Πρωτοβρόχια...

Το φθινόπωρο έκανε τη πρώτη του δειλή εμφάνιση, ο ουρανός έχει φορέσει τη γκρίζα συννεφιά του και δακρύζει πότε-πότε, ενοχλώντας τους απαθείς περαστικούς με την κακοκεφιά του.
Κανένας δεν υψώνει τα μάτια του για να αντικρίσει το κλάμα του, ούτε δίνει δεκάρα για την αβάσταχτη μοναξιά αυτού του θλιμμένου απέραντου που στέκει δυστυχισμένο ακριβώς πάνω από το κεφάλι του.

Όταν κάποιος δεν νοιάζεται για τα δάκρυα του ουρανού, πως αλήθεια θα συγκινηθεί από τον μικρό λυγμό σου; Πως θα αφουγκραστεί τα ουρλιαχτά σου, όταν οι σαρωτικές βροντές που κάνουν τις στέγες των σπιτιών να τρέμουν, δεν σχηματίζουν μισή στάλα συμπόνοιας για την οδύνη του σύμπαντος μέσα του;

Κι είναι περίεργο ίσως, αλλά ποτέ δεν στάθηκα κάτω από ένα ουράνιο στερέωμα που χαμογελά.
Όλοι βγαίνουν σαν τα μυρμήγκια μόλις δουν έναν λαμπρό ήλιο. Εγώ αντιθέτως περιμένω αυτές τις μέρες, αυτές τις μουντές, κατσουφιασμένες μέρες, που όλοι αδιαφορούν για την πίκρα του.
Τότε αράζω στο μικρό μου μπαλκονάκι να κάνω παρέα σε έναν ολομόναχο ουρανό που σπαράζει ανηλεώς..Να κάνω συντροφιά στην λύπη του, να ακουμπήσω πάνω του και λίγη από τη δική μου λύπη.

Σηκώνω το βλέμμα και τα μάτια μου γεμίζουν με σταγόνες από τα δάκρυα του, που γίνονται ένα με τα δικά μου δάκρυα. Κανείς δεν γνωρίζει αν οι στάλες που αργοκυλούν στο μάγουλο μου ανήκουν σε μένα ή τη βροχή.
Μόνο εγώ ξέρω.

" Ροές της θάλασσας κι εσείς των άστρων φωτεινές επιρροές παρασταθείτε μου!

Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα δαιμονικά του κόσμου τ' ανεξόρκιστα,
κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα
στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα

Κι απ' τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα
Μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα"

Μαρία Νεφέλη 1978 - Οδυσσέας Ελύτης