Κατάδυση ψυχής
Αγαπητό μου ημερολόγιο, Αυτές τις μέρες είμαι αρκετά καλύτερα... έχω βέβαια πολύ πεσμένη ενέργεια, νυστάζω διαρκώς αλλά δεν αισθάνομαι πόνο ή απελπισία. Σα να άδειασα εντελώς μέσα μου και πλέον δεν έχω συναισθήματα, μόνο το απόλυτο κενό. Σα να μούδιασε η ψυχή μου και πλέον στέκει άνευρη να ατενίζει το άπειρο, δίχως χρώματα, δίχως τις μυρωδιές της άνοιξης ή της φθινοπωρινής βροχής. Νεκρωμένη σχεδόν, λιμνάζει στην αδράνεια. Μια εύθραυστη οπτασία, σχεδόν άυλη, που κωφεύει για να προστατεύσει τον εαυτό της από τη θλίψη. Άσχημος εραστής ο πόνος αλλά χωρίς αυτόν, αλήθεια, θα μπορούσαμε να αντέξουμε το απόλυτο της ευτυχίας; Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την ομορφιά χωρίς το αντεστραμμένο είδωλο της ασχήμιας; Ακόμα και η οδύνη ένδειξη ζωής είναι. Ίσως η πιο πικρή έκφανση της, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θλίβονται όσοι ακόμα υπάρχουν.. Ο,τι πονάει δεν δύναται να είναι νεκρό, ακόμα κι αν ψυχορραγεί... Φοβού τους...