Μοναχικό παραλήρημα

Συλλογιζόμουν σήμερα πως η αφή είναι μια ψευδαίσθηση, πρακτικά δεν αγγίζουμε τίποτα.

Πάντα θα υπάρχει ακόμα και η απειροελάχιστη απόσταση ανάμεσα στην άκρη του δακτύλου σου
και την επιφάνεια που επιδιώκεις να φτάσεις ακόμα κι αν την αισθάνεσαι γατζωμένη πάνω σου.

Όσο κι αν οι νευρικές σου απολήξεις, σου δίνουν την αίσθηση της επαφής, ποτέ δεν γίνεστε ένα.

Το γεγονός ότι παραμένετε δυο ξεχωριστές οντότητες,
το γεγονός πως κάθε φυσικό σώμα οριοθετείται στο χώρο,
κάνει φανερό το πικρό χιούμορ των φυσικών νόμων.

Όσο κι αν επιθυμούμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον,
θα υπάρχει εξ' ορισμού ακόμα και η ελαχιστότερη απόσταση μεταξύ μας.

Μια μικρή απόσταση στην οποία βέβαια μεσολαβεί
ένα άπειρο πλήθος δεκαδικών αριθμών και ψηφίων.

Μια απόσταση που είναι ταυτοχρόνως άπειρη και ελάχιστη...

Φαντάσου πόσο πιο δύσκολο είναι να πλησιάσουν δυο ψυχές,
όταν ακόμα και οι παλάμες που εφάπτονται θέτουν τα περιθώρια τους και διεκδικούν το χώρο τους..

Η ίδια σου η σάρκα που διατηρεί τη μορφή σου, που σχηματίζει τη μοναδικότητα σου,
χτίζει και το οχυρό σου απέναντι σε έναν άλλο με τον οποίο δεν θα γίνεις ποτέ ένα.

Ο άνθρωπος καταδικάζεται στη μοναχικότητα από την ίδια του την ύπαρξη..

Το σύμπαν έχει black humor το ομολογώ..κι όσο μεγαλώνω κατανοώ βαθύτερα
πως αυτό που ονομάζουμε "άγγιγμα" αποτελεί φενάκη.

Πρακτικά δεν ακουμπάμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό,
τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά..

Πόσο φαιδροί είμαστε ώστε να πιστεύουμε
πως θα μπορούσαμε να ψηλαφίσουμε εσωτερικά ή εξωτερικά ένα άλλο ον;