Αγαπητό μου ημερολόγιο

Πέρασε τόσος καιρός, που τα δάχτυλα μου τρεμοπαίζουν αβέβαια πάνω στα πλήκτρα. Σβήνουν και ξαναγράφουν με μανία, χωρίς να ενσταλάζουν τα συναισθήματα μου μέσα σε λέξεις. Το ήξερα πως η συνάντηση μας θα ήταν αμήχανη και δύσκολη. 

Γιατί η ψυχή μας, γέρικο δέντρο, κι ο εντός μας διάλογος, γάργαρο νερό για να καρποφορήσει. Το δικό μου νερό στέρεψε. Το δέντρο μαράθηκε.

Αισθάνομαι μόνη.. τόσο μόνη, που ξεκίνησα να απευθύνω τον λόγο στα άψυχα αντικείμενα που έχω γύρω μου, μα είμαι δεμένη συναισθηματικά μαζί τους. Θυμήθηκα έτσι, μια ταινία που είχα δει κάποτε, με έναν ναυαγό που αγάπησε μια μπάλα σα να ήταν ον ανθρώπινο.

Συνειρμικά, μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Αργύρη Χιόνη:

Ω ναι, ξέρω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις,
πως δεν χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς.
Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους,
μες στη βαθιά τους πολυθρόνα,
πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπουλένιο πάπλωμά τους.
Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους,
σ’ ένα κουπάκι του καφέ, σ’ ένα κουτάλι του γλυκού...
Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμούνται,
ας είναι γλυκός κι ανόνειρος.
Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.