I killed the prince

Τόσος αέρας κι εγώ να ασφυκτιώ..  Γιατί βρε ζωή δεν μ' αφήνεις να πάρω μια ανάσα; Να νιώσω το οξυγόνο να γεμίζει τους πνεύμονες και την καρδιά μου; Να εξαγνιστούν οι σκέψεις του θολωμένου μυαλού μου;  Γιατί ο βίος μου πρέπει να είναι διαρκώς ένας κακοτράχαλος δρόμος γεμάτος ανηφοριές και κακουχίες; Θα ζήσω ποτέ για να δω έναν φωτεινό ορίζοντα;  Σε ικετεύω ζωή, άσε με να ζήσω λίγο. Χωρίς θανάτους, χωρίς αρρώστιες, χωρίς τον φόβο πως καθετί που αγαπάω θα πεθάνει. Άφησέ με σε μια γωνίτσα και σου υπόσχομαι πως θα είμαι αθόρυβη, μόνο άσε με λίγο να αναπνεύσω.

 Αχ αγαπημένο μου ημερολόγιο, πόσο θα 'θελα να μην έχω την ανάγκη να σου μιλήσω.. γιατί κάθε μου επίσκεψη αποβαίνει οδυνηρή και σηματοδοτεί μια κάθοδο.  Να όμως, που βρέθηκα να περιπλανιέμαι πάλι στα ίδια, γνώριμα στενά. Σ' αυτά τα αποπνικτικά, ομιχλώδη σοκάκια που στερούνται φωτός και ανάσας. Κουράστηκα μέσα μου και έξω μου.  Η πανδημία μας έχει γονατίσει. Δουλεύω ασταμάτητα στο νοσοκομείο, χωρίς βασικό εξοπλισμό και δεν πλησιάζω την οικογένεια μου από φόβο για εκείνους. Για μένα δεν φοβάμαι, αλήθεια στο λέω, μόνο για κείνους, πάντα για κείνους. Η δουλειά είναι ατέλειωτη, είμαστε δυο νοσηλεύτριες για 45 ασθενείς ανά βάρδια. Δουλεύουμε χωρίς άδειες και πολλές φορές χωρίς ρεπό.  Δεν έχω άλλη ζωή πια έξω από αυτό το νοσοκομείο.. κι αλήθεια στο λέω, γέρασα! Τα χέρια μου άνοιξαν από τα αντισηπτικά, τα μαλλιά μου άσπρισαν σε λίγους μήνες κι η μοναξιά έγινε στέρφο χώμα που έπεσε πάνω μου και με σκέπασε. Τίποτα δεν φύτρωσε.