Η απουσία που πληγώνει

Κάτι τέτοιες μέρες, που νιώθω άσχημη, γερασμένη, μόνη και άδεια..

...κάτι τέτοιες μέρες μου λείπεις περισσότερο από ποτέ.

Η βιολογική μου ηλικία δεν συμβαδίζει με την ηλικία της ψυχής μου,

ποτέ δεν συμβάδιζε...

Αισθάνομαι κουρασμένη, λες και φύσηξε ένας άνεμος και μαζί του πήρε

το τελευταίο απομεινάρι ζωής που μου είχε ξεμείνει.

Σα να με σάρωσε ένα αγέρι ορμητικό, που άσπρισε τα μαλλιά μου, ρυτίδιασε τα χέρια μου,

χάραξε αυλάκια στο πρόσωπο μου, για να κυλούν με περισσότερη ευκολία τα δάκρυα.

Αλήθεια έχω τόσο ανάγκη από μια στοργική αγκαλιά,

από ένα "όλα θα πάνε καλά" κι ας είναι ψέμα..

Πεινάω για ένα κομματάκι θαλπωρής,

διψάω για μια σταγόνα τρυφερότητας

Πονάω γιατί γνωρίζω πως η ανθρώπινη φύση και η ανιδιοτέλεια είναι έννοιες ασύμβατες.

Πονάω γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει αφιλοκερδής αγάπη.

Όλες οι σχέσεις αποτελούν μια συναλλαγή συναισθημάτων,

πότε βγαίνεις χαμένος, πότε κερδισμένος..

αλλά μόνο τζογάροντας μαθαίνεις το αποτέλεσμα.

Κι εγώ φοβάμαι τόσο να ρισκάρω, τρέμω την πιθανότητα να βγω χαμένη..

γιατί αλήθεια έχω κουραστεί να πονάω,

έχω κουραστεί τόσο, που δεν βαστάει η καρδιά μου μια ακόμα συντριβή.

Έτσι μένω ολομόναχη, στα τέσσερα ντουβάρια μου,

που σε κάθε τους γωνίτσα έχουν χαραγμένο το όνομα μου,

αφού είναι οι μοναδικοί μάρτυρες της θλίψης μου.

Μόνο αυτά με έχουν δει να κλαίω, να ουρλιάζω,

να σπάω σε κομμάτια,

να αναζητώ τα συντρίμμια μου στο παγωμένο πάτωμα,

σαν τον τυφλό που ψάχνει απελπισμένα την έξοδο διαφυγής

σε ένα σπίτι χωρίς πόρτες ή παράθυρα.

Αυτές τις μέρες, αυτές τις καταραμένες μέρες που σ' έχω τόσο ανάγκη,

μου λείπεις πιο πολύ από ποτέ