..

Όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε και κείνη μαζί μου, ταυτόχρονα μεγάλωνε κι η όρεξη της. Οι μικρές μπουκιές δεν την ικανοποιούσαν πλέον, δεν ήταν ικανές να θρέψουν αυτό το τεράστιο πλάσμα που τρεφόταν παρασιτικά από μένα.

Έτσι μια μέρα, ορθώθηκε μπροστά μου σαν γιγάντιο τέρας και πριν προλάβω να τρομοκρατηθώ από τα γυάλινα μάτια της, με κατάπιε ολόκληρη, με ΄κανε μια χαψιά!

Το φίδι κινούνταν κι εγώ απλά υπήρχα μέσα στο σώμα του ημιθανής. Έγινα τελικά γεύμα της λύπης που με έσκαβε λίγο λίγο κάθε μέρα.

Το χειρότερο είναι πως γεύμα γίνεσαι και γεύμα παραμένεις εσαεί!

Ακόμα και μέσα στο στομάχι του, το φίδι παίζει με το φαγητό του..

Σε σφίγγει αργά, σου σπάει ένα-ένα τα κόκκαλα, σε συνθλίβει, σε εξαφανίζει σχεδόν αλλά ποτέ δεν σε αφανίζει οριστικά! Γιατί στην ουσία υπάρχει εκεί απλά και μόνο για να σε βασανίζει.. ..κι ο θάνατος θα αποτελούσε λύτρωση για το θύμα του.

Ο ρόλος του φιδιού είναι άλλος, ο προορισμός του είναι να ρουφάει τη ζωή από μέσα σου γουλιά-γουλιά, μέχρι να βρεις το κουράγιο να διαπράξεις το φόνο.

Του φιδιού ή του εαυτού σου..