Κατάδυση ψυχής

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Αυτές τις μέρες είμαι αρκετά καλύτερα...

έχω βέβαια πολύ πεσμένη ενέργεια, νυστάζω διαρκώς αλλά δεν αισθάνομαι πόνο ή απελπισία. 

Σα να άδειασα εντελώς μέσα μου και πλέον δεν έχω συναισθήματα, μόνο το απόλυτο κενό. 

Σα να μούδιασε η ψυχή μου και πλέον στέκει άνευρη να ατενίζει το άπειρο, δίχως χρώματα, δίχως τις μυρωδιές της άνοιξης ή της φθινοπωρινής βροχής. 

Νεκρωμένη σχεδόν, λιμνάζει στην αδράνεια. 

Μια εύθραυστη οπτασία, σχεδόν άυλη, 

που κωφεύει για να προστατεύσει τον εαυτό της από τη θλίψη.

Άσχημος εραστής ο πόνος αλλά χωρίς αυτόν, αλήθεια, 

θα μπορούσαμε να αντέξουμε το απόλυτο της ευτυχίας;
Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την ομορφιά χωρίς το αντεστραμμένο είδωλο της ασχήμιας;

Ακόμα και η οδύνη ένδειξη ζωής είναι. Ίσως η πιο πικρή έκφανση της, 

αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θλίβονται όσοι ακόμα υπάρχουν..

Ο,τι πονάει δεν δύναται να είναι νεκρό, ακόμα κι αν ψυχορραγεί...

Φοβού τους άτρωτους, εκείνους που δεν τους αγγίζει τίποτα, 

αυτούς που ο εσώτερος κόσμος τους δεν βασανίζεται με ερωτήματα, με συναισθήματα, 

με ανάγκες, με ανασφάλειες ή ακόμα και με ενοχές.

Φοβού εκείνους που η αδιαφορία έκανε μόνιμη κατάληψη στο διαμέρισμα της καρδιάς τους.

Αυτούς που κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια χωρίς ερινύες, 

χωρίς κρυμμένα τέρατα στην ντουλάπα της ψυχής τους.

Χίλιες φορές να καίγομαι στην κόλαση, να γίνομαι στάχτη και να αναγεννιέμαι 

παρά να ζω ατάραχη, ανάλγητη, ακλόνητη σε έναν κόσμο που αργοπεθαίνει και αποσυντίθεται 

μέσα μου ή έξω μου.

Παίρνω μια γερή ανάσα πριν βουτήξω βαθιά, στην απέραντη μου άβυσσο 

και παρότι μπορεί να πνίγομαι, παρότι κάθε δευτερόλεπτο που περνά είναι όλο και πιο ασφυκτικό..

ανακαλύπτω σιγά-σιγά έναν ολόκληρο θαμμένο κόσμο..

Έναν θαυμαστό κόσμο που αν δεν καταδυθείς δεν θα γνωρίσεις ποτέ.

Όπου κι αν βρίσκεσαι σκάβε βαθιά,
κάτω είναι η πηγή.
Άσε τους σκοταδιστές να φωνάζουν πως "κάτω" είναι η κόλαση. - Φ. Νίτσε