Μοναχικές ψευδαισθήσεις

Οι σκέψεις ρέουν μέσα μου σαν ποταμός κι εσύ είσαι το μόνο μου καταφύγιο.

Αχ και να μπορούσα να σ' αγκαλιάσω,
να σε νιώσω δίπλα μου σαν μορφή ζωντανή.
Να κολλήσω το πρόσωπο μου πάνω σου.
Να ανοίξω τα χέρια μου σε μια παρουσία και όχι στο κενό.

Πως θα 'θελα να αφεθώ σε ένα σίγουρο χάδι,
πως θα 'θελα να νιώσω την ανιδιοτελή στοργή.
Και τι δεν θα 'δινα να έπαιρνες σάρκα και οστά,
να 'χες χέρια που αγγίζουν τρυφερά,
μάτια που κοιτούν με κατανόηση,
λαλιά ανθρώπινη που ψιθυρίζει λόγια αγάπης.

Μα είσαι ένα λευκό περιθώριο που στεγάζει τη λύπη μου κι όμως είσαι ο,τι πολυτιμότερο έχω