Ματωμένα γενέθλια

 Ήρθε λοιπόν η ώρα μου να φύγω με γλυκόπικρα συναισθήματα, με μουδιασμένα άκρα, με μια κρυφή αναρώτηση για το πόσο απότομα άλλαξαν τα πράγματα.

Τη μια μέρα σχεδιάζαμε να μείνουμε μαζί και την επόμενη έψαχνα σπίτι στην άλλη άκρη της Ελλάδας. 

Είναι αστείο, αλλά τελικά μπορούσα να επιστρέψω γρήγορα πίσω, εσύ όμως, ήσουν πολύ βιαστικός για να μείνεις και να το μάθεις. 

Με την πρώτη δυσκολία άρχισες να αμφισβητείς αν θα αντέξουμε την απόσταση..κι ούτε καν στάθηκες να περιμένεις.

Ήσουν τόσο αναποφάσιστος για τα συναισθήματα σου που δεν άντεχες καν την ιδέα της δοκιμασίας.

Καλύτερα που 'φυγες. Αξίζω κάποιον που θα παλέψει μαζί μου κάθε αντιξοότητα.

 Μεγάλωσα πια, κι ο χρόνος μετράει αμείλικτα αντίστροφα. Δεν άξιζες την σπατάλη..

Κι όμως, αυτή η ηλίθια καρδιά συνεχίζει να αναρωτιέται. Θα θυμηθείς τα γενέθλια μου αύριο;  Με θυμάσαι άραγε καθόλου;