Εγώ σ' αγάπησα εδώ

Τι περίεργο..έχω ξεχάσει τη μορφή σου, έχω λησμονήσει τον ήχο της φωνής σου,
έχω κλειδώσει την ανάμνηση σου σ' ένα απομονωμένο συρταράκι που δεν αγγίζω ποτέ...

Όμως αδυνατώ να ξαστοχήσω τη προσμονή που ένιωθε η καρδιά μου
γιατί οι μέρες μου είχαν αποκτήσει πλέον νόημα.

Δεν μπορώ να  ξεχάσω το χαμόγελο που αυθόρμητα σχηματιζόταν στα χείλη μου
κάθε φορά που σεργιανούσες στα όνειρα μου..

Τέλος, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτή τη μυρωδιά σου,
που ένα βράδυ εγκλωβίστηκε στο βραχιολάκι μου ενώ σε είχα αγκαλιά
και έμεινε εκεί για μέρες.

Δεν μετανιώνω πλέον για τον πόνο που μου χάρισες.

Τουλάχιστον σκίρτησε η καρδιά μου, έστω και για λίγο είδα τον ήλιο φωτεινό,
αναγνώρισα γιατί η ζωή έχει νόημα και γιατί αξίζει τελικά να επιβιώνουμε
παρά τη δυστυχία που μας περιβάλλει.

Ζήλευα κάποτε που δεν μπορούσα να αισθανθώ την αγάπη,
ζήλευα ακόμα και την απόγνωση του ερωτευμένου, ζήλευα όσα δεν είχα από φόβο ζήσει.

Σ' ευχαριστώ που μου έδειξες πως η καρδιά μου δεν είναι φτιαγμένη από πέτρα..

Σ' ευχαριστώ για κάθε θλιμμένο ερωτικό τραγουδι, που επιτέλους απέκτησε νόημα μέσα μου.

Παραμυθάκι μου σκληρό, όπου κι αν είσαι και γυρνάς
για μένα εκεί να μην ρωτάς
εγώ σ' αγάπησα εδώ