I killed the prince

 Σκέφτηκα πολλές φορές να γράψω για σένα, αλλά αρνούμουν πεισματικά. Όχι!  Δεν δικαιούσουν ούτε μισή αράδα. Ούτε μια γραμμή. Ούτε μια υποψία σκέψης. Ούτε έκλαψα. Μισό δάκρυ δεν κύλησε απ' τα μάτια μου.  Φυλάω τα δάκρυα και τον πόνο μου για όσους είναι αντάξιοι.  Δεν άξιζες την σπατάλη. Κι ύστερα από τόσο καιρό επέστρεψες, δήθεν μετανιωμένος.  Πάλι με μισή καρδιά, πάλι με μισή προσπάθεια. Κι ενώ δεν σε δέχθηκα πίσω, αισθάνομαι πως απορρίφθηκα. Ξανά. Για δεύτερη φορά. 

Πέρασε τόσος καιρός, που τα δάχτυλα μου τρεμοπαίζουν αβέβαια πάνω στα πλήκτρα. Σβήνουν και ξαναγράφουν με μανία, χωρίς να ενσταλάζουν τα συναισθήματα μου μέσα σε λέξεις. Το ήξερα πως η συνάντηση μας θα ήταν αμήχανη και δύσκολη.  Γιατί η ψυχή μας, γέρικο δέντρο, κι ο εντός μας διάλογος, γάργαρο νερό για να καρποφορήσει. Το δικό μου νερό στέρεψε. Το δέντρο μαράθηκε. Αισθάνομαι μόνη.. τόσο μόνη, που ξεκίνησα να απευθύνω τον λόγο στα άψυχα αντικείμενα που έχω γύρω μου, μα είμαι δεμένη συναισθηματικά μαζί τους. Θυμήθηκα έτσι, μια ταινία που είχα δει κάποτε, με έναν ναυαγό που αγάπησε μια μπάλα σα να ήταν ον ανθρώπινο. Συνειρμικά, μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Αργύρη Χιόνη: Ω ναι, ξέρω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις, πως δεν χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς. Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους, μες στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπουλένιο πάπλωμά τους. Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ’ ένα κουπάκι τ...

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι έχω πέσει σε μια κινούμενη άμμο που σιγά σιγά με καταπίνει. Κάθε μου κίνηση με βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον πάτο.  Είναι περίεργο, αλλά όλη αυτή η πτώση ξεκίνησε λίγο καιρό πριν από τα γενέθλια μου και κορυφώθηκε με τα διαρκή ξεσπάσματα της μητέρας μου. Τα έχω συνηθίσει πια, πάντα έτσι ήταν, ώστοσο, ήταν τόσο έντονο το πρεσάρισμα από όλες τις κατευθύνσεις που μέσα μου διαλύθηκα. Ξέχασα να σου πω ότι πέρασα τις εξετάσεις οδήγησης και πρακτικά έχω σχεδόν τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου στην Αθήνα. Βγάλαμε ακόμα και εισιτήρια, όμως αυτή η συνεχής και αδιάκοπη πίεση που μου ασκεί η μητέρα μου, νομίζω ότι συσσωρευόταν εδώ και μήνες και πλέον ξέσπασε. Δεν της θυμώνω γιατί ξέρω ότι δεν είναι ψυχικά υγιής, ποτέ δεν ήταν, κι όλη αυτή η αλλαγή την βαραίνει πολύ. Νιώθω ότι έχω γίνει φόρτωμα στους δικούς μου, παρότι ξέρω πως έχουν κάθε πρόθεση να με βοηθήσουν.  Απ' το πουθενά σκέψεις θανάτου άρχισαν να περνάνε πάλι φευγαλέα από το μυαλό μου....

 Ήρθε λοιπόν η ώρα μου να φύγω με γλυκόπικρα συναισθήματα, με μουδιασμένα άκρα, με μια κρυφή αναρώτηση για το πόσο απότομα άλλαξαν τα πράγματα. Τη μια μέρα σχεδιάζαμε να μείνουμε μαζί και την επόμενη έψαχνα σπίτι στην άλλη άκρη της Ελλάδας.  Είναι αστείο, αλλά τελικά μπορούσα να επιστρέψω γρήγορα πίσω, εσύ όμως, ήσουν πολύ βιαστικός για να μείνεις και να το μάθεις.  Με την πρώτη δυσκολία άρχισες να αμφισβητείς αν θα αντέξουμε την απόσταση..κι ούτε καν στάθηκες να περιμένεις. Ήσουν τόσο αναποφάσιστος για τα συναισθήματα σου που δεν άντεχες καν την ιδέα της δοκιμασίας. Καλύτερα που 'φυγες. Αξίζω κάποιον που θα παλέψει μαζί μου κάθε αντιξοότητα.  Μεγάλωσα πια, κι ο χρόνος μετράει αμείλικτα αντίστροφα. Δεν άξιζες την σπατάλη.. Κι όμως, αυτή η ηλίθια καρδιά συνεχίζει να αναρωτιέται. Θα θυμηθείς τα γενέθλια μου αύριο;  Με θυμάσαι άραγε καθόλου;

Η  ζωή μου έχει αλλάξει τόσο πολύ από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Δεν στο είχα πει, αλλά τον Μάρτιο διορίστηκα σαν μόνιμη νοσηλεύτρια στην Κρήτη. Ως εκ τούτου, νοίκιασα σπίτι και ετοιμάζομαι για την επερχόμενη μετακόμιση μου. Εξαιτίας αυτού, αναγκάστηκα να μάθω να οδηγώ, κάτι που απέφευγα συστηματικά για χρόνια γιατί απεχθανόμουν την ιδέα. Τώρα που οδήγησα, μπορώ να πω με σιγουρία ότι είχα δίκιο που το απέφευγα. Τέλειωσα τα μαθήματα λοιπόν και δίνω εξετάσεις την άλλη εβδομάδα. Σε άλλα νέα, ολοκλήρωσα την διπλωματική του μεταπτυχιακού μου. Το είχα παρατήσει τελείως τον περασμένο χρόνο κι έτσι αποφάσισα να κάνω μια γερή τελευταία προσπάθεια για να το ξεπετάξω. Το μόνο που απομένει είναι να αδειάσω εντελώς και να καθαρίσω το σπίτι μου, γιατί με το που θα φύγω θα κάνουμε ολική ανακαίνιση.  Τον τελευταίο καιρό λοιπόν, κοιτάζω συνεχώς πράγματα που θαααα αγοράσω κάποτε (γιατί τώρα με το ενοίκιο και την σχολή οδήγησης είμαι πιο στεγνή κι απ' την Σαχάρα), κάνω όνειρα για το μέλλον...

Κάθε πρωί λέω στον εαυτό μου πως σε ξέχασα,  κάθε βράδυ παλεύω με τους εφιάλτες σου. Είναι άδικο σου λέω να υποφέρει μόνο ο ένας. Σε φαντάζομαι καλοντυμένο, ατσαλάκωτο, να στέκεσαι στην λιακάδα του σπιτιού σου, απολαμβάνοντας το απαλό αεράκι. Στη δική μου γειτονιά οι δρόμοι πλημμύρισαν, τα σπίτια πνίγηκαν, οι τοίχοι μούχλιασαν, η γη άνοιξε στα δύο. Πάντοτε έτσι ήμασταν. Μας χώριζαν ολόκληρες ήπειροι, κι ας στεκόμασταν δίπλα-δίπλα.