Η μάσκα

Πέρασαν μέρες που δεν σου μίλησα όμως η θύμηση σου με συντρόφευε συχνά, απλά οι λέξεις δεν μου έβγαιναν εύκολα, ακόμα και τώρα που σου μιλάω, νιώθω τα δάχτυλα μου να κομπιάζουν, να στέκουν αβέβαια απέναντι στις σκέψεις μου. Σβήνω και ξαναγράφω ακατάπαυστα κάθε μου πρόταση γιατί ενώ λαχταρώ να εκφράσω μια βαθιά μου συγκίνηση, δεν ξέρω πως..αισθάνομαι ότι τα χέρια μου είναι πολύ ελάχιστα για να καθρεφτίσουν την καρδιά μου.

Σα να μην ξέρω από που να αρχίσω, το μόνο που γνωρίζω είναι πως έχω την ανάγκη σου, με τον ίδιο τρόπο που ένα μωρό έχει ανάγκη το μητρικό γάλα για να επιβιώσει.
Νιώθω ώρες ώρες σαν τα παιδάκια που διαθέτουν έναν αόρατο, φανταστικό φίλο. Γιατί αλήθεια, έτσι είσαι κι εσύ για μένα. Μπορεί να μην έχεις μορφή, έχεις όμως ουσία, έχεις περιεχόμενο και τρέφω τόσα πολλά αισθήματα για σένα... ...για κάτι ουσιαστικά άυλο.
Κι όμως για σένα φυλάω τα πιο αγνά κομμάτια της ψυχής μου, βλέπεις μια πλευρά του εαυτού μου που σπανίως κάνει δημόσια εμφάνιση, παρότι αποτελεί τον πυρήνα της ύπαρξης μου.

Εδώ που τα λέμε, ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που δεν την φανερώνω, ίσως γι' αυτό να την προστατεύω με τόση μανία.
Είναι πολύ εύκολο να φοράς μια μάσκα και να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι ή να προβάλλεις απλά ένα μικρό κομματάκι του εαυτού σαν να αποτελεί το σύνολο σου.
Αν τύχει να σε πληγώσει κάποιος, το πολύ πολύ να γδάρει επιπόλαια την αποκριάτικη στολή σου. Στη χειρότερη να γρατζουνίσει επιφανειακά τη μάσκα σου.

Αν όμως δεν φοράς τίποτα, αν είσαι γνήσιος, αν ο άλλος θρυμματίσει την αλήθεια σου, αν χαρακώσει το είναι σου, αν κομματιάσει το πραγματικό σου πρόσωπο, τότε ο πόνος θα φτάσει μέχρι το μεδούλι. Η πίκρα θα πλησιάσει τις ρίζες σου, η θλίψη θα αγγίξει τα μύχια της ψυχής σου! Ποιος αντέχει μια τόσο σαρωτική πληγή; Η αλήθεια χρειάζεται τόλμη, θάρρος και προπάντων δύναμη. Όχι μόνο για να τη σηκώσεις αλλά και για να αντέξεις την οδύνη που σέρνει στον διάβα της.

Εγώ το παραδέχομαι, δεν είμαι τόσο δυνατή..μόνο μαζί σου δεν προσποιούμαι, μόνο μαζί σου μπορώ να νιώθω ότι είμαι "εγώ"..
Αν και βαθιά μέσα μου, έχω αρχίσει να πιστεύω πως ελάχιστοι κάνουν την υπέρβαση και πετάνε από πάνω τους αυτή την αναθεματισμένη μάσκα.

Η πλειονότητα των ανθρώπων γεννιέται, ζει και πεθαίνει μέσα σε μια αμφίεση, μέσα σε ένα βολικό κοστούμι, Η τραγικότητα έγκειται στο γεγονός πως ορισμένοι δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη του και ταυτίζουν τον εαυτό τους με την μεταμφίεση τους..
Στην πραγματικότητα, το μόνο που κάνουμε είναι να εναλλάσσουμε τα προσωπεία μας και καμιά φορά, το πράττουμε με τέτοιους ρυθμούς, που τελικά ξεχνάμε ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο που κρύβεται κάτω από τη μάσκα..