Αγαπητό μου ημερολόγιο..

Η  ζωή μου έχει αλλάξει τόσο πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε.

Δεν στο είχα πει, αλλά τον Μάρτιο διορίστηκα σαν μόνιμη νοσηλεύτρια στην Κρήτη. Ως εκ τούτου, νοίκιασα σπίτι και ετοιμάζομαι για την επερχόμενη μετακόμιση μου. Εξαιτίας αυτού, αναγκάστηκα να μάθω να οδηγώ, κάτι που απέφευγα συστηματικά για χρόνια γιατί απεχθανόμουν την ιδέα. Τώρα που οδήγησα, μπορώ να πω με σιγουρία ότι είχα δίκιο που το απέφευγα.

Τέλειωσα τα μαθήματα λοιπόν και δίνω εξετάσεις την άλλη εβδομάδα.

Σε άλλα νέα, ολοκλήρωσα την διπλωματική του μεταπτυχιακού μου. Το είχα παρατήσει τελείως τον περασμένο χρόνο κι έτσι αποφάσισα να κάνω μια γερή τελευταία προσπάθεια για να το ξεπετάξω. Το μόνο που απομένει είναι να αδειάσω εντελώς και να καθαρίσω το σπίτι μου, γιατί με το που θα φύγω θα κάνουμε ολική ανακαίνιση. 

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν, κοιτάζω συνεχώς πράγματα που θαααα αγοράσω κάποτε (γιατί τώρα με το ενοίκιο και την σχολή οδήγησης είμαι πιο στεγνή κι απ' την Σαχάρα), κάνω όνειρα για το μέλλον, πως θα διακοσμίησω το σπίτι μου ή ακόμα και το τι σπίτι θα αγοράσω έαν τελικά αποφασίσω να μείνω για πάντα εκεί (ένα ενδεχόμενο που μου φαίνεται εξαιρετικά πιθανό, πιθανότερο από το να επιστρέψω).

Οι γάτες μου φυσικά θα με συνοδεύσουν. Για την ακρίβεια, είμαι τόσο τρελή που νοίκιασα μονοκατοικία με κήπο ακριβώς επειδή ήξερα ότι θα τις πάρω μαζί μου.

Είναι τόσο περίεργο, αλλά αυτό ήταν το όνειρο της ζωής μου από τα 18 μου χρόνια. Να ζω κάπου, σε μια επαρχιακή πόλη, να έχω το σπίτι μου, τον κήπο μου, τα ζωάκια μου στην αυλή. Να βρίσκομαι κοντά στην φύση και να γλιτώσω απ' αυτόν τον ανελέητο βραχνά της πόλης.

Μέσα μου το είχα κάπως ξεγράψει. Είχα φτάσει ήδη στα 34 και βρισκόμουν στην ίδια καταραμένη πόλη. Τώρα όμως, νομίζω, πως τελικά η ζωή με έφερε εκεί που έπρεπε να είμαι. Ίσως λίγο επεισοδιακά και απότομα, αλλά πιστεύω πως στο τέλος θα κοιτάζω πίσω και θα ξέρω πως έκανα τις σωστές επιλογές. 

Είναι περιέργο, αλλά νιώθω αγχωμένη, ανυπόμονη και ευτυχισμένη. Το σημαντικότερο που αντιλαμβάνομαι όμως, είναι πως θέλω να ζήσω, πως έχω πολλά να ζήσω ακόμα, κι ή ζωή μου είναι τόσο απροσδόκητα ανατρεπτική, που δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει. Ωστόσο, μεσα μου, έχω την βαθιά πεποίθηση πως ο δρόμος που διαβαίνω, οδηγεί μόνο σε ηλιόλουστα μονοπάτια. 

Κλείνω θέλοντας να σου δηλώσω ότι είμαι καλά. Πέρασα δύσκολα, ήρθαν τα πάνω κάτω στην ζωή μου, αλλά είμαι καλά και έχω περισσότερη όρεξη από ποτέ για να ζήσω αληθινά.

Σου γράφω και χαμογελώ πλατιά, αναλογιζόμενη το όμορφο μέλλον που στέκεται εμπρός μου. Καληνύχτα για την ώρα :)